“മദ്” (ലഹരിയുണ്ടാക്കുന്ന / മദിപ്പിക്കുന്ന എന്ന അർത്ഥം) എന്ന സംസ്‌കൃത വാക്കിൽ നിന്നാണ് അസൂയ, ഈർഷ്യാ, സ്വാർത്ഥത എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന “മത്സര” എന്ന വാക്ക് രൂപപ്പെട്ടത്.
പൗരാണിക കഥകൾ അനുസരിച്ച്, ഇന്ദ്രന്റെ പ്രമാദത്തിൽ (ശ്രദ്ധയില്ലായ്മയിൽ) നിന്നാണ് മത്സരശൂരൻ എന്ന അസുരൻ ജനിച്ചത്. ശിവനിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ശക്തമായ വരം ഉപയോഗിച്ച് അവൻ മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും നാശം വിതച്ചു. ലോകത്തിൽ സമാധാനം പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി ഗണപതി “വളഞ്ഞ തുമ്പിക്കയ്യുള്ളവൻ” എന്ന അർത്ഥത്തിൽ വക്രതുണ്ഡനായി അവതരിച്ചു. ഭഗവാൻ മത്സരശൂരനെ പരാജയപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും ഒടുവിൽ അവന് മാപ്പ് നൽകാൻ തയ്യാറായി.
വക്രതുണ്ഡന്റെ തുമ്പിക്കൈ ബുദ്ധി, ശക്തി, വഴക്കം (സന്നദ്ധത) എന്നിവയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ആകൃതി ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്, ഉപനിഷത്തുക്കൾ പരമമായ ആത്മീയജ്ഞാനമായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന “ഓങ്കാരം” (Om) ആണ്.
കൂടാതെ, വക്രതുണ്ഡന്റെ സിംഹവാഹനം നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ തിന്മകളെ നാം ധൈര്യത്തോടെയും, ശക്തിയോടെയും നേരിടണമെന്ന് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഗണപതിയുടെ ഈ ദിവ്യരൂപം ഇന്നും ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഏറെ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് പ്രശസ്തമായ “വക്രതുണ്ഡ മഹാകായ” എന്ന സ്തോത്രത്തിലൂടെ.

ശിവന്റെ വരം ലഭിച്ച മത്സരശൂരനെ ആർക്കും തടുക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നപ്പോൾ, ദത്താത്രേയൻ ‘ഓങ്കാരത്തിന്റെ’ ശക്തി വെളിപ്പെടുത്തുകയും വക്രതുണ്ഡന്റെ സഹായം തേടാൻ ദേവന്മാരെ ഉപദേശിക്കുകയും ചെയ്തു.
ബ്രഹ്മാവ്, വിഷ്ണു, ശിവൻ എന്നീ ത്രിമൂർത്തികളുടെ സംയോജിത രൂപമാണ് ദത്താത്രേയൻ. മൂന്ന് തലകളും ആറ് കൈകളുമുള്ള രൂപത്തിലാണ് ഇദ്ദേഹത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. നാല് വേദങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന നാല് നായകുട്ടികളും, ദിവ്യപശുവായ കാമധേനുവും അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പമുണ്ട്. ത്രിമൂർത്തികൾ അനസൂയാ ദേവിയുടെ പാതിവ്രത്യം പരീക്ഷിക്കുന്നതിനായി വസ്ത്രങ്ങളില്ലാതെ ഭക്ഷണം വിളമ്പാൻ ആവശ്യപ്പെട്ട സംഭവത്തിന് ശേഷമാണ് ഭഗവാൻ അവതരിച്ചത്. ത്രിമൂർത്തികളെ ശിശുക്കളാക്കി മാറ്റി മുലയൂട്ടിയ അനസൂയയുടെ ഭക്തിയിൽ സംപ്രീതരായ അവർ, അവളുടെ മകനായി ജനിക്കാമെന്ന വരം നൽകുകയായിരുന്നു.
മഹാരാഷ്ട്ര, കർണാടക, ആന്ധ്രാപ്രദേശ് എന്നീ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ ലാളിത്യത്തിന്റെ പേരിൽ ഏറെ ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ദത്താത്രേയന്റെ സംഭാവനയാണ് ‘അവധൂത ഗീത’ എന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ഗ്രന്ഥം. നാഥ യോഗികൾക്കും സ്വാമി വിവേകാനന്ദനും ഇത് വലിയ പ്രചോദനമായിരുന്നു.

