அனந்த சேஷன் (ஆதிசேஷன்) எனும் ஆயிரம் தலைக்கொண்ட மிகப்பெரிய பாம்பு மஹாவிஷ்ணுவின் படுக்கையாக இந்த பிரபஞ்சத்தின் கடலில் மிதப்பதாகவும், இந்த அண்டத்தை (universe) தன் தலையில் சுமந்துகொண்டு இறைவனின் புகழைப் பாடுவதாகவும் நம்பப்படுகிறது.

“சேஷம்” என்றால் இந்த பிரபஞ்சமே கரைந்தால்கூட விஞ்சியிருப்பது என்றும் “அனந்தம்” என்றால் முடிவில்லாதது என்றும் பொருள். “நாகங்களில் அனந்தனைப் போன்றவன் நான்” என்று பகவத்கீதையில் கிருஷ்ணன் (ஆதி)சேஷனைப் புகழ்கிறார். நாகம் என்றால் பல தலைகளையும், சர்ப்பம் என்றால் ஒரு தலையுள்ள பாம்புகளையும் குறிக்கும்.

“பிருத்வி” எனும் இந்த பூமியைக் காக்க வராஹ (பன்றி) அவதாரத்தில் மகாவிஷ்ணு இந்த பிரபஞ்சக் கடலில் மூழ்கி எழுந்து வெளிவந்த போது, (ஆதி)சேஷன் அந்த வராஹத்தின் பாதங்களை தாங்கியதாக கூறப்படுகிறது.

மத்தியப் பிரதேச உதயகிரி குகைகளில் காணப்படும், குப்தர்கள் காலத்திய வராஹத்தை தாங்கும் (ஆதி)சேஷனின் இந்த தெளிவான சிற்பம், masalabox.co.in இணையதளத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.

(ஆதி)சேஷன் மஹாவிஷ்ணுவுடன் தொடர்பு கொண்டதைப்போல், வாசுகி, பரமசிவனுடன் தொடர்புடையது. பகவத்கீதையில் கிருஷ்ணன், “ஸர்ப்பங்களில் நான் வாசுகியைப் போன்றவன்” என்கிறார்.

பாற்கடலைக் கடைந்த கதையில் மேரு என்னும் மலையைச் சுற்றி வாசுகி என்ற பாம்பை கயிராக உபயோகித்து இந்த பிரபஞ்சக் கடலை கடைந்ததாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. அதில் அமிர்தம் வருவதற்கு முன்னால், வாசுகியின் விஷம் வெளிப்பட்டதாகவும், அதை சிவன் விழுங்கியபோது, அவர் தொண்டையிலேயே நிறுத்தப் பட்டதால் அது நீல நிறமடைந்ததாகவும், அதனால் அவருக்கு நீலகண்டன் என்ற பெயர் வந்ததாகவும் கூறப்பட்டுள்ளது. இப்போதும் புதிதாக வீடுகட்ட தொடங்குவதற்குமுன் நிலத்தில் வாசுகியே அஸ்திவாரமாக இருப்பதாக வணங்கப்படுகிறது. தோமார் அரசர்கள் டெல்லியில் இரும்பு தூண்கள் நடுவதற்காக தரையை தோண்டியபோது, வாசுகி பாம்பு அடிபட்டத்தான் காரணமாக இரத்தம் வந்ததால், சிலகாலத்திலேயே ஹிந்துக்கள் டெல்லியை இழந்ததாக கூறும் நாட்டுப்புறக் கதைகளும் உண்டு.

ஹிமாலயப்பகுதியில் “பாசகி” என்ற பெயரில் இன்றும் வாசுகி வணங்கப்படுகிறது. இந்தோனேசியாவில் இந்த பிரபஞ்சத்தின் பாம்பைக் குறிக்கும் வகையில் “பேசகி” என்ற பெயரில் ஒரு நகரம் உண்டு.

