ഹിന്ദുമതത്തിൽ അനാവരണം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ള തിരു എഴുത്തുകളിൽ മുൻപന്തിയിൽ ഉള്ളവയാണ് വേദങ്ങൾ. അവ ദൈവീകമായതും ഋഷിമാരാൽ മനസ്സിലാക്കപ്പെട്ടതോ മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കപ്പെട്ടതോ ആയവയാണ്. അതുകൊണ്ട് അവയെ കേട്ടത് എന്നർത്ഥം വരുന്ന ശ്രുതികൾ എന്നും മനുഷ്യരാൽ നിർമ്മിതമല്ലാത്തത് എന്ന് അർത്ഥമുള്ള ആപുരുഷേയം എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. ആദ്യം അവയെല്ലാം ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. പിന്നീട് വേദവ്യാസൻ അവയെ നാലായി വിഭജിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിന്റെ അർത്ഥം തന്നെ വേദങ്ങളെ വിഭജിച്ചവൻ എന്നാണ്. ഓരോ വേദങ്ങൾക്കും നാല് ഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ട്. സംഹിതകൾ ഭക്തിയുടെയും അത്ഭുതത്തിനെയും കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു. ധ്യാനവും തന്റേതന്നെ മനസ്സിലേക്കുള്ള നോട്ടവും ആണ് ആരണ്യകത്തിൽ വിവരിക്കുന്നത്. ഉപനിഷത്തുകൾ ജ്ഞാനം സമ്പൂർണ്ണ ത്യാഗം എന്നിവ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു. വേദം എന്നതിൻ്റെ അർത്ഥം തന്നെ ജ്ഞാനം എന്നാണ്. അതിനാൽ ഏതു പ്രകാരത്തിലുള്ള ജ്ഞാനത്തെയും കാണിക്കാൻ വേദം എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. കാമ്പായ വേദ ശ്ലോകങ്ങളാണ് സംഹിത. സംഹിത എന്നാൽ കൃത്യമായി അടുക്കിവെച്ചിട്ടുള്ളത് എന്നാണ് അർത്ഥം.
ഇന്നത്തെ പ്രസക്തി: വിവാഹങ്ങളിൽ അഗ്നിക്കുള്ള സ്ഥാനം 40000 വർഷങ്ങളായി തുടർച്ചയായി ഉപയോഗിച്ചുവരുന്ന ഒരു വൈദീക പാരമ്പര്യമാണ്.
ചിത്രം നാലു വേദങ്ങളുടെയും ഒരു പാരമ്പര്യ പ്രതിനിധാനം ആണ്.

ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും പുരാതനമായ ഒരു വ്യാകരണ ഗ്രന്ഥമാണ് അഷ്ടാധ്യായി( ഏതാണ്ട് 500 ബി സി ഇ). അത് വൈദിക സംസ്കൃതവും പാരമ്പര്യ സംസ്കൃതവും ക്രോഡീകരിച്ച് അതിൽ 3959 വ്യാകരണ നിയമങ്ങൾ എട്ട് അധ്യായങ്ങളിലായി ചിട്ടപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്(അതിനാൽ അഷ്ടാധ്യായി). അത് രചിച്ച പാണിനി ചുരുങ്ങിയത് അതിനുമുമ്പേ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള 10 വ്യാകരണ ഗ്രന്ഥങ്ങളെ പറ്റി എങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വേദങ്ങളുടേതായ വ്യാകരണ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ ഭാഗമാണ് അത്.വേദാംഗങ്ങളുടേതായ വ്യാകരണ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ ഭാഗമാണ് അത്. വേദങ്ങളെ പറ്റി പഠിക്കാനും മനസ്സിലാക്കാനും ഉള്ള വേദ ഭാഗങ്ങളാണ് വേദാംഗങ്ങൾ. വേദങ്ങളുടെ ഭാഷാപരമായ (വ്യാകരണം, ഉച്ചാരണം, അർത്ഥം, ഉത്ഭവം) മുതലായവ കാര്യങ്ങളും, ആചാരപരമായ നിഷ്ഠകളും ഇതിൽ വിവരിക്കുന്നു. പാണിനിയുടെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ (4. 3. 9 8) വാസുദേവ എന്ന വാക്കിനെ ബഹുമാനാർത്ഥം ഒരു സംജ്ഞാ നാമമായും ഒരു ദൈവിക അർത്ഥത്തിലോ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ നാമമായും ഉപയോഗിക്കാവുന്ന രീതിയിൽ ഉദാഹരിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിദ്വാന്മാർ ഇതിനെ പല രീതികളിലും വ്യാഖ്യാനിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. അഷ്ടം എന്നാൽ എട്ട് എന്നും അഷ്ടാധ്യായി എന്നാൽ എട്ട് അധ്യായങ്ങൾ ഉള്ളത് എന്നുമാണ് അർത്ഥം.
ഇന്നത്തെ പ്രസക്തി: പാണിനിയുടെ വ്യാകരണം സംസ്കൃതത്തിൻ്റെ മൂലമായ (വേരുകൾ, പ്രത്യയങ്ങൾ മുതലായവ) ഭാഗങ്ങൾ ഓരോ പ്രത്യേക അവസ്ഥകളിൽ കൂടി ചേർന്ന് അർത്ഥവത്തായ വാചകങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് എങ്ങനെ എന്ന് കൃത്യമായി വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ നിയമങ്ങളും മൂലങ്ങളും കൂടിചേർന്ന് എണ്ണിയാൽ തീരാത്ത അത്രയും വാക്കുകളും വാചകങ്ങളും ഉണ്ടാക്കുവാൻ സാധിക്കും. അതിനാൽ ഭാഷയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അഷ്ടാധ്യായി. നിയമങ്ങളുള്ള, അൽഗോരിതം ചിന്തകളുള്ള, പുരാതന വ്യാകരണ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഒന്നായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

ഈ മന്ത്രത്തെ അങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത് അത് ഗായത്രി ഛന്ദ അതായത് മൂന്നു വരികളിലുള്ള എട്ട് അക്ഷരങ്ങളുടെ ഒരു വൃത്തം ആയതുകൊണ്ടാണ്. വേദങ്ങൾ വളരെയധികം കാവ്യാത്മകവും കൃത്യമായ വൃത്തത്തിൽ രചിക്കപ്പെട്ടവയുമാണ്. വേദാംഗത്തിൽ കവിതയിലെ താളം മാത്രാ വൃത്തം അലങ്കാരം തുടങ്ങിയവയെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുന്ന ശാഖയാണ് ഛന്ദസ്സ്. ഈ കൃതികൾ വേദസൂക്തങ്ങൾ കൃത്യമായ താളത്തിലും ഉച്ചാരണത്തിലും മാത്രയിലും ആത്മീയ ശക്തി ചോരാതെയും ചൊല്ലുവാൻ നിഷ്കർഷിക്കുന്നു. ഒരു വരിയിലുള്ള അക്ഷരങ്ങൾ, അക്ഷരങ്ങളുടെ ദീർഘം, രചനയുടെ രീതി എന്നിവയെല്ലാം നിർവചിക്കുന്നു. ഇതുമൂലം വാമൊഴിയായി കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ അതിൻ്റെ വിശ്വാസ്യത ഒട്ടും ചോർന്നു പോകാതിരിക്കും എന്ന ഉറപ്പ് വരുത്തുന്നു. പിംഗള സന്യാസി എഴുതിയ ഛന്ദശാസ്ത്രമാണ് ഛന്ദത്തിൻ്റെ മുഖ്യ പാഠപുസ്തകം. സംസ്കൃതത്തിലെ സന്തോഷിപ്പിക്കുക, ആഹ്ളാദിപ്പിക്കുക അഥവാ പ്രകാശിപ്പിക്കുക എന്ന അർത്ഥം വരുന്ന ഛന്ദ് എന്ന മൂലാക്ഷരത്തിൽ നിന്ന് ഉളവായതാണ് ഇത്. ഇതുകൊണ്ട് തന്നെ കാതിന് ഇമ്പമുണ്ടാക്കുന്നതാണ് ഈ രചന എന്ന് മനസ്സിലാക്കാം.
ഇന്നത്തെ പ്രസക്തി: ഛന്ദസ്സിൻമേലുള്ള പിംഗളൻ്റെ കൃതി (മാത്രമേരു) ഫിബോണാച്ചി സീരീസിലെ ഏറ്റവും പുരാതനമായ പ്രാതിനിധ്യ കൃതിയാണെന്ന്

ആകാശത്തിലുള്ള പ്രകാശം പരത്തുന്ന ഗോളങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള പഠനമാണ് ജ്യോതിഷം. ജ്യോതിഷത്തിന് മൂന്ന് ഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ട്. ആകാശത്ത് കാണുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെയും ഗ്രഹങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള പഠനമായ സംഹിത, ഗണിതശാസ്ത്രത്തിൽ ഊന്നിയ ജ്യോതിഷമായ ഗണഹിത, ഗണഹിതവും പ്രവചനങ്ങളുടെ ശാസ്ത്രമായ ഹോര എന്നതും. ആയതുകൊണ്ട് ജ്യോതിശാസ്ത്രവും ഫലജ്യോതിഷവും ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ജ്യോതിശാസ്ത്രം ഗ്രഹങ്ങളുടെയും നക്ഷത്രങ്ങളുടെയും സ്ഥാനചലനങ്ങൾ പിന്തുടരുകയും വൈദിക ആചാരങ്ങൾ നടത്തേണ്ടുന്ന സമയം കൃത്യമായി പറയാൻ ആവശ്യം ആവശ്യമായിരുന്നു. അതിൻ്റെ പ്രധാന ഉദ്ദേശം പഞ്ചാംഗ നിർമ്മിതി, സമയം പറയൽ, യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തേണ്ടുന്ന ശുഭമുഹൂർത്തങ്ങൾ നിശ്ചയിക്കൽ എന്നിവയായിരുന്നു. സൂര്യ ചന്ദ്ര നക്ഷത്രങ്ങളുടെ സ്ഥാനം, ഗതി പിന്തുടരൽ എന്നിവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു.
ജ്യോതിഷം ഗണിതശാസ്ത്രത്തിനെ വളരെയധികം ആശ്രയിച്ചിരുന്നതിനാൽ പ്രമുഖ ഗണിതശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഉണ്ടായി വന്നു. കേരളത്തിലെ ഗണിതശാസ്ത്ര പാരമ്പര്യം പണ്ടു മുതൽ തന്നെ പേര് കേട്ടതാണ്. ജ്യോതി എന്നാൽ പ്രകാശം എന്നാണ് കാണിക്കുന്നത്.
ഇന്നത്തെ പ്രസക്തി: പരമശിവൻ പ്രകാശസ്തംഭം, ആയി നിൽക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളാണ് 12 ജ്യോതിർലിംഗങ്ങൾ.
ചിത്രം ഒരു പഴയകാലത്തെ പഞ്ചാംഗത്തിൻ്റേതാണ്.

വേദങ്ങൾക്ക് ദ്വിതീയമായ അറിവിന്റെ ഭാഗമായ ഉപവേദങ്ങളുടെ ഭാഗമാണ് അർത്ഥശാസ്ത്രം. വേദങ്ങൾ ജീവിതത്തിന്റെ ആത്മീയ വശത്തെ (ധർമ്മവും മോക്ഷവും) ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ഉപവേദങ്ങൾ അർത്ഥ (ഭൗതിക മാർഗങ്ങൾ) കാമ (ആഗ്രഹം) എന്നിവ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ധർമ്മത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ പ്രായോഗിക പ്രയോഗത്തിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ് ഉപവേദങ്ങൾ. അവ ഭൗതിക ലോകത്തിലെ നമ്മുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. നാല് ഉപവേദങ്ങളുണ്ട്, ഏകദേശം നാല് വേദങ്ങളുമായി, ആയുർവേദം, അർത്ഥവേദം, ഗന്ധർവവേദം, സ്ഥപത്യവേദം എന്നിവയുമായി യോജിക്കുന്നു.
അർത്ഥവേദത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഗ്രന്ഥമാണ് അർത്ഥശാസ്ത്രം. ഇത് ഭരണം, ഒരു സംസ്ഥാനം നേടൽ, ഭരണം, പരിപാലനം എന്നിവയുടെ കലയിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രം, രാഷ്ട്രമീമാംസ, നിയമം, ധാർമ്മികത, സാമൂഹ്യശാസ്ത്രം, നിയമശാസ്ത്രം, പ്രതിരോധം, മാനേജ്മെന്റ്, വ്യാപാരം, വാണിജ്യം, സിവിൽ, മിലിട്ടറി എഞ്ചിനീയറിംഗ്, ചാരവൃത്തി തുടങ്ങിയവയുടെ പഠനം ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

ഭരണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യത്തെ അർത്ഥശാസ്ത്രം വ്യക്തമായി സംഗ്രഹിക്കുന്നു – “പ്രജകളുടെ സന്തോഷത്തിലാണ് രാജാവിന്റെ സന്തോഷം; അവരുടെ ക്ഷേമത്തിലാണ്, അവന്റെ ക്ഷേമം.”

അർത്ഥം എന്നാൽ സമ്പത്ത് അല്ലെങ്

ആയുർവേദം ജീവിതത്തിന്റെയും ദീർഘായുസ്സിന്റെയും ശാസ്ത്രമാണ്. ഇത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ ശാരീരിക, മാനസിക, ആത്മീയ സ്വഭാവത്തെ കണക്കിലെടുക്കുന്നു. ഇത് ശരീരം, മനസ്സ്, ആത്മാവ് എന്നിവയുടെ ആരോഗ്യം ഉറപ്പാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഇത് രോഗശമനം മാത്രമല്ല. ഇത് ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു രൂപരേഖ നൽകുന്നു.

ഭൗതിക ലോകവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നാല് ഉപവേദങ്ങളുടെ ഭാഗമാണ് ആയുർവേദം. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭൗതിക, സൗന്ദര്യാത്മക, മാനസിക, രാഷ്ട്രീയ മാനങ്ങളെ ഉപവേദങ്ങൾ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു.

ആയുർവേദത്തിലെ മൂന്ന് പ്രധാന ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ചരക സംഹിത. മറ്റ് രണ്ടെണ്ണം സുശ്രുത സംഹിതയും അഷ്ടാംഗ ഹൃദയവുമാണ്.

ചരകം എന്നാൽ അലഞ്ഞുതിരിയൽ എന്നാണ്, ഇത് പുരാതന കാലത്തെ അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന വൈദ്യന്മാരെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ഇന്നത്തെ പ്രസക്തി: ചരക സംഹിത ഡോക്ടർമാർക്കും നഴ്‌സുമാർക്കും ഒരു ധാർമ്മികതയും ആചാരങ്ങളും നിർദ്ദേശിക്കുന്നു – സ്വകാര്യത, സമ്മതം, ബലപ്രയോഗമില്ലാത്തത്, രോഗികളുടെ കുടുംബകാര്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ആയുധശേഖരം.

ചിത്രം ഹരിദ്വാറിലെ ചരകന്റെതാണ്.

സാധാരണക്കാർക്ക് കലാരൂപങ്ങളിലൂടെ വേദങ്ങളുടെ സാരാംശം പഠിപ്പിക്കുന്നതിനായി , ബ്രഹ്മാവ് അഞ്ചാമത്തെ വേദമായി നാട്യവേദം രചിച്ചതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.തുടർന്ന് അദ്ദേഹം ബി.സി. 500-ൽ നാട്യശാസ്ത്രം രചിച്ചുവെന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന ഭരത മുനിക്ക് നാട്യവേദം പഠിപ്പിച്ചു. നാട്യശാസ്ത്രം ഉപവേദ, ഗന്ധർവ്വവേദത്തിൻ്റെ ഭാഗമാണ്.
നാട്യശാസ്ത്രം എല്ലാ പ്രകടന കലകളുടെയും സാഹിത്യം, സൗന്ദര്യശാസ്ത്രം, വാസ്തുവിദ്യ എന്നിവയുടെയും സമഗ്രമായ ഒരു വിജ്ഞാനകോശമാണ്.നാടക ആശയവിനിമയത്തിന്റെ വികാരങ്ങൾ, വികാരങ്ങൾ, മാനസികാവസ്ഥകൾ എന്നിവയെയാണ് ഇത് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്.
ശാരീരികം, വാമൊഴി, ഭൗതികം, വൈകാരികം എന്നീ രീതികളിലൂടെയുള്ള ആവിഷ്കാരങ്ങളെ ഇത് ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

സംഗീതം, ഉപകരണങ്ങൾ, നൃത്തം, പ്രസംഗ രൂപങ്ങൾ, വരികൾ, വ്യാകരണം, സ്റ്റൈലിസ്റ്റിക്സ്, ഗദ്യം, സ്റ്റേജ് നിർമ്മാണം, കെട്ടിട സെറ്റുകൾ, വാസ്തുവിദ്യ, ആഭരണങ്ങൾ, മേക്കപ്പ്, വസ്ത്രങ്ങൾ, നാടക വിദ്യാഭ്യാസം എന്നിങ്ങനെ എല്ലാ സൃഷ്ടിപരമായ മേഖലകളെയും ഇത് സമഗ്രമായി ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

നാട്യശാസ്ത്രം കലാകാരന്മാരുടെ (ഭാവ) പ്രകടനങ്ങളെക്കാൾ വളരെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. പ്രേക്ഷകരിൽ സൗന്ദര്യാത്മക വികാരം (രസം) ഉണർത്തുക എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം. പ്രേക്ഷകർ അനുഭവിക്കുന്ന സൗന്ദര്യാത്മക രസം അല്ലെങ്കിൽ വൈകാരിക സത്തയാണ് ഭരത രസത്തെ നിർവചിക്കുന്നത്. ഭരതൻ പറയുന്നു, “നാട്യം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത് ധർമ്മം പഠിപ്പിക്കുന്നതിനും, സദ്‌ഗുണത്തെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നതിനും, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും സന്തോഷം നൽകുന്നതിനുമാണ്.” കലാപ്രകടനത്തെ വെറും വിനോദമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് മോക്ഷം അല്ലെങ്കിൽ ആനന്ദം നേടാനുള്ള ഒരു വാഹനമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്.

ഇന്നത്തെ പ്രസക്തി: ഗാനങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കാൻ നമ്മൾ “ഗാന” എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നു. കൂടുതൽ ഔപചാരികമായ ഗന്ധർവ സംഗീതത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ വിനോദത്തിനായി ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ള ജനപ്രിയ, പ്രാദേശിക സംഗീതത്തെയാണ് നാട്യശാസ്ത്രത്തിൽ ഈ വാക്ക് പരാമർശിക്കുന്നത്. ആകസ്മികമായി, തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ഗാന സംഗീതം തികച്ചും ഗ്രാമീണവും അനൗപചാരികവുമായ സംഗീതത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

ചിത്രം നവരസങ്ങളുടെ ഒരു ചിത്രമാണ്.

ഇതിഹാസ എന്നാൽ “അങ്ങനെ സംഭവിച്ചു” എന്നാണ്. യഥാർത്ഥ സംഭവങ്ങളെ കൈകാര്യം ചെയ്യുകയും ആകർഷകമായ ആഖ്യാനങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് അവയെ അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ധർമ്മം എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നുവെന്ന് ഇതിഹാസങ്ങൾ കാണിക്കുന്നു.
അവ ജീവിതത്തിന്റെ സാക്ഷ്യപ്രമാണങ്ങളായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ധർമ്മത്തിനും അധർമ്മത്തിനും ഇടയിലുള്ള സംഘർഷം, തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ, അവയുടെ അനന്തരഫലങ്ങൾ, അവ വിധികളെ എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു എന്നിവ അവ ചിത്രീകരിക്കുന്നു.
ഹ്രസ്വകാല പ്രവർത്തനങ്ങളും ധർമ്മപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസവും അവ എങ്ങനെ കഷ്ടപ്പാടിലേക്കോ സ്ഥിരതയിലേക്കോ നയിക്കുന്നുവെന്നും അവർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.
മഹാഭാരതം, വാസ്തവത്തിൽ പഞ്ചമവേദ അല്ലെങ്കിൽ അഞ്ചാമത്തെ വേദം ആയി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു, കാരണം വേദങ്ങളിലുള്ളതെല്ലാം അതിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.
ആശയക്കുഴപ്പം, അഹങ്കാരം, പ്രേരണ എന്നിവയ്ക്കുമേൽ ധർമ്മം നേടിയ വിജയത്തെക്കുറിച്ചാണ് മഹാഭാരതവും രാമായണവും.
“ബൃഹത് കഥ” എന്നത് നിലനിൽക്കാത്ത മറ്റൊരു ഇതിഹാസമാണ്. കഥ സരിത
സാഗരത്തിൽ ഇത് വീണ്ടും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
ഇന്നത്തെ പ്രസക്തി: നമ്മുടെ ഭരണഘടന “ഇന്ത്യ, അതാണ് ഭാരതം” എന്ന വാക്കുകളോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്, അത് നമ്മുടെ ഇതിഹാസത്തെ

പഴയ സംഭവങ്ങളും കഥകളും അടങ്ങുന്ന പുരാണങ്ങൾ സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് അറിവു പകരുന്നു. വേദങ്ങളുടെ അമൂർത്ത ആശയങ്ങൾ ആകർഷകമായ കഥകളിലൂടെ പുരാണങ്ങളിൽ വ്യക്തമാകുന്നു. അവ ജനകീയ ശൈലിയിൽ
വേദ സംഗ്രഹം പകർത്തി. മറ്റു രചനകളിൽ ഇല്ലാത്ത
ഭൂമിശാസ്ത്രപരവും ചരിത്രപരവും ആയ പല പ്രധാന അറിവുകളും ഇതിലുണ്ട്.
അനവധി പുരാണളും 18 മഹാപുരാണങ്ങളുമുണ്ട് . മഹാപുരാണങ്ങൾക്ക് അഞ്ച് സവിശേഷതകൾ ഉണ്ട്.സൃഷ്ടി, കാലാകാലങ്ങളിലുള്ള വിയോഗവും പുനരുജ്ജീവനവും, ദേവതകളുടെയും ഋഷിമാരുടെയും രാജാക്കന്മാരുടെയും വംശാവലി, വ്യത്യസ്ത യുഗങ്ങളുടെ ചരിത്രം, പിതൃതുല്യരുടെയും രാജവംശങ്ങളുടെയും ചരിത്രം എന്നിവയെക്കുറിച്ചാണ് അവ പ്രതിപാദിക്കുന്നത്.
അവ രാജവംശത്തെ കുറിച്ചും രാജക്കന്മാരുടെ നേട്ടങ്ങളും രേഖപ്പെടുത്തി. പുരാണങ്ങൾ ആഘോഷങ്ങളെ ജനകീയമാക്കുകയും തീർത്ഥാടനം, നദികൾ, പർവ്വതങ്ങൾ വനങ്ങൾ എന്നിവയെ പരിചയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. അങ്ങിനെ നമ്മുടെ ഭൗതിക ഭൂമിശാസ്ത്രത്തെ പുണ്യമായ ഭൂമി ശാസ്ത്രമാക്കി മാറ്റി. പുരാണങ്ങൾ ആ കാലഘട്ടത്തിൽ ഒരു പൊതു വിജ്ഞാനകോശമായി വർത്തിച്ചിരുന്നു. വേദങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും വിദ്വാന്മാർക്കു വേണ്ടിയായിരുന്നുവെങ്കിൽ, ധർമ്മത്തിന്റെ പ്രധാന തത്വങ്ങൾ സാധാരണ ജനങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന

വേദാംഗത്തിന്റെ ഭാഗമായ കൽപ്പം ആചാരങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള പഠനമാണ്. ആഗമം എന്ന കൽപ്പത്തിന്റെ ഉപവിഭാഗത്തിൽ സ്ഥാപനവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ആരാധനയെ പറ്റി പറയുന്നു. ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ മേളകളിലെയും ഉൽസവങ്ങളിലെയും നിയമങ്ങളെ കുറിച്ചും ഇതിൽ പറയുന്നു. ക്ഷേത്ര നിർമ്മിതി, ശിൽപകല, വിഗ്രഹം പ്രതിമകൾ, ചിത്രങ്ങൾ എന്നിവയെ പറ്റിയും ഇതിൽ പരമാർശിക്കുന്നു. ശൈവം,വൈഷ്ണവം, ശാക്തം എന്നിവ ആഗമത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്. തന്ത്രങ്ങൾക്കും ആഗമവുമായി ബന്ധമുണ്ട്. ശാക്ത ആഗമങ്ങൾ തന്ത്രങ്ങൾ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. പരമാത്മാവിൽ ലയിക്കുന്നതിനുള്ള വ്യക്തി പരമായ ആചാരങ്ങളെ തന്ത്രങ്ങളിൽ പരമാർശിക്കുമ്പോൾ, ആഗമങ്ങളിൽ ക്ഷേത്രങ്ങളെ ചുറ്റിയുള്ള അനുഷ്ഠാനപരമായ പൊതു ആരാധനയെ പറ്റി പറയുന്നു. മന്ത്രവാദവുമായും ലൈംഗിക ശാസ്ത്രവുമായി തന്ത്രങ്ങൾ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്.
ഇന്നും പ്രസക്തമായത്:
നമ്മുടെ എല്ലാ പുരാതന ക്ഷേത്രങ്ങളും ആഗമ ശാസ്ത്രമനുസരിച്ചാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. മിക്ക പുരാതന ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ നിത്യ ആരാധനകളും ആഗമ ശാസ്ത്രത്തിന് അനുസരിച്ചാണ്.
ഈ ചിത്രം ക്ഷേത്രങ്ങളുടെയും മനുഷ്യ ശരീരത്തിന്റെയും ഒരു സങ്കല്പാത്മകമായ പ്രതിനിധാനമാണ്.

തത്വ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സംസ്കൃത പദം ദർശനം അഥവ കാഴ്ചപാട് അല്ലെങ്കിൽ അവബോധം എന്നെല്ലാമാണ്.ആ വാക്ക് തന്നെ ഭാരതിയ ദാർശനിക വ്യവസ്ഥയുടെ വിശാലമായ വീക്ഷണവും മറ്റു കാഴ്ചപാടുകളെ ഉൾകൊള്ളാനുള്ള കഴിവും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
ദർശനത്തിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട ആറ് ചിന്താധാരകളാണ് ന്യായ,വൈശേഷിക, സാങ്ഖ്യ, യോഗ, മീമാംസ, വേദാന്ത.
ദർശനകൾ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്ന അഞ്ചു പ്രധാന അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങൾ –
എന്താണ് മനുഷ്യന്റെ, ലോകത്തിന്റെ, പരം പൊരുളിന്റെ പ്രകൃതം ? എന്താണ് മനുഷ്യനെ ലോകവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത് ? എന്താണ് ബന്ധനവിമുക്തനാക്കുന്നത് ?
ഭാരതീയ ദാർശനിക വ്യവസ്ഥ വളരെ വിശാലവും ഭൗതികവാദവും(ചർവക) അനിവാര്യതയും (അജി വിക) അതിന്റെ ഭാഗവുമാണ്.
സംസ്കൃതത്തിൽ ദർശന മെന്നാൽ കാണുക എന്നാണ്. ക്ഷേത്രത്തിൽ ഭഗവാനെ ദർശിക്കുനതിനായി നാം ആ പദം ഉപയോഗിക്കുന്നു.
ഇന്നത്തെ പ്രസക്തി:
നമ്മൾ നിത്യജീവിതത്തിൽ അനുഷ്ഠിക്കുന്ന ഒരു പ്രായോഗിക തത്വ ചിന്തയാണ് യോഗ.അത് പ്രായോഗികവും അച്ചടക്കവും ഉള്ള മോചനത്തിലേക്കുള്ള മാർഗ്ഗമാണ്.
ഈ ചിത്രം ആറു ദർശനങ്ങളുടെ ഒരു സംക്ഷിപ്ത രൂപമാണ്.

https://myNachiketa.com

ഉത്തര മീമാംസ എന്നറിയപ്പെടുന്ന വേദാന്തം ആറ് ദർശനങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്