രാജാ രവിവർമ്മ വരച്ച ദത്താത്രേയ ഭഗവാന്റെ പ്രശസ്തമായ ചിത്രമാണിത്

ഏകദന്തന്റെ കഥയെപ്പോലെ, തത്ത്വചിന്തകൾ പഠിപ്പിക്കുന്നതിനായി പുരാണങ്ങൾ ഉപകഥകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇവിടെ, ‘ഏക’ എന്നത് മായയെയും (ഭ്രമം) ‘ദന്ത’ എന്നത് ബ്രഹ്മത്തെയും (സത്യം) കുറിക്കുന്നു; ഇത് അഹങ്കാരത്തിന് മേലുള്ള സത്യത്തിന്റെ വിജയത്തെയും പ്രതീകവൽക്കരിക്കുന്നു.
വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ മദത്തെ (അഹങ്കാരത്തെ) പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മദാസുരൻ എന്ന അസുരൻ കീഴടക്കാനാവാത്തവനായി മാറിയപ്പോൾ, സനത്കുമാര മഹർഷി ദേവന്മാരോട് ഏകദന്തനായ ഗണപതിയെ ഭജിക്കാൻ ഉപദേശിച്ചു. ഗണപതിയെ കണ്ട മാത്രയിൽ തന്നെ മദാസുരൻ കീഴടങ്ങി.
‘ഏകദന്തൻ’ എന്നാൽ “ഒറ്റക്കൊമ്പൻ” എന്നും അർത്ഥമുണ്ട്. ഒരു പ്രശസ്തമായ ഐതിഹ്യമനുസരിച്ച്, വ്യാസമഹർഷി ചൊല്ലിക്കൊടുത്ത മഹാഭാരതം എഴുതുന്നതിനായി ഗണപതി സ്വന്തം കൊമ്പ് ഒടിച്ചെടുത്ത് എഴുത്താണിയായി ഉപയോഗിക്കുകയായിരുന്നു.

ഈ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ സന്ദർഭമാണ് ഒപ്പമുള്ള ഗീതാ പ്രസ്സ് ചിത്രത്തിലുള്ളത്. .

“നാരായണ” എന്ന് ജപിച്ചുകൊണ്ട് നടക്കുന്ന ഒരു പരദൂഷണക്കാരനായ സഞ്ചാരിയായാണ് സിനിമകൾ പലപ്പോഴും നാരദനെ ചിത്രീകരിക്കുന്നതെങ്കിലും, ശാസ്ത്രീയ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഗാധമായ ജ്ഞാനത്തെ ആദരിക്കുന്നു. വാൽമീകിയുടെ രാമായണത്തിന് പ്രചോദനമായത് അദ്ദേഹമാണ്.
ഛാന്ദോഗ്യ ഉപനിഷത്തിൽ, വിശാലമായ ലൗകിക ജ്ഞാനത്തിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയിട്ടും, നാരദന് അസംതൃപ്തി അനുഭവപ്പെടുന്നു – വിജയം സമാധാനത്തിന് ഉറപ്പുനൽകുന്നില്ല എന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു പോരാട്ടമാണത്. പരിമിതമായ പഠനത്തെ മറികടന്ന് അനന്തമായതിനെ (ഭൂമാവ്) സാക്ഷാത്കരിക്കാനുള്ള ക്രമാനുഗതമായ ഒരു പ്രക്രിയ പഠിപ്പിക്കുന്ന സനത്കുമാരനെ അദ്ദേഹം സമീപിക്കുന്നു.
സനത്കുമാരൻ (“നിത്യയൗവനം”) ബ്രഹ്മാവിന്റെ മാനസപുത്രന്മാരായ നാലുപേരിൽ ഒരാളാണ്. ഭൂമാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ തത്ത്വചിന്ത പുരാണങ്ങളിലുടനീളം പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് ഏകദന്ത കഥയിൽ.

