கீதையில் 6. 11-12-இல் கூறப்பட்டுள்ளது, ஶுசௌ தேஷே ப்ரதிஷ்டாப்ய ஸ்திரமாஸனமாத்மன்: | நாத்யுச்ச்ரிதம் நாதிநீச்சம் சைலாஜினகுஷோத்தரம் ||
தத்ரைகாக்ரம் மன்: க்ருத்வா யதசித்தேன்த்ரியக்ரிய: |உபவிஷ்யாஸனே யுஞ்ஜ்யாத்யோகமாத்மவிசுத்தயே ||” மிக உயரமாகவும் , மிகத் தாழ்வாகவும் இல்லாத, ஒரு தூய்மையான, இடத்தில் துணி, மான் தோல் மற்றும் தர்பைப் புல் ஆகியவற்றால் மூடப்பட்ட, ஒரு உறுதியான இருக்கையை (ஸ்திராசனம்) ஏற்படுத்திக்கொண்டு அமர்வது.” என்பதே இதன் பொருள். 2000 வருடங்களுக்கு மேலாக இது ஒரு உடற்பயிற்சி நிலையாக ( Exercise posture – அமர்வது & நிற்பது) நம்மால் அறியப்படுகிறது. சாரா வெல்ச் எடுத்த விக்கிமீடியாப் படம், ஹம்பி இடிபாடுகளில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட நரசிம்ம அவதாரத்தை ஒரு ஆசனத்தில் காட்டுகிறது.
ஆதாரம்: ஹார்வர்ட் இறையியல் பள்ளி (Harvard Divinity School), “யோகாவின் கடந்த காலத்தை ஆராய்தல்: ஆசனத்தின் ஒரு சுருக்கமான வரலாறு” (“Contesting Yoga’s Past: A brief History of Asana”)

யோகா என்ற சொல் சமஸ்கிருதத்தின் ‘யுஜ்’ என்ற வேர்ச்சொல்லிலிருந்து வந்தது; அதற்கு “ஒன்றிணைத்தல்” என்று பொருள். மனம் மற்றும் உடலின் ஒற்றுமையை ஏற்படுத்தும் ஆன்மீக ஒழுக்க முறையே யோகா.பதஞ்சலி (கி.மு. 200 – கி.பி. 200)தொகுத்த யோக சூத்திரங்களே அதிகம் மேற்கோள் காட்டப்படும் நூலாகும்.

பதஞ்சலி, யோகாவை தன்னையே கட்டுப்படுத்தி ஆளும் ஒழுக்க முறையாக விளக்குகிறார். அதனால் இது ராஜ யோகம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. அவர் கூறிய அஷ்டாங்க யோகத்தின் (எட்டு அங்கங்கள்) கூறுகள்: யமம் (கட்டுப்பாடுகள்), நியமம் (கடைப்பிடிக்க வேண்டியவை), ஆசனம் (உடல் நிலை), பிராணாயாமம் (சுவாசக் கட்டுப்பாடு), பிரத்யாஹாரம் (உணர்வை உள்ளுக்குள் திருப்புவது), தாரணை (மனதை ஒருமுகப்படுத்தல்), தியானம் மற்றும் சமாதி (ஒன்றான உணர்வு).

யோக சூத்திரம் 2.46-இன் படி, யோகாசனம் நிலையானதாகவும் சுகமானதாகவும் இருக்க வேண்டும்.

சாரா வெல்ச் என்பவரால் எடுக்கப்பட்ட விக்கிமீடியா படம், கிபி 16ஆம் நூற்றாண்டில் ஹம்பியில் உள்ள அசுத்தத்தராயர் கோவிலில் ஒரு ஆசனத்தை சித்தரிக்கிறது. இந்த கோயிலில் ஆசனங்களின் பிற சித்தரிப்புகளும் உள்ளன. மூலம்: ராகுல் தேவ் முண்டல்( Rahul Dev Mondal), “அஷ்டாங்க யோகா”, ரவீந்திர பாரதி பல்கலைக்கழகம்