பாற்கடலைக் கடையும் வாசுகியின் பங்கை சித்தரிக்கும் இந்த படம் ஹிமாச்சலில் ம்ரிகுளா தேவி (Mrikula Devi) கோயிலில் காணப்படுகிறது. (உதவி: S.R. ராமானுஜம்)

தக்ஷகன், காஷ்யபருக்கும் கத்ருவுக்கும் பிறந்த ஒரு சக்திவாய்ந்த நாகப்பாம்பு. இந்திரப்ரஸ்தத்தை ஸ்தாபிப்பதற்காக கிருஷ்ணரும் அர்ஜுனனும் காண்டவபிரஸ்தத்தை எரித்தபோது, தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள தக்ஷகன் அந்த இடத்தைவிட்டு வெளியேற வேண்டியதாகிவிட்டது. இதனால் ஏற்பட்ட பகை காரணமாக, மஹாபாரதப் போரில் தக்ஷகனின் மகன், கர்ணனின் அம்பாக அர்ஜுனனைக் கொல்ல பாய்ந்தபோது, கிருஷ்ணன் தன் கால் கட்டைவிரலால் தேரை தாழ்த்தி விட்டதால் அந்த அம்பு, அர்ஜுனனின் கிரீடத்தை மட்டும் தட்டிவிட்டது; தலை தப்பியது.

பாண்டவர்களின் வம்ஸவழி வந்த அர்ஜுனனின் பேரன்தான் பரீக்ஷித்து. அவன் ஒரு ரிஷியின் சாபம் காரணமாக தக்ஷகனால் தீண்டிக் கொல்லப்பட்டான். இதற்கு பழிவாங்கும் விதமாக பரீக்ஷித்தின் மகன் ஜனமேஜயன், ஒரு சர்ப்ப யாகத்தை செய்தான். அதில் முதலில் மஹாபாரதம் ஓதப்பட்டது. அப்போது ஆஸ்தீகன் என்ற ரிஷியால் பாம்புகளை கொல்வது தடுக்கப்பட்டது.

தக்ஷகனின் விஷம் பேராபத்தின் ஒரு அம்சமாக கருத்தப்பட்டது. ஆயுர்வேத நிபுணர் சுஷ்ரூதர், அந்த விஷத்தை முறிக்கும் ஒரு மருந்து “தர்க்ஷயம்” என குறிப்பிட்டுள்ளார்.

pilgrimaide.com இணயதளத்தில் உள்ள இந்த படம், இந்தூர் அருகே உள்ள தாகாஜி கோயில். இங்கு தக்ஷனுடன், நோய்களை குணப்படுத்தும் தெய்வமான தன்வந்த்ரியையும் வழிபடுகிறார்கள்.

காளீயன் எனும் பாம்பு, கருடனுடன் ஏற்பட்ட சர்ச்சையால் பிருந்தாவனம் அருகே காளிந்தி எனப்படும் யமுனை நதியில் தஞ்சம் புகுந்தான். காளீயனின் விஷத்தின் வீரியத்தால் அங்குள்ள மரங்கள் பட்டுவிட்டன. மேலே பறக்கும் பறவைகளும் மடிந்து வீழ்ந்தன.

அந்த இடத்தின் அருகில் ஒருமுறை கிருஷ்ணனும் அவன் நண்பர்களும் மாடு மேய்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது, தாகம் காரணமாக அங்கு விஷநீரை பருகிய மாடு மேய்ப்பவர்கள் இறந்தார்கள். கால்நடைகளும் இறந்தன. கிருஷ்ணன் எல்லோரையும் உயிர்ப்பித்து, பின் அந்த காளீயனுடன் ஆக்ரோஷமாக சண்டையிட்டு அதை அடிபணியவைத்து அதன் தலைகள் மீது நர்த்தனம் ஆடினான்.

மஹாபாரத்த்தின் துணைக் கதையான ஹரிவம்ஸத்தில் இது நேரடியாகக் கூறப்பட்டாலும், பாகவதம் இதை பக்தியின் வடிவமாக சித்தரிக்கிறது — நமது மனதை ஒரு விஷம் கலந்த நதியாகவும், நமது ஆசைகள் பாம்பின் வெவ்வேறு தலைகளாகவும், அவற்றை கிருஷ்ணன் மீட்பதாகவும் சொல்லப்படுகிறது.