വ്രജ് വിഹാരി വരച്ച വിക്കിമീഡിയ ചിത്രത്തിൽ ഈ നാല് ദിവ്യകുമാരന്മാരെ കാണാം.

ശിവൻ, വിരക്തയിലധിഷ്ഠിതമായ ആഴമുള്ള ധ്യാനത്തിൽ മുഴുകിയപ്പോൾ, ദേവന്മാർ പാർവതിയുടെ സഹായം തേടി. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ തപസ്സ് ഭംഗപ്പെടുത്താൻ അവൾ ഒരു മോഹനീ രൂപം സ്വീകരിച്ചു. ഈ രൂപം ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, അത് ദുഷ്ചിന്തകളുടെ രാജാവായ മോഹാസുരനായി (ഭ്രമം) രൂപാന്തരപ്പെട്ടു.

സൂര്യനിൽ നിന്ന് അപാരമായ ശക്തി നേടിയ ശേഷം, മോഹാസുരൻ വലിയ നാശം വിതച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇത് തടയാനായി, സൂര്യൻ ദേവന്മാരോട് ഗണേശനെ ആരാധിക്കാൻ ഉപദേശിച്ചു. മഹോദരനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ഗണേശൻ അസുരന്റെ അടുത്തേക്ക് വെറുതെ ചെന്നതും, അയാൾ തൽക്ഷണം കീഴടങ്ങി.

ചിത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നതുപോലെ, മഹോദരന്റെ വലിയ വയർ പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതിന്റെ പ്രതീകമാണ്. നല്ലതും ചീത്തയുമായ അനുഭവങ്ങളെ പൂർണ്ണ സമചിത്തതയോടെ അദ്ദേഹം ദഹിപ്പിക്കുന്നു – അദ്ദേഹത്തെ ആരാധിക്കുന്നതിലൂടെ നാം കൈവരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ആന്തരിക സന്തുലിതാവസ്ഥയാണത്.

കുബേരൻ കൈലാസം സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാമാസക്തിയോടെയുള്ള നോട്ടം പാർവ്വതിയെ കോപിപ്പിച്ചു. കുബേരന്റെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഊർജ്ജം ലോഭാസുരൻ എന്ന അസുരന്റെ രൂപത്തിൽ പ്രകടമായി. ശുക്രാചാര്യന്റെ കീഴിൽ ശിക്ഷണത്തിന് ശേഷം ലോഭാസുരൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളും കീഴടക്കി. റൈഭ്യ മഹർഷിയുടെ ഉപദേശമനുസരിച്ച് ദേവകൾ ഗജാനനനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കേവല സാന്നിധ്യം അസുരനിൽ കുറ്റബോധം ജനിപ്പിക്കുകയും, ഉടനടി കീഴടങ്ങാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. സ്വയം തിരിച്ചറിവ് ആസക്തിയെ കീഴടക്കുമെന്ന് ഇതു നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഗണേശന്റെ ആനത്തല ഈ പ്രയാണത്തിനുള്ള ക്ഷമയും, അതിസൂക്ഷ്മതയും ശക്തിയും, പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു.

കുറിപ്പ് : കാമന (ആഗ്രഹം), തൃഷ്ണ (മോഹം), അഭിലാഷം മുതലായ പദങ്ങൾ ലോഭത്തിന്റെ പര്യായങ്ങൾ ആയി ഉപയോഗിച്ചു വരുന്നുവെങ്കിലും അവ വേറേയു പല്ല നല്ല നല്ല അർത്ഥങ്ങളും നൽകുന്നു.

