நாகரிகத்தைக் காப்பாற்றிய ஒரு மீன் குறித்த கதை முதன்முதலில் மகாபாரதத்தில் காணப்படுகிறது. மன்னர் மனு ஒரு சிறிய மீனை கண்டெடுத்தார்; தான் அந்த மீனைப் பாதுகாத்தால், அது தன்னைக் காப்பாற்றுவதாக உறுதியளித்தது. மனு அந்த மீனை ஒரு ஜாடியில் இட்டு வளர்த்தார்; அது வளர வளர, அதை ஒரு குளத்திற்கும், பின்னர் ஒரு நதிக்கும், இறுதியாக கடலுக்கும் மாற்றினார். ஒரு பெரும் வெள்ளம் வரவிருப்பதை முன்னறிவித்து, ஒரு படகை உருவாக்கி அதில் ஏறிக்கொள்ளுமாறு அந்த மீன் மனுவிடம் கூறியது. அந்தப் பெரும் பிரளயம் ஏற்பட்டபோது, மற்ற உயிரினங்கள் அனைத்தும் அழிந்துபோக, அந்த மீன் மட்டும் மனுவின் படகைப் பத்திரமாகப் பாதுகாத்தது. இப்போது மனு முற்றிலும் தனித்து நின்றார். நாகரிகத்தை மீண்டும் தொடங்குமாறு மத்ஸ்ய அவதாரமான அந்த மீன் அவருக்கு அருள்பாலித்தது.
மத்ஸ்ய புராணத்தில், மீன் ஹயக்ரீவன் எனும் அசுரனிடமிருந்து வேதங்களைக் காப்பாற்றி, பின்னர் சத்யவ்ரத மன்னனைச் சந்திக்கிறது. அதன்பிறகு அதே கதை மீண்டும் தொடர்கிறது. பேட் துவாரகாவில் ஒரு மத்ஸ்ய கோயில் உள்ளது (அவை அரிதானவை). அந்தக் கோயிலே கிருஷ்ணரின் குலத்தை அழித்த ஒரு பெரும் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டது. இந்தியக் கதையானது, படகில் விலங்குகளும் காப்பாற்றப்படும் நோவாவின் கதையிலிருந்து வேறுபட்டது. வெள்ளக் கதை ஒவ்வொரு பண்டைய நாகரிகத்திலும் காணப்படுகிறது, மேலும் இது ஒரு உண்மையான நிகழ்வாக இருக்கலாம். இது முதன்முதலில் கி.மு. 3 ஆம் ஆயிரமாண்டில் பாபிலோனியக் கல்வெட்டுகளிலும், மெசபடோமிய இதிகாசமான கில்கமேஷிலும் தோன்றியது.

இந்தப் படம் ஆந்திராவில் திருப்பதிக்கு அருகிலுள்ள நாகலாபுரத்தில் உள்ள வேதநாராயணசுவாமி கோயிலின் படம். விஷ்ணு மத்ஸ்ய நாராயணனாகக் காட்சியளிக்கிறார்.

விஷ்ணுவின் இரண்டாவது அவதாரமான கூர்மத்தைப் பற்றிய கதை, முதன்முதலில் இராமாயணத்தில் இடம்பெறுகிறது. தேவர்கள் தங்கள் சக்தியை இழந்து, விஷ்ணுவைச் சரணடைந்தபோது, அனைத்து வகையான தாவரங்களையும் மூலிகைகளையும் சேகரித்து, அவற்றை பாற்கடலில் இடுமாறு அவர் அவர்களுக்கு அறிவுறுத்தினார். பின்னர், மந்தார மலையை மத்தாகவும், தெய்வீகப் பாம்பான வாசுகியை நாணாகவும் கொண்டு, தேவர்களும் அசுரர்களும் பாற்கடலைக் கடைந்தனர். அந்த மலை ஓரிடத்தில் நிலையாக நிற்காததால், விஷ்ணு கூர்ம அவதாரம் எடுதஂது, ஒரு ஆமையின் வடிவில் அம்மலையைத் தன் முதுகில் தாங்கினார். இத்தகைய பெரும் பணியின் விளைவாகவே, ஆமையின் ஓட்டில் காணப்படும் தனித்துவமான அடையாளங்கள் தோன்றின.