Imdb-யில் காணப்படும் இந்த படம், 1919-ல் வெளிவந்த சில முதல் இந்திய திரைப்படங்களுள் ஒன்றாகிய தாதாசாஹிப் பால்கேவின் (Dadasaheb Phalke) “காளீய மர்த்தன்”.

காஷ்மீரைச் சேர்ந்த லலிதாதித்ய முக்தாபிதனின் (Lalitaditya Muktapida) அரசு (தோராயமாக கி.பி. 724 முதல் கி.பி. 760 வரை) மத்திய ஆசியாவிலிருந்து கங்கைப் பள்ளத்தாக்கு வரை பரவியிருந்தது. கல்ஹணர் (Kalhana) தன் ராஜதரங்கிணி நூலில் நாக வழிபாட்டின் மையமே காஷ்மீர்தான் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். கருடனிடமிருந்து தப்பித்து காஷ்மீரில் அடைக்கலம் புகுந்த நாக தேவதைகள்தான் நீரூற்றுகளையும் ஏரிகளையும் பாதுகாத்ததாக நீலமத புராணம் (Nilamata Purana) 527 பாம்புகளின் பெயர்களை குறிப்பிடுகிறது. மேலும் இந்த தேவதைகள் சரியான முறையில் வழிபாடு செய்யும்போது நேரம் தவறாது மழை பொழிவிப்பதாகவும், கோவப்படும்போது ஆலங்கட்டி வீச்சையும் வெள்ளத்தையும் உருவாக்குவதாகவும் குறிப்பிடுகிறது.

காஷ்மீரில் “நாகம்” (nag) என்றால் நதியின் ஆதாரம் (source) என்று பொருள். அனந்த்நாக் என்ற இடம்தான் வித்ஸ்தா எனும் ஜீலம் மஹாநதி உற்பத்தியாகும் இடம். காஷ்யப முனிவர் வேண்டுகோளுக்கிணங்க பலராமர் தன் கலப்பையால் அசுரர்களின் பள்ளத்தாக்கிலுள்ள நீரை இறைத்து விட்டு மனிதர்கள் வாழ தகுதியானதாக மாற்றியதாக நம்பப்படுகிறது. காஷ்யபரின் ஏரி (Kashyapa’s mir) என்பதிலிருந்து காஷ்மீர் என்ற பெயர் வந்ததாகவும் சிலர் சொல்வதுண்டு. வெர்நாக் (Vernag) என்ற இடம்தான் பலராமர் நீர் அசுரர்களை (water demons) அடக்கிய இடம்.

பத்வாசியின் (Bhatwasi) இந்த விக்கிமீடியா (Wikimedia) படம், காஷ்மீரில் காந்தர்பல் (Ganderbal District) மாவட்டத்திலுள்ள லலிதாதித்யன் கட்டிய நரநாக் கோயிலின் (Naranag temple) எஞ்சியுள்ள பகுதியாகும்.

வங்காளத்தின் ஹூக்ளி பகுதியில் பிரபலமான மனஸா தேவியைப்பற்றி ஒரு விசித்திரமான கதை உண்டு. முன்பு ஒரு வியாபாரி ஒரு பிரபலமான பெண் பாம்பு தேவதையை சாந்தப்படுத்த மறுத்துவிட்டார். இதனால் வெகுண்டு, தன் குட்டிகளிடம் அந்த வியாபாரியின் குடும்பத்தினரை கடித்து கொன்றுவிடச் சொன்னாள். அவருடைய ஒரு மகன் மட்டுமே பிழைத்தான். ஆனாலும் அந்த வியாபாரி பாம்புக்கு அடிபணியவில்லை. அவர் மகனுக்கு திருமணமான பிறகு, அந்த பாம்பு அவனை தீண்டிவிட்டது. அவர் மருமகள், மனஸா தேவியிடம் வேண்டி தன் கணவரை திரும்பப் பெற்றாள்.

அப்போது தன் தவற்றை உணர்ந்த வியாபாரி அந்த பெண் பாம்பு தேவதையை வணங்க சம்மதித்தார். ஆனால் கடந்த காலத்தில் தன் குடும்பத்தை இழந்த கோவத்தில், வணங்குவதற்கு தன் இடது கையை மட்டும் உபயோகித்தார். இதன் காரணமாக மற்ற பண்டிதர்கள், மனஸா தேவியை தாங்கள் ஹிந்து பாரம்பரியப்படி வணங்கும் முக்கிய கடவுள்களிலிருந்து வேறுபட்ட நாட்டுப்புற தேவதையாக காட்டினார்கள். ஆனால் மனஸா தேவிக்கு நாடு முழுவதும் கோயில்கள் உண்டு. ஹரித்வாரில் உள்ள கோயில் வேண்டுதல் நிறைவேற்றும் ஒரு சித்த பீடமாக கருதப்படுகிறது.

incredibleindia.gov.in இணயதளத்தில் உள்ள இந்த படம் ஹரித்வாரிலுள்ள மனஸா தேவி கோயில்.

ஆதிசேஷனின் அவதாரங்களில் ராமாயணத்தில் லக்ஷ்மணனும், மகாபாரதத்தில் பலராமரும் மிகவும் பிரபலமானவை. ராமாயணத்தில், ஆதிசேஷன் ராமரின் தம்பியாகவும், மகாபாரதத்தில், பலராமராகவும் அவதரித்தார். பலராமர் மறைந்த போது, மிகவும் வலிமைவாய்ந்த ஒரு வெள்ளைப் பாம்பு அவர் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்டது. பலராமர் கிருஷ்ணனுக்கு மூத்தவராதலால் இன்றும் மதுரா பகுதியில் புராதன நாக பிம்பங்களை மரியாதையுடன் “தாவுஜி” (பெரியப்பா) என்று குறிப்பிடுகின்றனர். பல இடங்களில் உழவர்கள் தங்கள் ஏர், பாம்புகளின் மீது பட்டுவிடும் என்ற காரணத்தால் நாக பஞ்சமியன்று நிலத்தை உழுவதில்லை. பலராமருக்கும் ஏருக்கும் கூட நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு.

பிஸ்வரூப் கங்கூலியின் (Biswaroop Ganguly) இந்த விக்கிமீடியா (Wikimedia) படத்தில் உள்ளது மதுராவில் சார்கோவனில் (Chargaon, Mathura) காணப்படும் கி.பி. 2-ம் நூற்றாண்டின் குஷன் காலத்திய நாக சிற்பம். இதில் பலராமரரின் உருவம் படமெடுக்கும் நாகத்தை ஒத்திருப்பதைக் காணலாம்.

சில சரித்திரப் படைப்புகள்கூட நாகத்தின் பண்புகளைப் பெற்றிருந்தன. வாரணாசியில், பாணினியின் படைப்புகளுக்கு மகாபாஷ்யம் என்ற விளக்கவுரை எழுதிய பதஞ்சலி முனிவரை சேஷனின் அவதாரமாகக் கருதி அர்ப்பணிக்கப்பட்ட “நாக குவன்” என்ற ஒரு படிக்கிணறு கூட உண்டு. அந்த இடத்தில் இப்போதுகூட நாக பஞ்சமி தினத்தன்று இலக்கண அறிஞர்களின் கருத்தரங்கு நடைபெறுகிறது.