അമൃതിനായി പാലാഴി മഥനം നടക്കുന്ന സമയത്ത്, അസുരന്മാരുടെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കാനായി വിഷ്ണു, മോഹിനിയുടെ വശീകരിക്കുന്ന രൂപമെടുത്തു. അമൃത് ലഭിച്ചതിന് ശേഷം, ശിവന് മോഹിനിയിൽ അനുരാഗം ജനിച്ചു. വിഷ്ണു പെട്ടന്ന് സ്വന്തം രൂപത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു, അതിന്റെ ഫലമായി ശിവന്റെ നിരാശയും, കോപവും ക്രോധാസുരന്റെ ജനനത്തിനു കാരണമായി. ശുക്രാചാര്യന്റെ ശിക്ഷണത്തിൽ ക്രോധാസുരൻ ലോകം കീഴടക്കി. ലോകത്തിന്റെ മുഴുവൻ ക്രോധവും കഴിച്ച് ദഹിപ്പിച്ച് സമാധാനം പുനസ്ഥാപിക്കാൻ ലംബോദരനായി അവതാരമെടുത്ത ഗണേശന്റെ ഭീമൻ കുടവയർ മാത്രം മതിയായിരുന്നു. രസകരമായ മറ്റൊരു കഥയിൽ ശിവ-മോഹിനി സംഗമത്തിൽ അയ്യപ്പൻ ഭൂജാതനായി. ഒരേ ദേവതകൾക്ക് ചുറ്റും ഓരോരോ പ്രാദേശിക പാരമ്പര്യങ്ങളനുസരിച്ച് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ പല കഥകളും മെനയുന്നത്തിന്റെ ഉദാഹരണമാണിത്.

ഭാര്യ വൃന്ദ ചാരിത്ര്യവതിയായിരിക്കുന്ന കാലത്തോളം ജലന്ധരനെ ജയിക്കാൻ ആർക്കും കഴിയുമായിരുന്നില്ല. വിഷ്ണു ജലന്ധരനായി രൂപം മാറിവന്ന് വൃന്ദയെ കബളിപ്പിച്ചു. അവരുടെ ആ സംഗമത്തിൽ നിന്നാണ് കാമാസുരൻ ജനിച്ചത്.
കബളിപ്പിക്കപ്പെട്ടു എന്നറിഞ്ഞ വൃന്ദ, വിഷ്ണുവിനെ ശപിച്ചുകൊണ്ട് ജീവനില്ലാത്ത ഒരു കല്ലായി മാറ്റി. അന്നുമുതലാണ് “സാളഗ്രാമം” കല്ലുകളെ വിഷ്ണുവായി ആരാധിക്കുന്നത് ആരംഭിച്ചത്. അവളുടെ സദ്ഗുണധർമ്മത്തിൽ സംപ്രീതനായ വിഷ്ണുവാകട്ടെ, തുളസി ചെടിയായി ആരാധിക്കപ്പെടുവാൻ വൃന്ദയ്ക്ക് അനുഗ്രഹവും നൽകി.
കാമാസുരൻ പ്രപഞ്ചത്തിൽ വലിയ നാശം വിതച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ആ വലിയ വെല്ലുവിളി നേരിടാനായി ഒരു പ്രബലൻ വളരെ ആവശ്യമായിരുന്നു. ശക്തനായ കാമാസുരനെ മെരുക്കാനാണ് മയിൽവാഹനനായ വികടനായി, ഗണേശാവതാരം നടന്നത്. തൂത്തുനനച്ചു ശരീരം വൃത്തിയാക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന പക്ഷിയായ മയൂരം, അഹങ്കാരത്തിന്റെ പര്യായവുമാണ്. വികടൻ അഹങ്കാരത്തെ വരുതിയിലാക്കിയതിനാൽ, ആഗ്രഹങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുമെന്നാണ് വിശ്വാസം. മയൂരം, ഗണപതിയുടെ സഹോദരനായ മുരുകന്റെയും വാഹനമാണ്.