அமிர்தத்தைத் (தேவாமிர்தம்) தவிர, அக்காலச் சமூகம் பெரிதும் மதித்த பல பொருட்களும் உயிரினங்களும் அந்தக் கடல் கடைதலின்போது வெளிவந்தன. ஆமையானது விடாமுயற்சியுடன் செயல்படுகிறது; நீண்ட காலம் வாழ்கிறது; அமைதி காக்கிறது; மேலும், பூமிதஂதாயினஂ உலகை தாஙஂகுமஂ வலிமையையுமஂ , சிறு ஆமையானது தனஂ முதுகினஂ வலிமையான ஓடஂடினஂமீது இநஂத படைப்புலகம் முழுவதையும் சுமந்து நிற்பதையே குறிகஂகுமஂ வகையிலஂ
உலகையே தாஙஂகுகிறது.போனஂறு இருகஂகிறது.
ஆமையானது யமுனை நதியின் வாகனமாகவும் (ஊர்தியாகவும்) திகழ்கிறது.
இங்குள்ள புகைப்படம், ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு அரிய ‘ஸ்ரீகூரஂம’ ஆலயத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டதாகும்.

வைகுண்டம் என்பது விஷ்ணுவின் ‘நித்திய ஆனந்தத் திருவிடம்’ ஆகும்; இதுவே மிக உயர்ந்த ஆன்மீக மண்டலமாகும். இந்த மகத்தான மண்டலத்தின் நுழைவாயிலை, ஜயன் மற்றும் விஜயன் எனும் இரட்டைத் தெய்வங்கள் காவல் காக்கின்றனர். ஒரு நாள், ஆன்மீகத்தில் உயர்ந்த நிலையில் இருந்த நான்கு ரிஷிகள், சிறுவர்களின் வடிவில் வைகுண்டத்திற்குள் நுழைய முயன்றனர்; விஷ்ணு எப்போதும் பக்தர்களுக்குக் காட்சி தரக் காத்திருப்பவர் என்று அவர்கள் கூறினர். அந்த வாயிற்காப்பாளர்கள் அச்சிறுவர்களிடம் ஆணவத்துடன் நடந்து கொண்டனர். அதனால், அந்த ரிஷிகள் அவர்களைத் தங்கள் தெய்வத்தன்மையை இழக்குமாறு சபித்தனர். விஷ்ணு அந்தச் சாபத்தை மாற்றியமைத்து, ஜயன் மற்றும் விஜயன் ஆகியோரை, பூமியில் தம் பக்தர்களாக ஏழு பிறவிகள் வாழவோ அல்லது தம் எதிரிகளாக மூன்று பிறவிகள் வாழவோ தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ளுமாறு பணித்தார். ஜயன் மற்றும் விஜயன் பிந்தைய வழியையே தேர்ந்தெடுத்தனர்.
சகோதரர்களாக பிறப்பெடுத்த ஹிரண்யாக்ஷன் & ஹிரண்யகசிபு அசுரர்களையுமஂ, அடுத்தடுத்து பிறப்பெடுத்த இராவணன் & கும்பகர்ணன் (இவர்களை இராமன் வதம் செய்தார்), மற்றும் சிசுபாலன் & தந்தவக்ரன் (இவர்களை கிருஷ்ணன் வதம் செய்தார்) விஷ்ணு அவதாரங்கள் எடுதஂது வதம் செய்தார்.
பட உதவி: Jaya- Vijaya – Deshamukalamu, Instagram

விஷ்ணுவின் குதிரை அவதாரமான ஹயக்ரீவர், புகழ்பெற்ற பத்து அவதாரங்களில் ஒன்றல்ல, மாறாக பல்வேறு புராணங்களில் உள்ள ஒரு விரிவான பட்டியலின் ஒரு பகுதியாகும். ஹயக்ரீவன் என்ற அசுரன் இருந்தான், அதே பெயருடைய ஒருவரால் தன்னைக் கொல்ல முடியும் என்ற வரம் அவனுக்குக் கிடைத்தது. அவன் வெறிபிடித்துச் சென்றான், அப்போது தன் தாடைக்குக் கீழே வில்லுடன் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்த விஷ்ணுவிடம் தேவர்கள் மன்றாடினர்.
விஷ்ணுவை எழுப்புவதற்காக, வில்லின் நாணைக் கடித்துத் துண்டிக்குமாறு பிரம்மா கரையான்களிடம் கூறினார். ஒரு யாகத்தின் மிச்சங்கள் அவற்றுக்குக் கிடைக்கும் என்று பிரம்மா கரையான்களுக்கு வாக்குறுதி அளித்தார். கரையான்கள் மிகவும் திறமையாகக் கடித்ததால், நாண் அறுந்து விஷ்ணுவின் தலையைத் துண்டித்தது. விஷ்ணு தனது தலையை குதிரையின் தலையாக மாற்றி, ஹயக்ரீவர் (குதிரைக் கழுத்துடையவர்) ஆனார், மேலும் தன் பெயரைக் கொண்டவரின் பயங்கரத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தார். மற்றொரு கதையில், வேதங்களை மீட்பதற்காக விஷ்ணு இந்த வடிவத்தை எடுக்கிறார்.
இந்தப் படம், அசாமின் குவஹாத்திக்கு அருகில் அமைந்துள்ள மிகவும் புகழ்பெற்ற ஹயக்ரீவ மாதவ ஆலயத்தைச் சித்தரிக்கிறது. கி.பி. 1583-இல் கட்டப்பட்ட இந்த ஆலயம், ஹயக்ரீவர் வேதங்களை மீட்டெடுத்த இடமாகப் போற்றப்படுகிறது; மேலும் அவர் இங்கு அறிவை அருள்பவராக வழிபடப்படுகிறார். இந்த ஆலயத்தின் குளம், அரிய வகை ‘கருப்பு மென்ஓட்டு ஆமைகளின்’ (Black Softshell Turtles) புகலிடமாகத் திகழ்ந்து உலகப் புகழ் பெற்றுள்ளது; இந்த ஆமைகள் விஷ்ணுவின் பிரதிநிதிகளாகக் கருதப்பட்டுப் போற்றப்படுகின்றன.

உயிரினங்களின் அதிபதியான தக்ஷ பிரஜாபதிக்கு 50 மகள்கள் இருந்தனர், அவர்களில் மிகவும் புத்திசாலியாக இருந்தவள் சதி. அவள் சிவனை மணந்தாள். தக்ஷருக்குத் தன் துறவியான மருமகனைப் பிடிக்கவில்லை. எல்லா தேவர்களும் அழைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு யாகத்திற்கு அவர் சதியை அழைக்கவில்லை. இருப்பினும், சதி அந்த யாகத்திற்குச் சென்று அவமானப்படுத்தப்பட்டாள். சதி அந்த யாகத்தில் தன்னைத்தானே எரித்துக்கொண்டாள். கோபமடைந்த சிவன் வீரபத்திரனைப் படைத்தார். அவர் எல்லா தேவர்களையும் தோற்கடித்து, யாகத்தை அழித்து, தக்ஷனின் தலையைத் துண்டித்தார். அவர் தக்ஷனின் தலையை யாகத்தில் வீசினார்.
தேவர்களின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி, சிவன் தக்ஷனை உயிர்ப்பித்தார், ஆனால் அவரது தலை எரிந்துவிட்டதால், அதற்குப் பதிலாக யாகம் செய்யப்பட்ட ஆட்டின் தலையை வைத்தார்.
தக்ஷன் தனது புத்திசாலித்தனமான மனதின் மீது கொண்டிருந்த ஆணவமான பற்று, ஆன்மீகப் பேறுக்கு ஒரு தடையாக இருக்கிறது என்று ஸ்ரீ அரவிந்தர் விளக்குகிறார். அவனது தலை துண்டிக்கப்பட்டது, ஆன்மா என்பது மனம் அல்ல என்பதைக் குறிக்கிறது. ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு நாம் நமது மனதைக் கடந்து செல்ல வேண்டும்.
தக்ஷா என்றால் ‘திறமையான’ என்று பொருள், மேலும் இது ஆங்கில வார்த்தையான ‘dexterity’ என்பதன் லத்தீன் மூலத்தைக் கொண்டுள்ளது.
இந்தப் படம், யாகம் நடைபெறும் இடமான ஹரித்வாருக்கு அருகிலுள்ள கன்கால் கோவிலில் இருந்து எடுக்கப்பட்டது.
ஆதாரம்: https://renaissance.aurosociety.org

நந்தி என்றால் மகிழ்ச்சி, ஆனந்தம் மற்றும் மனநிறைவு என்று பொருள். அவர் சிவனின் வாகனம் மற்றும் சிவனின் இருப்பிடமான கைலாசத்தின் பாதுகாவலர். ஏறக்குறைய அனைத்து சிவன் கோவில்களிலும், நந்தி சிவலிங்கத்தின் முன் அமர்ந்து, அதை ஆழ்ந்து நோக்கும் கோலத்தில் சித்தரிக்கப்படுகிறார். அவர் தெய்வீகத்தில் கவனம் செலுத்தும் தனி ஆன்மாவைக் குறிக்கிறார். அவரது நான்கு கால்கள் உண்மை, நீதி, அமைதி மற்றும் அன்பு – அதாவது முக்திக்கான பாதை ஆகியவற்றைக் குறிக்கின்றன.
சிவபெருமானின் வாகனமாகவும் வாயிற்காவலராகவும் திகழும் நந்தி, தியானம், பொறுமை மற்றும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை ஆகியவற்றை உருவகப்படுத்தி நிற்கிறது; வாழ்வின் குறிக்கோள் இறை உணர்தலே என்பதை பக்தர்களுக்கு இது நினைவூட்டுகிறது. சிலாத முனிவர் இயற்றிய ஒரு யாகத்திலிருந்து நந்தி தோன்றியதாகப் புராணங்கள் கூறுகின்றன. சிவபெருமானின் தீவிர பக்தனாக வளர்ந்த நந்தி, அவரது வாகனமாகத் திகழும் பேற்றினைப் பெறுவதற்காக, மத்தியப் பிரதேச மாநிலம் ஜபல்பூரில் அமைந்துள்ள இன்றைய நந்திகேஸ்வரர் ஆலயப் பகுதியில், நர்மதை நதிக்கரையில் நின்று கடும் தவமியற்றியது.
மூலம்: https://www.exoticindiaart.com
படத்திலிருப்பது, ஆந்திர மாநிலம் லேபாக்ஷியில் அமைந்துள்ள பிரம்மாண்டமான நந்தி திருவுருவமாகும்

இராமாயணத்தில் ஆதிசேஷன் இலட்சுமணராக அவதாரம் எடுத்தார்.
ஆதிசேஷன் கத்ரு என்பவளுக்கு மகனாகப் பிறந்தார். கத்ருவின் சகோதரியான வினதைக்குப் பிறந்த கருடனுக்கு இவர் மாற்றாந்தாய் வழிச் சகோதரர் ஆவார். கத்ரு, வினதையை வஞ்சித்து அவளைத் தனக்கு அடிமையாக்கிக்கொண்டாள். தன் தாயின் இச்செயலைக் கண்டு வெறுப்புற்ற ஆதிசேஷன், உலகைத் துறந்து தவத்தில் ஈடுபட்டார். இப்புவியைத்தாங்கிப் பிடிக்கும் வரத்தை பிரம்மதேவர் அவருக்கு அருளினார்.
ஆதிசேஷன் ‘அனந்தன்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். ‘அனந்தன்’ என்னும் பெயருக்கு ‘முடிவற்றவன்’ என்று பொருள்; இது பிரபஞ்ச காலத்தின் முடிவின்மையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
இலட்சுமணன் ஆதிசேஷனின் அவதாரமாவார். பல மரபுகளில் பலராமரும் ஆதிசேஷனின் அவதாரமாகவே கருதப்படுகிறார்; அதேவேளையில், சில மரபுகளில் பலராமர் விஷ்ணுவின் அவதாரமாகவே கொள்ளப்படுகிறார்.
இந்தியா முழுவதும் நாகங்களை வழிபடும் வழக்கம் பரவலாக உள்ளது. கேரளம் மற்றும் கர்நாடகம் ஆகிய மாநிலங்களில், நாக தெய்வங்களுக்கென்றே முழுமையாக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட கோவில்கள் பல உள்ளன (எடுதஂதுகஂ காடஂடு : கேரளத்திலுள்ள மன்னார்சாலை கோவில்).
இங்குள்ள படம் கேரளத்திலுள்ள மன்னார்சாலை கோவிலைச் சேர்ந்ததாகும்.

காகம் பொதுவாக மறைந்த ஆன்மாக்கள் அல்லது முன்னோர்களுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.
வாழ்பவர்களுக்கும் மறைந்தவர்களுக்கும் இடையிலான ஒரு இணைப்பாகக் காகம் நம்பப்படுகிறது. ‘பலி காகம்’ (Bali Kakah) எனப்படும் காகங்களின் வாயிலாகவே, இறந்தவர்கள் உணவையும் படையல்களையும் பெற்றுக்கொள்வதாக நம்பப்படுகிறது. ஒவ்வொரு ஆண்டும், பெற்றோரையோ அல்லது உறவினர்களையோ இழந்தவர்கள், ‘சிராத்தம்’ (Shraddhah) எனப்படும் நாளில் காகங்களுக்கும் பசுக்களுக்கும் உணவை அளிக்கின்றனர். இது ‘பிண்டதானம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. பல பாரம்பரிய இந்து இல்லங்களில், ஒவ்வொரு முறை உணவு உண்பதற்கு முன்பும், ஒரு கைப்பிடி அளவு சாதம் காகங்களுக்குப் படைக்கப்படுகிறது.
காகங்கள் எமதர்மராஜனின் நிமித்தமாகவும், சனி பகவானின் வாகனமாகவும் கருதப்படுகின்றன.
படத்திலிருப்பவர் காகபுசுண்டி ஆவார். ‘ராமசரிதமானஸ்’ நூலில், காகபுசுண்டி என்பவர் காகத்தின் முகத்தைக் கொண்ட ஒரு முனிவராகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளார். இவர் கருடனுக்கு ராமாயணக் கதையை எடுத்துரைக்கிறார்.

காமதேனு என்பவள் விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் பசுவின் வடிவமாவாள். சமுத்திர மந்தனம் நிகழ்வின் போது, பாற்கடலைக் கடைந்ததிலிருந்து இவள் தோன்றினாள். இவள் சப்தரிஷிகளுக்கு (ஏழு முனிவர்களுக்கு) அளிக்கப்பட்டாள். காமதேனுவிற்கு ‘சுரபி’ என்ற பெயரும் வழங்கப்படுகிறது. சில சமயங்களில் ‘நந்தினி’ என்ற பெயரும் காமதேனுவைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இருப்பினும், சில புராணக் கதைகளின்படி, நந்தினி என்பவள் காமதேனுவின் மகளாவாள். காமதேனு பல புராணக் கதைகளிலும், இதிகாசங்களிலும் முக்கிய இடம்பெற்றுள்ளாள். விஸ்வாமித்திரருக்கும் வசிஷ்டருக்கும் இடையே நிகழ்ந்த ஒரு பெரும் போருக்கு இவளே காரணமாகவும் அமைந்தாள். காமதேனுவால் முடிவின்றி உணவை வழங்க முடியும் என்ற ஆற்றலைக் கண்டு வியந்த விஸ்வாமித்திரர், வசிஷ்டரிடமிருந்து அவளைக் கவர்ந்து செல்ல முயன்றார்.
இந்து சமயத்தில் பசு ஒரு புனிதமான மற்றும் போற்றப்படும் விலங்காகத் திகழ்கிறது. சிந்து சமவெளி நாகரிகக் கால முத்திரைகளிலும், பாறை ஓவியங்களிலும், வேத இலக்கியங்களிலும் பசுவின் உருவம் காணப்படுகிறது.
பசு என்றால் பசு( கோமாதா , பசுதஂதாயஂ) என்று பொருள், மேலும் இது விலங்கு உலகத்தைக் குறிக்கவும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. எனவே, சிவனின் பெயரான பசுபதி என்றால் விலங்குகளின் பாதுகாவலர் என்று பொருள். காத்மாண்டுவில் உள்ள பசுபதிநாத் ஒரு புகழ்பெற்ற சிவன் கோவிலாகும்.
(பசுவைக் குறிக்கும்) பசு என்ற வார்த்தையும், லத்தீன் வார்த்தையான ‘pecu’ என்பதும் ஒரு பொதுவான மூலத்தைக் கொண்டுள்ளன. ‘Impecunious (கையில் பணம் இல்லாத) என்பது ‘pecu’ என்பதிலிருந்து பெறப்பட்டது, இது வறுமையைக் குறிக்கிறது. இந்து மதத்தில், பசு செல்வத்தின் சின்னமாக கருதப்படுகிறது.
இந்தப் படம் ராஜா ரவி வர்மாவின் சமுத்திர மந்தன ஓவியம் ஆகும்.

சிவபெருமானின் பல வடிவங்களில், அவரது இடது கையில் ஒரு மான் (கலைமான்) தாங்கியிருப்பதாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. சில சமயங்களில் மானுக்குப் பதிலாக, ‘ஹரிணி முத்திரை’ (Harini Mudra) காட்டப்படுகிறது.
சிவன் மனதின் சஞ்சலத்தையும் (chanchalatha)—அதாவது எண்ணங்கள், உணர்ச்சிகள் மற்றும் கவனச் சிதறல்களால் ஏற்படும் அலைபாயும் தன்மையையும்—வென்றுவிட்டார் என்பதையே இது குறிக்கிறது. மான் எப்போதும் மிகுந்த விழிப்புணர்வுடன் இருப்பதாலும், இடைவிடாமல் அசைந்துகொண்டே இருப்பதாலும், அது மனதின் அலைபாயும் தன்மையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
சந்திரசேகரர் மற்றும் சோமாஸ்கந்தர் ஆகிய வடிவங்கள், மானைத் தாங்கியிருக்கும் சிவபெருமானின் சில பொதுவான வடிவங்களாகும். பைரவர் அல்லது நடராஜர் வடிவங்களில் மான் இடம்பெறுவதில்லை.
சில சமயங்களில், அந்த மானின் நான்கு கால்கள் நான்கு வேதங்களுக்கு ஒப்பாகவும் கருதப்படுகின்றன.
படத்திலிருப்பது, மானைத் தாங்கியிருக்கும் சோமாஸ்கந்தர் வடிவமாகும்.

கருடன் வினதையின் மகன் ஆவான். கத்ருவும் வினதையும் சகோதரிகள்; கத்ரு, வினதையை அடிமைப்படுத்தியிருந்தாள். கருடன் தன் தாயை விடுவிக்க விரும்பினான். கருடன் தேவர்களிடமிருந்து அமிர்தத்தைப் பெற்று வந்தால், தன் தாயை விடுவிப்பதாக கத்ருவும் அவளது நாகப் புதல்வர்களும் ஒரு நிபந்தனையை விதித்தனர்.
பாற்கடல் கடைதலின்போது, மோகினி அசுரர்களை ஏமாற்றி, அமிர்தத்தைத் தேவர்களிடம் ஒப்படைத்தாள். கருடன் தேவர்களிடம் சென்று, இந்திரன் உள்ளிட்ட தேவர்களுடன் ஒரு கடும் போரை மேற்கொண்டான். மிகுந்த வீரத்துடன் போராடிய கருடன், தேவர்களை வென்று அமிர்தத்தைப் பெற்று வந்து, தன் தாயை விடுவித்தான். மேலும், அந்த நாகப் புதல்வர்களால் அமிர்தத்தைப் பருக இயலாதவாறும் அவன் பார்த்துக்கொண்டான்.
அருணன் என்பவன் கருடனின் சகோதரன் ஆவான்; இவனே சூரிய பகவானின் தேரோட்டியாகவும் திகழ்கிறான். இந்தியத் துணைக்கண்டத்திலும் தென்கிழக்கு ஆசியாவிலும் கருடன் ஒரு பிரபலமான சின்னமாகப் போற்றப்படுகிறான். இந்தோனேசியாவின் தேசிய விமான நிறுவனம் ‘கருடா ஏர்’ (Garuda Air) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்திய விமானப்படையின் சிறப்புப் படைகள் ‘கருட்’ (Garud) என்று அழைக்கப்படுகின்றன.
இங்குள்ள படம் ராஜா ரவி வர்மா வரைந்த ஓவியமாகும்.

பேரழிவுப் போருக்குப் பிந்தைய 36 ஆண்டுகளில், கிருஷ்ணரின் துவாரகை உள்நாட்டுப் போராலும் வெள்ளப்பெருக்காலும் அழிவுறுகிறது. இதனால் மனம் நொந்துபோன பாண்டவர்கள், தங்கள் அரசைத் துறந்துவிட்டு, தங்கள் சொந்த உடல்களுடனேயே விண்ணுலகம் செல்லும் எண்ணத்துடன் வடக்கு நோக்கிப் பயணிக்கின்றனர். தருமரைத் தவிர, மற்ற அனைத்துப் பாண்டவர்களும் திரௌபதியும் அப்பயணத்தின் வழியிலேயே உயிர் துறக்கின்றனர். தனித்து நிற்கும் தருமருடன் ஒரு நாய் துணையாக வந்து, விண்ணுலகின் வாயில் வரை அவரை அழைத்துச் செல்கிறது. இந்திரன் தருமரை உள்ளே அனுமதிக்கிறார்; ஆனால் அந்த நாயைத் தடுக்கிறார். அந்த நாய் இல்லாமல் உள்ளே நுழையத் தருமன் மறுத்துவிடுகிறார். அச்சமயத்தில்தான், ஒரு நாயின் உருவில் அந்தப் பேரரசருக்கு வழிகாட்டி வந்தது சாட்சாத் தருமதேவனே எனும் உண்மை வெளிப்படுகிறது.
இந்திய மரபில் நாய்களுக்குப் பொதுவாக அத்தகைய உயர்ந்த அந்தஸ்து இருப்பதில்லை. இருப்பினும், நாய்கள் சிவபெருமானின் தோழனாகவும், சில சமயங்களில் அவரது வாகனமாகவும் சித்தரிக்கப்படுகின்றன. மகாராஷ்டிரத்தில் நிலவும் ‘கண்டோபா’ மரபில், கண்டோபா தெய்வம் (சிவபெருமானின் போர் வடிவமான பைரவர்) குதிரை மீதேறிச் செல்வதாகவும், ஒரு நாய் அவருக்குத் துணையாக வருவதாகவும் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.
இங்குள்ள படம், மல்லார் சட்டர்ஜி எழுதிய ஒரு நூலின் அட்டைப்படமாகும்; இதில் தர்மபுத்திரர் (யுதிஷ்டிரர்) தனது நாயுடன் சொர்க்கம் ஏறிச் செல்வது சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.