பரசுராமர் தன் கோடாலியை கடலில் வீசி கேரளத்தை உருவாக்கினார் என்றும் அதன் கடற்கரையில் உப்பு மிகவும் அடர்த்தியாக இருந்ததாகவும் புராணங்கள் கூறுகின்றன. அந்த உப்பை நீக்க நாகராஜன் உதவிக்காக பரசுராமர், சிவனை வேண்டியதாக கூறப்படுகிறது. நாகராஜன் தன்னுடைய விஷத்தால் அந்த உப்பின் தன்மையை குறைத்ததாகவும், அதற்கு நன்றி செலுத்தூம் விதமாக பரசுராமர், பாம்புகள் சுதந்திரமாக ஊர்ந்து செல்ல வெட்டிக்கோடு (Vetticode) என்ற இடத்தை அளித்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. அந்த இடத்தில்தான் பாம்புகளுக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஆதிமூலம் ஸ்ரீ நாகராஜார் கோயில் எழுப்பப்பட்டது.

கேரளத்தில் முன்காலத்தில் பல வீடுகளில் பாம்புகளுக்காக தனியாக சிறு புற்றுகள் அமைக்கப்பட்டு அங்கே நாக சின்னங்கள் வைத்து வழிபாடு செய்யப்பட்டது. காலப்போக்கில், எல்லா சின்னங்களையும் கொண்டுபோய் வெட்டிக்கோடு கோயிலில் வைத்து விட்டார்கள். இப்போது அங்கே நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட நாக சின்னங்களை காணலாம்.

இந்த விக்கிமீடியா படத்தில் உள்ளவை வெட்டிக்கோடு ஆதிமூலம் ஸ்ரீ நாகராஜா கோயிலில் உள்ள பாம்பு சின்னங்கள் (நாக பிரதிஷ்டைகள்). ஆதாரம்: Sahapedia.

மன்னாரஸ்ஸால கோயிலில் பல நூற்றாண்டுகளாக பின்பற்றப்பட்டுவரும் ஒரு தனித்துவமான பாரம்பரியம் உண்டு — அங்கே தொண்டு செய்யும் குடும்பத்தின் மூத்த பெண்மணிதான் பூசாரி. அவரை “அம்மா” என்று அழைப்பார்கள். அவருக்குப் பிறகு, அடுத்த மூத்த பெண்மணிதான் அந்த பதவிக்கு வருவார். அந்த இரண்டாவது பெண்மணி பிரம்மச்சாரியத்தை மேற்கொண்டு வாழ்நாள் முழுவதும் துறவி மாதிரி வசிப்பார்.

பழங்காலத்தில் மன்னாரஸ்ஸாலவில் பரசுராமர் நாகராஜரை குறித்து தவம் இருந்த இடமே கோயிலாக மாறியது என்ற கதை உண்டு. அந்த இடத்தைச் சுற்றி மந்தாரை மற்றும் பல மூலிகை மரங்கள் படர்ந்திருக்கின்றன. தவமிருந்தபோது பரசுராமர் முன் நாகராஜர் தோன்றி தான் அந்த இடத்தில் வசிக்க சம்மதிப்பதாகவும் அந்த பகுதியை காலம் முழுவதும் வாழ்த்துவதாகவும் (ஆசீர்வதிப்பதாக) நம்பப்படுகிறது. அதனால் மந்தாரை மரங்கள் சூழ்ந்த நாகராஜர் கோயில் உள்ள இடம் மந்தாரஸால என பெயர் பெற்றதாகவும், பின்னர் அது மன்னாரஸ்ஸால என மருவியதாகவும் வரலாறு. அந்தக் கோயில் இன்றரளவும் “மன்னாரஸ்ஸால இல்லம்” என்ற பரம்பரையால் பராமரிக்கப்பட்டு வருகிறது.

மன்னாரஸ்ஸால கோயில் பட உதவி: S.R. ராமானுஜம்.

நாகபூரி (நாக்பூர்) வழியாக நாகநதி பாய்கிறது. இந்த நதி பாம்பின் வடிவத்தில் இருப்பதால் இதற்கு நாகநதி என்ற பெயர் வந்தது. நாகபூரி நகர மாநகராட்சியின் இலச்சினையில் (emblem) ஒரு நாகத்தின் பிம்பம் உள்ளது.

நாக்பூர், நாக்டா போன்ற பல பெயர்கள், பாம்பு பாரம்பரியத்துடன் தொடர்பு கொண்டவை.

9 மற்றும் 12-ம் நூற்றாண்டுகளுக்கிடையில் உருவான நாகராஜர் கோயில் காரணமாக அந்த நகருக்கு “நாகர்கோயில்” என்ற பெயர் வந்தது. இந்த கோயில் கருவரையின் தரை, மண்ணால் நிரப்பப்பட்டு அங்கு ஒரு ஐந்து தலை நாகம் (சிலை) உள்ளது. ஈரமான மண்ணே அங்கு புனித பிரசாதமாக வழங்கப்படுகிறது.

தென்னிந்தியாவில் இன்றளவும் நாகத்தை வணங்கும் பாரம்பரியம் உண்டு. வைத்யா சமூகம் “டக்கே” எனும் வாத்தியம் இசைப்பதில் வல்லவர்கள். பாம்புகளைப்பற்றி நன்கறிந்தவர்கள். மேலும் தென்னிந்தியாவியல் கோயில்களிலும் புற்றுகள் அருகிலும் “நாக கல்” (சிலை) பரவலாக காணப்படுகின்றன. குழந்தைப் பேறு வேண்டி பெண்கள் நாக சிலைகளை இவ்விடங்களில் வைப்பது வழக்கமான ஒன்று. ஆதிச்சநல்லூரில் கண்டெடுக்கப்பட்ட பல தனித்துவமான முப்பரிமாண நாக சிலைகள் விஜயநகர மன்னர்கள் காலத்தியவை.

கி.பி. 18-ம் நூற்றாண்டுமுதல் நாக வழிபாடு சுப்ரமணியர் வழிபாட்டுடன் இணைக் கப்பட்டு இன்றளவில் முருகன் கோயில்களிலெல்லாம் நாக வழிபாடும் நடை பெறுகிறது. கர்நாடகாவின் பிரபல குக்கே சுப்ரமணியர் கோவிலில் முருகனை பாம்புகளின் தலைவனாக வழிபடுகிறார்கள்.

S.R. ராமானுஜம் கொடுத்துதவிய இப்படம், நாகர்கோவிலின் வெளியே உள்ள நாக சிற்பங்கள் வழிபாட்டைக் காட்டுகிறது.

ஹிமாச்சலில் புராதன நாக கோயில்கள் பல உள்ளன. இவைகள் பெரும்பாலும் தேவதாரு மரங்கள் அருகிலும் நீர்நிலைகள் அருகிலும்தான் உள்ளன. இந்தியாவின் சுவிட்சர்லாந்து என்றழைக்கபடும் காஜ்ஜியில், ஒரு புல்வெளியில் கி.பி. 10-ம் நூற்றாண்டில் அமைந்த காஜ்ஜி நாகா கோயில்தான் மிகவும் பழமையானதாக கருதப்படுகிறது. இங்கு நாகராஜாவுடன், சிவனையும், ஹிடிம்பா தேவி எனும் பீமனின் ராக்ஷச இன மனைவியையும் சேர்த்தே வழிபடுகிறார்கள்.

ஹிமாச்சலில் தேவி வழிபாடும் நாக வழிபாடும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்தது. கற்கள் மற்றும் மரத்தினாலான சிறிய குடில் வடிவம்தான் ஹிமாச்சலின் மிகவும் பழமையான கோயில் கட்டுமான கலை. அக்கோயில்களில் பாரம்பரிய நாக வழிபாடு இன்றும் நடைபெறுகிறது. காங்க்ர பள்ளத்தாக்கில், தீபாவளிக்குப் பிறகு பசுஞ்சாணியில் செய்யப்பட்ட நாக சிலைகளை வழிபட்டு விடை கொடுக்கிறார்கள். அதற்குப்பிறகு ஏதேனும் பாம்புகள் தென்பட்டால், அவை நன்றியில்லாதவை என கருதி கொன்றுவிடுகிறார்கள்.

TripAdvisor இணையதளத்தில் உள்ள இந்தப்படத்தில் உள்ளது, காஜ்ஜியரில் உள்ள காஜ்ஜி நாகா கோயில்.