ഈ വിക്കിമീഡിയ ചിത്രം കാണിക്കുന്നത് കലിംഗ മേഖലയിൽ നിന്നുള്ള, CE 700ലെ കാർത്തികേയന്റെ ഒരു ശില്പമാണ്.

ഒരിക്കൽ പാർവതിദേവി വളരെ സന്തോഷതിയായി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയാവട്ടെ, സുന്ദരനായ ഒരു ആൺകുട്ടിയായി മാറി. തൻ്റെ ആ സൃഷ്ടിയോട് ദേവിയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു അടുപ്പം തോന്നിയതിനാൽ അവനെ മമസുരൻ എന്ന് വിളിച്ചു (മമ = എന്റെ). ഇത് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത് വാശിയോടെയുള്ള ഉടമസ്ഥവാഞ്ഛയും, അമിതമായ അടുപ്പത്തെയുമാണ്.
ധർമ്മനിഷ്ഠനായിരുന്ന മമസുരനെ, ശംബരാസുരൻ (ശംബരം – മാന്ത്രികം) ദുർഗുണങ്ങളുടെയും, അമിതത്വത്തിൻ്റെയും (മിതത്വം ഇല്ലാത്തത്) ലോകത്തിലേയ്ക്ക് വശീകരിച്ച് കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ ദേവന്മാർ ഭയചകിതരായി. പക്ഷെ, വിഘ്നേശ്വരൻ മമസുരനെ മെരുക്കിയെടുത്തു. ഈ പാഠം വളരെ ആഴമേറിയതാണ് – അനാരോഗ്യകരമായ ആസക്തിയുടെ കെണിയിലേക്ക് നമ്മൾ എളുപ്പത്തിൽ വശീകരിക്കപ്പെടാം; അത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ ഒരു തടസ്സമായി മാറുകയും ചെയ്യാം. എന്നാൽ, വിഘ്നേശ്വരപൂജ ഈ തടസ്സങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യാൻ വളരെ സഹായിക്കും.

ശേഷൻ അഥവാ അനന്തനാഗൻ, പ്രപഞ്ച സമുദ്രത്തിൽ പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്ന, ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിൻ്റെ ശയ്യയായി വർത്തിക്കുന്ന ആയിരം തലകളുള്ള ഭീമാകാരനായ ഒരു സർപ്പമാണ്. തൻ്റെ തലകൾ കൊണ്ട് പ്രപഞ്ചത്തെ താങ്ങിനിറുത്തുന്നതിനാൽ, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സ്ഥിരതയുടെ പരമമായ പ്രതീകമാണ് ശേഷൻ.
ഗണപതി വിഘ്നേശ്വരനായി അവതരിച്ചപ്പോൾ, ശേഷനാഗനെ തന്റെവാഹനമാക്കി. പ്രപഞ്ചത്തിന് ശേഷനാഗൻ നൽകുന്ന സ്ഥിരത പോലെതന്നെ, തടസ്സങ്ങളെ മറികടക്കുന്നതിലുള്ള വിഘ്നേശ്വരന്റെ കഴിവ്, ശക്തമായ ഒരു അടിത്തറയിൽ വേരൂന്നിയതാണ് എന്ന് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
വിഷ്ണുവും, ശേഷനും തമ്മിലുള്ള നിത്യബന്ധം പ്രപഞ്ചസമുദ്രത്തിനും അതീതമാണ്. അവർ നിരന്തരം ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നു, രാമായണത്തിൽ രാമ- ലക്ഷ്മണൻമാരായും, പിന്നീട് മഹാഭാരതത്തിൽ കൃഷ്ണ-ബലരാമൻമാരായും അവർ (വിഷ്ണു-ശേഷൻ) പുനരവതരിച്ചു.

ഉത്പൽ കൃഷ്ണയുടെ ഈ വിക്കിമീഡിയ ചിത്രത്തിൽ, മഹാരാഷ്ട്രയിലെ 8 അഷ്ടവിനായക ക്ഷേത്രങ്ങളിലൊന്നായ, ഓസറിലെ (പൂനെയ്ക്കടുത്ത്) വിഘ്നേശ്വര ക്ഷേത്രം കാണാം.