“ஹ” என்பது உயிர்சக்தியைக் குறிக்கிறது; “த” என்பது மனச்சக்தியைக் குறிக்கிறது. உடலை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம் ஆன்மீகப் பூரணத்துவத்தை அடைவதே ஹத யோகாவின் முக்கிய நோக்கம். ஹத யோகாவின் தோற்றம், 11 ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த கன்படா யோகிகளின் புகழ்பெற்ற மூலபுருஷரான கோரக்நாத்திடம் இருந்து தொடங்குகிறது. கோரக்ஷ சதகம் (ரிஷி கோரக்ஷரின் நூறு செய்யுள்கள்) – ஹத யோகாவின் பெயரைப் பயன்படுத்தாமல் அதன் நுட்பங்களை விவரிக்கும் கி.பி. 11-12 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஒரு நூலாகும்.
ஹத யோகம் முக்கியமாக ஆசனங்கள் (உடற்பயிற்சி), ஷட்கர்மங்கள் (உடல் மற்றும் மன சுத்திகரிப்பு முறைகள்), முத்திரைகள் மற்றும் பந்தங்கள் (சக்தி ஓட்டத்தைத் தூண்டும் முறைகள்), மற்றும் பிராணாயாமம் (உயிர்சக்தி விழிப்புணர்வு) ஆகியவற்றை விவரிக்கிறது.
மற்ற பண்டைய யோக வகைகள் – ராஜ யோகா (பாரம்பரிய பதஞ்சலி யோகா), கிரியா யோகா (மன நுட்பங்களில் கவனம் செலுத்துவது), குண்டலினி யோகா (தந்திரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது) மற்றும் பிற.
அசோக் மொத்வாடியாவின்(Ashok Modvadia) விக்கிமீடியா படம், போர்பந்தரில் உள்ள ஓடதார் கோவிலில் இருக்கும் கோரக்நாத்தின் உருவத்தைக் காட்டுகிறது.

ஆதாரம்: https://www.yogapoint.com/info/typesofyoga.htm

யோக தத்துவ நூலின்படி, பிரபஞ்சத்தில் உள்ள உயிரினங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையாக ஆசனங்களும் உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது. மிகப் பழமையான ருத்ர யாமலா ஆசனங்களின் எண்ணிக்கையை 100 கோடி என்றும், முக்கியமான தமிழ் யோக நூலான திருமந்திரம் 126 என்றும் கூறுகிறது. மிகவும் புகழ்பெற்ற ஹத யோக நூலான ஹத யோக ப்ரதீபிகா (கி.பி. 15 ம் நூற்றாண்டு) 84 ஆசனங்களைக் குறிப்பிடுவதுடன், அவற்றில் 15 ஆசனங்களை விரிவாக விளக்குகிறது. 17ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த க்ஹேரண்ட சம்ஹிதா மற்றும் ஹதரத்னாவளி நூல்கள் முறையே 32 மற்றும் 31 ஆசனங்களை விவரிக்கின்றன. இன்று பரவலாகப் பயிற்சி செய்யப்படும் சில ஆசனங்கள் பாரம்பரிய ஹத யோக நூல்களில் காணப்படுவதில்லை; அவை பின்னாளில் யோக மரபில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கலாம். நவீன யோகாசிரியர்களான B. K. S. Iyengar மற்றும் B. C. Ghosh (பரமஹம்ச யோகானந்தாவின் இளவல்) பல புதிய யோகப் பயிற்சிகளை அறிமுகப்படுத்தியவர்களாகக் கருதப்படுகின்றனர்.
இந்த படம் மோதிலால் பனாரசிதாஸ் வெளியிட்ட ஹத யோகா பிரதீபிகாவின் அட்டைப்படத்தைக் காட்டுகிறது.
ஆதாரம்ஃ ஸ்ரீஹரிசுகேஷ் என் & சுப்பிரமணிய பல்லூர், , அனந்தா-சமஸ்கிருத ஆராய்ச்சியின் சர்வதேச இதழில் எழுதிய “ஆசனங்களின் விமர்சனம்” கட்டுரை, ஜூன் 2019

பத்மாசனம் (தாமரை ஆசனம்) தியானத்திற்கான உன்னதனமான மற்றும் உலகளவில் அறியப்பட்ட ஆசனமாகும். இது உடல் மற்றும் மன சமநிலையை அளிக்கும் எனக் கருதப்படுகிறது.

இந்த ஆசனத்தில், வலது பாதம் இடது தொடையின் மேல் மற்றும் இடது பாதம் வலது தொடையின் மேல் வைக்கப்படுகிறது; இரு பாதங்களின் உள்ளங்கால்களும் மேல்நோக்கி இருக்கும். கைகள் முழங்கால்களின் மீது முத்திரையுடன் வைக்கப்பட்டு, தாடை லேசாக மார்பை நோக்கி சாய்த்துக் கொள்ளப்படுகிறது.

இது நான்கு மிக முக்கியமான ஆசனங்களில் ஒன்றாகும் என்று ஹத யோகா பிரதீபிகா கூறுகிறது. மஹேஷின் விக்கிமீடியா படம் அமராவதியில் பத்மாசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் மாபெரும் தியான புத்தர் சிலையின் வான்வழி காட்சியைக் காட்டுகிறது.

11–12ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஆரம்பகால ஹத யோக நூலான கோரக்ஷ சதகத்தில் பத்மாசனம் மற்றும் சித்தாசனம் ஆகியவை மிக முக்கியமான ஆசனங்களாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

சித்தாசனம் நரம்புகளை அமைதிப்படுத்தவும், நாடிகளை (சூட்சும சக்தி ஓட்டப் பாதைகள்) சுத்தப்படுத்தவும், ஆன்மீக சக்தியை
எழுப்பவும் உதவுவதாகப் போற்றப்படுகிறது. இது பிராணாயாமம் மற்றும் தியானத்திற்கு உடலையும் மனதையும் தயார்படுத்துகிறது.அமர்ந்த நிலையில், ஒரு பாதத்தின் அடிப்பகுதி மற்றொரு காலின் உட்புறத் தொடையில் படுமாறு வைத்து, அந்தப் பாதத்தின் குதிங்காலை ஆசனவாய் மற்றும் பிறப்புறுப்புக்கு இடைப்பட்ட பகுதியில் (வால் எலும்புக்கு அருகில்) அழுத்தி அமர வேண்டும். உடல் அந்த குதி காலின் மீது அமர்ந்திருக்கும். மற்றொரு காலை மடித்து, அதன் குதி காலை முதல் காலின் குதி காலுக்கு முன்பாக வைக்க வேண்டும். வஜ்ராசனம், முக்தாசனம் மற்றும் குப்தாசனம் ஆகியவை இதன் வகைகளாகும்.
விக்கிமீடியா படம், கி.பி. 1830-ஐச் சேர்ந்த ‘யோகப்பிரதீபிகா’ கையெழுத்துப் பிரதியில் உள்ள சித்தாசனத்தின் விளக்கப்படத்தைக் காட்டுகிறது.
ஆதாரம்: எஸ். மிஷ்ரா & எஸ்.சி. டாஷ் (S. Mishra & S.C. Dash), ஹத யோகப் பயிற்சிகளின் கண்ணோட்டம், *Research Journal of Humanities & Social Sciences*, ஜூலை-செப்டம்பர் 2017.

விஜயநகரப் பேரரசு பொதுவாக கர்நாடகத்துடன் தொடர்புடையதாகக் கருதப்பட்டாலும், அக்காலத்தில் அது தற்போதைய கர்நாடகம், ஆந்திரா மற்றும் தமிழ்நாடு ஆகிய பகுதிகளை உள்ளடக்கியிருந்தது.
‘ஹத யோக பிரதீபிகா’வில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நான்கு முக்கிய ஆசனங்களில் ‘சிம்ஹாசனம்’ (சிங்க நிலை) ஒன்றாகும். இவ்வகை ஆசனம் சிங்கத்தின் உக்கிரமான மற்றும் வலிமையான தோற்றத்தை ஒத்திருக்கும்; இதில் வாய் அகலமாகத் திறக்கப்பட்டு, நாக்கு வெளியே நீட்டப்பட்டு, கர்ஜிப்பது போன்று இருக்கும். இந்த ஆசனம் உடலில் உள்ள ஆற்றல்களை செயல்படுத்துவதோடு, மன அழுத்தத்தையும் போக்குகிறது.
ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் அனந்தபூர் மாவட்டத்தில் உள்ள தாடிபத்ரியில், கி.பி. 15-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த சிந்தால வெங்கடரமணா மற்றும் புக்கா ராமலிங்கேஸ்வரா ஆகிய இரண்டு விஜயநகரக் காலத்து ஆலயங்கள் அமைந்துள்ளன. ‘புக்கா’ (Bugga) என்பது தெலுங்கு மொழியில் ‘ஊற்று’ என்று பொருள்படும்; இக்கோயிலில் உள்ள சிவலிங்கம் எப்போதும் ஊற்று நீரால் அபிஷேகம் செய்யப்படுவதால் இப்பெயர் பெற்றது.
இப்படம் ‘Hinduism Worldwide’ என்ற ஃபேஸ்புக் பக்கத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டது; இது புக்கா ராமலிங்கேஸ்வரா கோயிலில் உள்ள ஒரு தூணில், உக்கிரமான தோற்றத்துடன் அமர்ந்த நிலையில் உள்ள நரசிம்மரின் உருவத்தைக் காட்டுகிறது.

பசுபதி முத்திரை மொகஞ்சதாரோவைச் சேர்ந்தது. இதில் காணப்படும்
ஆசனம் ‘மூலபந்தாசனம்’ போன்றது; இது ‘பத்ராசனத்தின்’ ஒரு வகையாகும்.
‘பத்ராசனம்’ (பட்டாம்பூச்சி நிலை) என்பது ‘ஹதப்பிரதீபிகா’ நூலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நான்கு முக்கிய தியான ஆசனங்களில் ஒன்றாகும். இதில் பாதங்களின் அடிப்பகுதிகள் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டு, முழங்கால்கள் தரையை நோக்கித் தாழ்த்தப்பட்டு, முதுகுத்தண்டு நேராக நீட்டப்படுகிறது. இது உடல் இறுக்கத்தைத் தணிக்கக்கூடியது. ஆரம்ப நிலையில் உள்ளவர்களுக்கு ஏற்ற ஒரு எளிய ஆசனமாகும்.
‘மூலபந்தாசனம்’ (Root Lock pose) என்பது ஒரு மேம்பட்ட யோகாசனமாகும்; இதில் பாதங்களின் அடிப்பகுதிகளை இணைத்துக்கொண்டு, கால் விரல்கள் பின்னோக்கி இருக்குமாறு குதிகால்களின் மீது அமர வேண்டும். இது உடலின் ‘மூலாதாரச் சக்கரத்தை’ மையமாகக் கொண்டு செயல்படும் மிகக் கடினமான ஆசனங்களில் ஒன்றாகும்; இது குண்டலினி ஆற்றலை விழிப்படையச் செய்ய உதவுகிறது. லூசி வியர் (Lucy Weir) வரைந்த இந்த ஓவியம், medium.com இணையதளத்தில் வெளியானது.

சிரசாசனம் ஆசனங்களின் அரசன்’ என்று கருதப்படுகிறது; இதில் யோகா செய்பவர் தலைகீழாகத் நிற்கிறார். இது உடலின் மிக உயர்ந்த ஆற்றல் நிலையைக் குறிக்கும், உச்சியில் அமைந்துள்ள ‘சஹஸ்ரார சக்கரம்’ மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ‘ஆசனங்களின் அரசி’ என்று சில சமயங்களில் அழைக்கப்படும் சர்வாங்காசனத்தில் (தோள்பட்டை நிலை), யோகா செய்பவர் தோள்களின் மீது தலைகீழ் நிலையில் நிற்கிறார்.
தலைகீழ் நிலைகள் யோகப் பயிற்சியின் சிறப்பான கண்டுபிடிப்புகளாகும். தலைகீழ் நிலையில் இருக்கும்போது புவிஈர்ப்பு விசைக்கு எதிராகச் செயல்பட வேண்டியிருப்பதால், ஆழ்ந்த சுவாசம் ஊக்குவிக்கப்படுகிறது; இது மூளைக்கு ஆக்சிஜன் செறிந்த இரத்த ஓட்டத்தைத் தூண்டுகிறது.
Rediff.com-இலிருந்து பெறப்பட்ட இந்தப் படம், இந்தியாவின் முதல் பிரதமரான நேரு சிரசாசனம் செய்வதைக் காட்டுகிறது.
ஆதாரம் : https://articles.sivananda.org/hatha-yoga/asana/the-king-and-queen-of-asana

நாடி சோதனம் அல்லது ஒரு நாசி விட்டு ஒரு நாசி சுவாசிப்பது, பொதுவாக அனுலோம் விலோம் எனும் மிகவும் பிரபலமான யோகப் பயிற்சி. நாடி சோதனத்தில் தேவைப்படுவது போல மூச்சை அடக்காமல், உள்ளிழுத்து வெளியே விடுவதை மட்டுமே உள்ளடக்கிய ஒரு எளிமையான வடிவமே அனுலோம் விலோம் என்று சில ஆசிரியர்கள் கூறுகின்றனர்.

இது ஒரு பிராணாயாமம் அல்லது சுவாசக் கட்டுப்பாட்டு நுட்பமாகும். பயிற்சியாளர்கள் தங்கள் ஆசனங்களை முடித்த பிறகு இதைச் செய்ய வேண்டும். இது இரத்த அழுத்தத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதில் பயனுள்ளதாக இருப்பதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. சமீப காலங்களில், ஆர்ட் ஆஃப் லிவிங் அமைப்பானது, பெரும் புகழ் பெற்ற ஒரு சுழற்சி சுவாசப் பயிற்சியான சுதர்ஷன் கிரியாவை உருவாக்கியுள்ளது. பி. கங்குலியின் விக்கிமீடியா படம், யோகா தினத்தன்று ஒரு குழுவினர் சுவாசப் பயிற்சி செய்வதைக் காட்டுகிறது.

ஆதாரம்: https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC11996816/

ஹத யோக பிரதீபிகாவின்படி, உடலில் அதிகப்படியான சளி அல்லது கொழுப்பு இருந்தால், ஆசனங்கள் மற்றும் பிராணாயாமப் பயிற்சிகளைத் தொடங்குவதற்கு முன் உடலைச் சுத்திகரிக்க ‘ஷட்கர்ம’ப் பயிற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். அந்த ஆறு ஷட்கர்மங்கள் பின்வருமாறு: (1) தௌதி: செரிமானப் பாதையைச் சுத்தப்படுத்துதல் (2) பஸ்தி: பெருங்குடலைச் சுத்தப்படுத்துதல் (3) நேதி கிரியை: நாசித் துவாரங்கள் வழியாக நீரைச் செலுத்தி மூக்கைச் சுத்தப்படுத்துதல் (4) த்ராடகம்: ஒரு புள்ளியை உற்றுநோக்குதல் (5) நௌலி: வயிற்றுப் பகுதியைக் கடைதல் (6) கபாலபாதி: நுரையீரலைச் சுத்தப்படுத்த வேகமாக மூச்சை வெளிவிடும் பயிற்சி.
இப்படமானது, கபாலபாதி பயிற்சியை ஊக்குவிக்கும் பாபா ராம்தேவின் யூடியூப் காணொளியிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட ஒரு காட்சியாகும்.

சூரிய நமஸ்காரம் பாரம்பரிய யோகாவின் ஒரு பகுதியாக இல்லாவிட்டாலும், இது மிகச்சிறந்த யோகா பயிற்சியாகக் கருதப்படுகிறது. 1920-களில் அவுந்த் (Aundh) மன்னரான ஸ்ரீமந்த் பாலசாகேப் பந்த் பிரதிநிதி என்பவரால் இது வடிவமைக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. கி.பி. 19-ஆம் நூற்றாண்டில் கே.பி. பகவத் எழுதிய ‘வியாயாம தீபிகா’ நூலில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள தண்டா பயிற்சிகளே சூரிய நமஸ்காரத்தின் அடிப்படை. ஜிம்னாஸ்டிக்ஸ் மற்றும் ஏரோபிக்ஸ் உள்ளடக்கிய பாரம்பரிய
மல்லகம்பம் விளையாட்டுகளை பிரபலப்படுத்தியதும் இந்நூலே ஆகும்.
சூரிய நமஸ்காரத்தின் 12 நிலைகள் பின்வருமாறு: பிராணமாசனம் (வணக்க நிலை), ஹஸ்தோத்தானாசனம் (கைகளை மேலே உயர்த்தும் நிலை), ஹஸ்த பாதாசனம் (கைகளை பாதங்களுக்குக் கொண்டு செல்லும் நிலை), அஸ்வ சஞ்சலனாசனம் (குதிரை சவாரி நிலை), தண்டாசனம் (தண்டு போன்ற நேர் நிலை), அஷ்டாங்க நமஸ்காரம் (முழங்கால், மார்பு மற்றும் தாடை தரையில் படும் நிலை), புஜங்காசனம் (பாம்பு படம் எடுக்கும் நிலை), அதோ முக ஸ்வானாசனம் (தலைகீழ் ‘V’ வடிவம்), அஸ்வ சஞ்சலனாசனம் (குதிரை ஏற்ற நிலை), ஹஸ்த பாதாசனம் (கை-பாத ஆசனம்), ஹஸ்தோத்தானாசனம் (
கைகளை உயர்த்தும் நிலை) மற்றும் பிராணமாசனம் (வணக்க நிலை).
விக்கிமீடியா படம் சூரிய நமஸ்காரத்தைக் கொண்டாடும் வகையிலான ஒரு இந்திய அஞ்சல் தலையைக் காட்டுகிறது.
ஆதாரம்: பிரசன்னா வி & வந்தனா எஸ், “Insights on Surya Namaskar” (சூரிய நமஸ்காரம் குறித்த பார்வைகள்), Journal of Ayurveda & Integrative Medicine, 2022.