ഒരിക്കൽ, ബ്രഹ്മാവ് സൂര്യനെ ലോകത്തിന്റെ ഭരണാധികാരിയാക്കി നിയമിച്ച സമയത്ത്‌, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നാഥനാണ് താനെന്ന് അഹങ്കാരം മൂത്ത്, സൂര്യൻ ചിന്തിക്കുന്തോറും തുമ്മികൊണ്ടിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് അഹങ്കാരാസുരൻ എന്ന രാക്ഷസൻ ജനിച്ചത്. ധൂമ്രവർണ്ണൻ അവനെ പരാജയപ്പെടുത്തുന്നതുവരെ ആ അസുരൻ നാശം വിതച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ധൂമ്രവർണ്ണൻ എന്നാൽ പുകയുടെ നിറമുള്ളവൻ എന്നാണർത്ഥം. ഗണേശൻ നേരിട്ട ആ ദുർഗുണത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെയാണ് ഈ പേര് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. പുക ഒരു ജ്വാലയെ മറയ്ക്കുന്നതുപോലെ, അഹങ്കാരം പലപ്പോഴും വ്യക്തമായ കാഴ്ചയെ മറയ്ക്കുന്നു. പുകയാൽ മറയ്ക്കപ്പെട്ട ജ്വാലയാകട്ടെ, പൂർണ്ണമായി കാണപ്പെടാതെ സ്വയം എരിഞ്ഞുതീരുന്നത് തുടരുന്നു.

ഗണപതിവാഹകനായ എലിയ്ക്ക്, ഭക്തർക്കിടയിലുള്ള വലിയ ജനപ്രീതി പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന നിരവധി ഉത്ഭവകഥകളുണ്ട്.
ഏറ്റവും ജനകീയമായ കഥയിൽ, ഒരു വലിയ എലിയാവാൻ ശപിക്കപ്പെട്ട ഗാന്ധർവ്വ ക്രൗഞ്ചനെ കുറിച്ച് പറയുന്നു. കർഷകരുടെ വയലുകളിൽ വൻനാശം വിതച്ചതിനാൽ ഗണേശൻ അവനെ വശീകരിച്ച്, വളർത്തുകയായിരുന്നു.

മുദ്ഗല പുരാണം മറ്റൊരു വിവരണമാണ് നൽകുന്നത്: ഗജമുഖാസുരൻ എന്ന അഹങ്കാരിയായ, ആനമുഖമുള്ള ഒരു രാക്ഷസൻ, ശിവനാൽ അജയ്യനാക്കപ്പെട്ടവനായിരുന്നു. സാധാരണ ആയുധങ്ങളിൽ നിന്ന് സംരക്ഷണം ലഭിച്ചിരുന്ന ഗജമുഖാസുരനോട്, മഹാഭാരതം എഴുതാൻ ഉപയോഗിച്ച തൻ്റെ പൊട്ടിയ അതേ കൊമ്പുതന്നെ ഒരു കുന്തം പോലെ ഉപയോഗിച്ച് ഗണേശൻ പോരാടി. പരാജയപ്പെട്ട ആ രാക്ഷസൻ ഒരു ചെറിയ എലിയായി മാറി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു. ഗണേശൻ അവനെ പിടികൂടിയെങ്കിലും, കരുണ കാണിച്ച് അവനെ വധിക്കാതെ തൻ്റെ മാത്രം വാഹനമായി സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.

അഹംഭാവത്തെ ജയിക്കാനും, അതിനെ ആജീവനാന്ത ഭക്തിയാക്കി മാറ്റാനുമുള്ള ഗണേശൻ്റെ പ്രത്യേക വൈഭവം, വൈവിധ്യമാർന്ന ഇത്തരം പുരാണകഥകൾ വ്യക്തമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു.