வேதங்கள் இந்து மதத்தின் கடவுளால் முதற்கண் வெளிப்படுத்தப்பட்ட புனித நூல்களாகும். வேதங்கள், தெய்வங்களால் தோற்றுவிக்கப் பட்டவையாகவும் அவை முனிவர்களுக்கு தெரிவிக்கப்பட்டவை அல்லது முனிவர்களால் உணரப் பட்டவை என்றும் கருதப்படுகின்றன. எனவே, அவை சுருதிகள் (கேட்கப்பட்டவை) அல்லது அபௌருஷேயம் (வேத கருத்துக்கள் மனிதனால் தோற்றுவிக்கப் பட்டவை அல்ல) என்று அழைக்கப்படுகின்றன.
தொடக்கத்தில் வேதங்கள் ஒரே அறிவுக் களஞ்சியமாக விளங்கின. வேதவியாசர் அவற்றை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரித்துத் தொகுத்தார். அவருடைய பெயரின் பொருளே “வேதங்களைப் பிரித்தவர்” என்பதாகும்.
ஒவ்வொரு வேதமும் நான்கு பகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது — சம்ஹிதைகள் பக்தி மற்றும் வியப்பு உணர்வுகளைப் பற்றியும், பிராமணங்கள் சடங்குகள் மற்றும் செயல்பாடுகளைப் பற்றியும், ஆரண்யகங்கள் தியானம் மற்றும் சுயசோதனை களைப் பற்றியும், உபநிடதங்கள் ஞானம் மற்றும் முழுமையான உலகப் பற்றின்மை பற்றியும் கூறுகின்றன.
வேதம் என்றால் அறிவு என்று பொருள், எனவே வேதம் என்ற சொல் எந்த அறிவின் வடிவத்திற்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. சம்ஹிதை என்பது வேதங்களின் ஆதார சுலோகங்களைக் குறிக்கிறது. சம்ஹிதை என்றால் “நன்கு சீரமைக்கப்பட்ட தொகுப்பு’ என்றும் பொருள்.
இன்றைய காலத்திற்கு பொருந்துபவை: திருமணத்தில் அக்னி என்பது கடந்த 4000 ஆண்டுகளாகத் தொடர்ச்சியாகப் பின்பற்றப்பட்டு வரும் ஒரு வேதகாலப் பாரம்பரியமாகும்.
இப்படம் நான்கு வேதங்களின் பாரம்பரிய சித்தரிப்பாகும்.

அஷ்டாத்யாயி உலகின் மிகப்பழமையான இலக்கண நூலாகும் (சுமார் கி.மு. 500-ம் ஆண்டைச் சேர்ந்தது). இது வேத சமஸ்கிருதம் மற்றும் செவ்வியல் சமஸ்கிருதம் ஆகிய இரண்டையும் முறைப்படுத்தியது. இதில் 3959 சுருக்கமான இலக்கண விதிகள் முறைப்படுத்தப்பட்டு எட்டு அத்தியாயங்களாக உள்ளன (இதனால்தான் இதற்கு அஷ்டாத்யாயி என்ற பெயர் வந்தது). இதை பாணினி எழுதினார் — இந்த படைப்பில் இதற்கு முந்தைய குறைந்தது பத்து இலக்கண நூல்களை அடையாளம் காட்டியுள்ளார்.
இது வேதாங்கங்களைச் சார்ந்த வியாகரண (இலக்கண) நூல்களின் ஒரு பகுதியாகும். வேதாங்கங்கள் என்பவை வேதங்களைப் படித்துப் புரிந்து கொள்வதற்கு அவசியமான அதன் அங்கங்களாகும். அவை வேதங்களின் மொழி அம்சங்களையும் இலக்கணம் (grammar), ஒலியியல் (phonetics), சொற் பிறப்பியல் (etymology), யாப்பியல் எனும் சந்தம் (metrics) மற்றும் வேதச் சடங்குகளையும் உள்ளடக்கியுள்ளன.
பாணினியின் படைப்பு, வாசுதேவன் (4.3.98) என்ற சொல்லை ஒரு மரியாதைக் குரிய பெயர்ச் சொல்லாக விளக்குகிறது; அது ஒரு தெய்வத்தையோ அல்லது ஒரு சாதாரண மனிதரையோ சமமாகக் குறிக்கக்கூடும். அறிஞர்கள் இதை, வாசுதேவன் (கிருஷ்ணர்) கடவுளின் முக்கியத்துவத்தை உறுதிப் படுத்து வதாகவோ அல்லது அதற்கு நேர்மாறானதாகவோ பொருள் கொண்டுள்ளனர்.
அத்யாயி என்றால் அத்தியாயம் என்றும், அஷ்ட என்றால் எட்டு என்றும் பொருள்.
இன்றைய காலத்திற்கு பொருந்துபவை: பாணினியின் இலக்கணம், அடிப்படை சமஸ்கிருதக் கூறுகள் (வேர்ச்சொற்கள், பின்னொட்டுகள் போன்றவை) குறிப்பிட்ட நிபந்தனைகளின் கீழ் எவ்வாறு இணைந்து சரியான வாக்கியங்களை உருவாக்குகின்றன என்பதை முறையாக விவரிக்கிறது. அதன் விதிகளும் கூறுகளும் எண்ணற்ற சொற்கள் மற்றும் வாக்கியங்களின் சேர்க்கைகளை உருவாக்க வல்லவை. அஷ்டாத்யாயி, மொழிக்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட கடுமையான, நெறிமுறை சார்ந்த (அல்கோரிதம் based) வழிமுறை ஆரம்பகாலத்தில் அறியப்பட்ட எடுத்துக் காட்டுகளில் ஒன்றாக விளங்குகிறது.

காயத்ரி மந்திரம், மூன்று வரிகளில் தலா எட்டு அசைகளைக் (syllable) கொண்ட சுருக்கமான காயத்ரி சந்தத்தில் அமைந்திருப்பதால் அப்பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது.
வேதங்கள் மிகுந்த கவித்துவமும், கண்டிப்பான சந்தமும் கொண்டவை. சந்தம் என்பது வேதாங்கத்தின் ஒரு பிரிவாகும், இது உரைநடை மற்றும் கவிதை சந்தத்தை (அதாவது வார்த்தைகளின் குறுக்கி நீட்டல்களை) ஆராய்கிறது. இந்த நூல்கள், வேத சூக்தங்கள் சரியான தாளம், ஒலியியல், சொல்லின் பொருள் மற்றும் ஆன்மீக ஆற்றலுடன் ஓதப்படுவதை உறுதி செய்கின்றன. அவை ஒரு வரியில் உள்ள அசைகளின் எண்ணிக்கை, அசைகளின் நீளம் மற்றும் கட்டமைப்பு முறைகளை வரையறுக்கின்றன. இது வாய்மொழி மரபு வழியாக வேதங்கள் தலைமுறை தலைமுறையாய் எடுத்துச் செல்வதன் நம்பகத்தன்மையை உறுதி செய்கிறது. சந்தத்தின் முதன்மை நூல் பிங்கல முனிவரால் இயற்றப்பட்ட “சந்தஸ் சாஸ்திரம்” ஆகும்.
இது, ‘மகிழ்வித்தல் அல்லது ஒளிர்தல்’ என்று பொருள்படும் ‘சந்த்’ என்ற சமஸ்கிருத மூலத்திலிருந்து பெறப்பட்டது; இந்த நூல், சந்தத அமைப்பு கேட்பதற்கு காதுக்கு இனிமையாக இருக்கும் நோக்கில் உருவாக்கப்பட்டது என்பதைக் குறிக்கிறது.
இன்றைய காலத்திற்கு பொருந்துபவை: பிங்கலாவின் சந்தா (மாத்ரா மேரு) பற்றிய படைப்பு ஃபைபோனச்சி தொடர் (Fibonacci Series) கண்டுபிடிப்பின் முன்னோடியே.
இந்தப் படம், காயத்ரி மந்திரத்தின் சுலோகங்கள் எழுதப்பட்ட ராஜா ரவி வர்மா வரைந்த ஓவியமாகும்.

ஜோதிஷம் என்பது வானத்தில் உள்ள ஒளி உமிழும் கிரகங்கள் / நட்சத்திரங்கள் பற்றிய ஆய்வு ஆகும். ஜோதிஷத்தில் மூன்று பகுதிகள் உள்ளன: சம்ஹிதை (கண்காணிப்பு வானியலைக் கையாள்கிறது), கண்ஹித (கணித வானியலைக் கையாள்கிறது) மற்றும் ஹோரா (குறி / பலன் சொல்லுதல் அல்லது ஜோதிடத்தைக் கையாள்கிறது). இவ்வாறு, வானியல் மற்றும் ஜோதிடம் ஆகிய இரண்டும் ஜோதிஷத்தில் அடங்கியுள்ளன.
ஜோதிஷம் வானியல் கோள்களைக் கண்காணித்ததுடன், வேத சடங்குகளின் சரியான நேரத்தைக் கணிப்பதற்கும் இன்றியமையாததாக இருந்தது. நாட்காட்டி உருவாக்குதல், நேரத்தைக் கணக்கிடுதல், யாகங்கள் செய்வதற்கான மங்களகரமான தருணங்களைக் கண்டறிதல் ஆகியவை இதன் முதன்மை நோக்கங்களாக இருந்தன. இது சூரியன், சந்திரன் மற்றும் நட்சத்திரங்களின் இயக்கத்தைக் கண்காணித்தது.
ஜோதிஷம் பெரிதும் கணிதத்தை சார்ந்துள்ளது, இதுவே வலிமையான கணிதப் படைப்புகளுக்கும் வழிவகுத்தது. கேரள கணிதப் பள்ளி பண்டைய காலத்திலிருந்தே நன்கு புகழ்பெற்றது.
ஜோதி என்பது ஒளியைக் குறிக்கிறது.
இன்றைய காலத்திற்கு பொருந்துபவை: 12 ஜோதிர்லிங்கங்கள் என்பவை சிவன் ஒளித்தூணாக வீற்றிருக்கும் இடங்களைக் குறிக்கின்றன.
படத்தில் இருப்பது ஒரு பாரம்பரிய பஞ்சாங்க உறை.

அர்த்தசாஸ்திரம் என்பது வேதங்களைச் சார்ந்த உபவேதங்களின் ஒரு பகுதியாகும். இது வேதத்தின் இரண்டாம் படிவநிலை பாடங்கள் ஆகும். வேதங்கள் வாழ்க்கையின் ஆன்மீக அம்சங்களான தர்மம் மற்றும் மோட்சத்தைப் பற்றிப் பேசுகின்றன. உபவேதங்கள் அர்த்தம் (பொருளீட்டல்) மற்றும் காமம் (மனிதனின் இச்சை) ஆகியவற்றைப் பற்றிப் பேசுகின்றன. உபவேதங்கள் தர்மத்தில் வேரூன்றிய நடைமுறைப் பயன்பாட்டிற்கான எடுத்துக் காட்டுகளாகும். அவை நமது பௌதிக உலகில் நமது செயல்களில் கவனம் செலுத்துகின்றன. நான்கு வேதங்களுக்கு ஏறக்குறைய இணையாக நான்கு உபவேதங்கள் உள்ளன. ஆயுர்வேதம், அர்த்த வேதம், கந்தர்வ வேதம் மற்றும் ஸ்தபத்ய வேதம் (அல்லது வாஸ்து சாஸ்திரம்)
அர்த்தசாஸ்திரம் என்பது அர்த்த வேதத்தின் மிக முக்கியமான நூலாகும். இது அரசாட்சி, அதாவது ஒரு அரசைப் பெறுதல், நிர்வகித்தல் மற்றும் பராமரித்தல் ஆகிய கலைகளில் கவனம் செலுத்துகிறது. இதில் பொருளாதாரம், அரசியல் அறிவியல், சட்டம், அறவியல், சமூகவியல், நீதித்துறை, பாதுகாப்பு, மேலாண்மை, வர்த்தகம் மற்றும் வணிகம், பொது பொறியியல் மற்றும் இராணுவப் பொறியியல், உளவுத்துறை போன்றவற்றின் ஆய்வுகள் அடங்கும்.
அர்த்தசாஸ்திரம் ஆட்சியின் குறிக்கோளைத் தெளிவாகவும் சுருக்கமாகவும் கூறுகிறது — “தன் குடிமக்களின் மகிழ்ச்சியில் மன்னனின் மகிழ்ச்சி அடங்கியுள்ளது; அவர்களின் நலனில் அவனது நலன் அடங்கியுள்ளது.”
அர்த்தம் என்றால் செல்வம் அல்லது செழிப்பு அல்லது பொருள் வளம் என்று பொருள்.
இன்றைய காலத்திற்கு பொருந்துபவை: வெளிநாட்டுத் தூதரகங்கள் மற்றும் துணைத் தூதரகங்களை அமைப்பதற்காக டெல்லியில் தூதரகப் பகுதி உருவாக்கப்பட்டபோது, அதற்குப் பொருத்தமாக சாணக்கியபுரி எனப் பெயரிடப்பட்டது. அதன் சில முக்கியச் சாலைகளுக்கு, பாரதீய ஆட்சிமுறைத் தத்துவத்தைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் தர்ம மார்க், சத்ய மார்க், நியாய மார்க், சாந்தி பாத் போன்ற பெயர்கள் சூட்டப்பட்டுள்ளன.
இந்தப் படம் டெல்லியில் உள்ள சாணக்கியபுரியின் படம்.

ஆயுர்வேதம் என்பது வாழ்க்கை மற்றும் நீண்ட ஆயுளுக்கான அறிவியல் ஆகும். அது ஒரு நபரின் உடல், மனம் மற்றும் ஆன்மீக இயல்பைக் கருத்தில் கொள்கிறது. அது உடல், மனம் மற்றும் ஆன்மாவின் ஆரோக்கியத்தை ஒருமித்து உறுதிப்படுத்த முயற்சிக்கிறது. இது வெறும் நோய்களைக் குணப்படுத்துவது மட்டுமல்ல. அது வாழ்க்கைக்கான ஒரு வரைபடத்தை வழங்குகிறது.
ஆயுர்வேதம் என்பது பௌதிக உலகத்துடன் தொடர்புடைய நான்கு உபவேதங்களில் ஒன்றாகும். உபவேதங்கள் நமது வாழ்க்கையின் பௌதிக, அழகியல் (நேர்த்தி), உளவியல் மற்றும் அரசியல் பரிமாணங்களைக் கையாளுகின்றன.
சரக சம்ஹிதை, ஆயுர்வேதத்தின் மூன்று முதன்மை நூல்களில் ஒன்றாகும். மற்ற இரண்டு சுஷ்ருத சம்ஹிதை மற்றும் அஷ்டாங்க ஹிருதயம் ஆகும்.
சரகா என்றால் அலைந்து திரிபவர் என்று பொருள், இது பண்டைய காலத்து அலைந்து திரியும் மருத்துவர்களைக் குறிக்கிறது.
இன்றைய காலத்திற்கு பொருந்துபவை: சரக சம்ஹிதை, மருத்துவர்கள் மற்றும் செவிலியர்களுக்கான நெறிமுறைகள் மற்றும் நடைமுறைகளின் தொகுப்பையும் பரிந்துரைக்கிறது — தனியுரிமை, ஒப்புதல், மிரட்டிப் பணம் பறிக்காமை மற்றும் நோயாளிகளின் குடும்ப விவகாரங்களிலிருந்து விலகி இருத்தல் இந்த கொள்கைகளின் முன்னோடி சரக சம்ஹிதையே.
இந்தப் படம் ஹரித்வாரில் உள்ள சரகரின் படம்.

நிகழ்ச்சிக் கலைகள் மூலம் வேதங்களின் சாரத்தை சாமானிய மக்களுக்குக் கொண்டு சேர்க்கும் நோக்கில், பிரம்மா ஐந்தாவது வேதமாக நாட்டிய வேதத்தை இயற்றியதாக நம்பப்படுகிறது. பின்னர் அவர், கி.மு. 500-ம் ஆண்டு வாக்கில் நாட்டிய சாஸ்திரத்தை இயற்றியதாக நம்பப்படும் பரத முனிக்கு நாட்டிய வேதத்தைக் கற்பித்திருக்கிறார். நாட்டிய சாஸ்திரம், உபவேதங்களில் ஒன்றாகிய கந்தர்வ வேதத்தின் ஒரு பகுதியாகும்.
நாட்டிய சாஸ்திரம் என்பது அனைத்து நிகழ்ச்சிக் கலைகள், இயல் இசை நாடகம் இலக்கியம், அழகியல் மற்றும் கட்டிடக்கலை ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய ஒரு விரிவான கலைக்களஞ்சியமாகும். இது நாடகத் தொடர்பின் உணர்ச்சிகள், மனநிலைகள் மற்றும் மனோபாவங்களைக் கையாள்கிறது. உடல், சொல், பொருள் மற்றும் உணர்ச்சி ரீதியான முறைகள் மூலமான வெளிப்பாடுகளை இது உள்ளடக்கியுள்ளது.
இது இசை, வாத்தியக் கருவிகள், நடனம், சொல்லணிகள், பாடல் வரிகள், இலக்கணம், உரைநடையியல், யாப்பியல், மேடை அமைப்பு, அரங்க அமைப்புகள், கட்டிடக்கலை, ஆபரணங்கள், ஒப்பனை மற்றும் உடைகள், நாடகக் கல்வி ஆகிய அனைத்துப் படைப்புத் துறைகளையும் விரிவாக உள்ளடக்கியுள்ளது.
நாட்டிய சாஸ்திரம் கலைஞர்களின் வெளிப்பாடுகளை (பாவம்) விட மிகவும் ஆழமானது. அது பார்வையாளர்களிடையே மேன்மையான அழகியல் உணர்வை (ரசனையை) தூண்டுவதே நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. பரதர் ரசனையை, பார்வையாளர்களால் அனுபவிக்கப்படும் அழகியல் சுவை அல்லது உணர்ச்சிகளின் சாரம் என்று வரையறுக்கிறார். மேலும், “நாட்டியம் தர்மத்தைப் போதிக்கவும், நற்பண்புகளை ஊக்குவிக்கவும், எல்லா உயிர்களுக்கும் மகிழ்ச்சியூட்டவும் உருவாக்கப்பட்டது; நிகழ்ச்சிக் கலை வெறும் பொழுது பொழுதுபோக்காகக் மட்டும் கருதப்படுவதில்லை, மாறாக, மோட்சம் அல்லது பேரின்பத்தை அடைவதற்கான ஒரு வழியுமாகும் பார்க்கப்படுகிறது” என்கிறார்.
இன்றைய காலத்திற்கு பொருந்துபவை: நாம் ‘கானா’ என்ற சொல்லை பாடல்களைக் குறிக்கப் பயன்படுத்துகிறோம். இந்தச் சொல், நாட்டிய சாஸ்திரத்தில் மிகவும் முறைசார்ந்த கந்தர்வ இசையிலிருந்து வேறுபட்ட, பொழுதுபோக்கிற்காக உருவாக்கப்பட்ட பிரபலமான, பிராந்திய இசையைக் குறிக்கின்றது. மேலும், தமிழ்நாட்டில் கானா இசை என்பது முற்றிலும் கிராமிய மற்றும் முறைசாரா இசையைக் குறிக்கிறது.
இங்குள்ளது நவரச வெளிப்பாடுகளின் உருவப்படம் ஆகும்.

இதிகாசம் என்றால் “அது இவ்வாறு நிகழ்ந்தது” என்று பொருள். இதிகாசங்கள் உண்மையான நிகழ்வுகள். ஆனால் அவைகள் மனதை ஈர்க்கும் கதையாடல்கள் மூலம் முன்வைக்கப் படுகின்றன. மனித ஆயுளில் தர்மம் எவ்வாறு தழைக்கிறது என்பதை இதிகாசங்கள் காட்டுகின்றன. அவை வாழ்க்கை நிகழ்வின் ஆய்வுகளாகச் செயல்படுகின்றன. அவை தர்ம-அதர்ம நிலைக்கு இடையிலான பதற்றம், தேர்வுகள், அவற்றின் பின்விளைவுகள் மற்றும் அவை எவ்வாறு தலைவிதியை வடிவமைக்கின்றன என்பதை விளக்குகின்றன. குறுகிய காலச் செயல்களுக்கும் நிலைத்த தர்மமான செயல்களுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டையும், இவை எவ்வாறு துன்பத்திற்கோ அல்லது மனிதகுல நிலைத் தன்மைக்கோ வழிவகுக்கின்றன என்பதையும் அவை சுட்டிக்காட்டுகின்றன. உண்மையில், மகாபாரதம் பஞ்சம வேதம் அல்லது ஐந்தாவது வேதம் என்று கருதப்படுகிறது, ஏனெனில் அது மற்ற வேதங்களில் உள்ள அனைத்தையும் உள்ளடக்கியுள்ளது. மகாபாரதமும் இராமாயணமும் குழப்பம், அகங்காரம் மற்றும் மனக்கிளர்ச்சி ஆகியவற்றின் மீது தர்மம் தந்த வெற்றியைப் பற்றியவை.
பிருஹத் கதா என்பது காலப்போக்கில் மறைந்துபோன மற்றொரு இதிகாசம் ஆகும். அது கதா சரித சாகரத்தில் மீண்டும் கூறப்பட்டுள்ளது.
இன்றைய காலத்திற்கு பொருந்துபவை: நமது அரசியலமைப்புச் சட்டம், நமது இதிகாசத்தைப் பதித்துக்கொண்டு, “இந்தியா, அதாவது பாரதம்” என்ற சொற்களுடன் தொடங்குகிறது.

புராணங்கள் என்பவை, முக்கியமாக சாமானிய மக்களின் கல்விக்காக பழைய நிகழ்வுகளையும் கதைகளையும் கொண்டு எழுதப்பட்டவை. வேதங்களின் உணரமுடியாத கருத்துக்கள், புராணங்களில் கவர்ச்சிகரமான கதைகளின் மூலம் உணர்த்தப் படுகின்றன. அவை வேத ஞானத்தை மக்களின் மரபு மற்றும் பண்பாட்டு நிகழ்வுகள் மூலம் வெளிப்படுத்துகின்றன. இருப்பினும், அவை வெறும் கதைகள் மட்டுமல்ல. மற்ற படைப்புகளில் இல்லாத முக்கியமான புவியியல் மற்றும் வரலாற்றுத் தகவல்களையும் கொண்டுள்ளன.
18 மகாபுராணங்களும் மற்றும் பல புராணங்களும் உள்ளன. மகாபுராணங்கள் ஐந்து பண்புகளைக் கொண்டுள்ளன; அவை படைப்பு, காலத்தின் அழிவு மற்றும் மறுஉருவாக்க சுழற்சி, தேவதைகள், முனிவர்கள் மற்றும் மன்னர்களின் வம்சாவளிகள், வெவ்வேறு யுகங்களின் வரலாறு, குலப்பெரியோர்கள் மற்றும் அரச வம்சங்களின் வரலாறு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியுள்ளன.
அவைகள் அரசர்களின் வம்சங்களையும் சாதனைகளையும் ஆவணப்படுத்து கின்றன. புராணங்கள் திருவிழாக்களைப் பிரபலப்படுத்தின, மேலும் புனித யாத்திரைகள், ஆறுகள், மலைகள் மற்றும் காடுகளை அறிமுகப்படுத்தின. அவை நம் நாட்டின் சாதாரண பௌதீகப் புவியியலை ஒரு புனிதவியலாக மாற்றின. புராணங்கள் அக்காலத்தில் பொதுக் கலைக் களஞ்சியங்களாகச் செயல்பட்டன. வேதங்களும் உபநிடதங்களும் அறிஞர்களுக்காக உருவாக்கப் பட்டிருந்த நிலையில், தர்மத்தின் கோட்பாடுகள் இதிகாசங்கள் மற்றும் புராணங்கள் மூலம் சாதாரண மக்களுக்கு எடுத்துரைக்கப்பட்டன.
புராணங்கள் பல தீர்த்தங்களைக் குறிப்பிடுகின்றன, அவை புனித யாத்திரைத் தலங்களாகும். தீர்த்தம் என்றால் ‘கடந்து செல்லுதல்’ என்று பொருள், இது பொது உலக வாழ்விவைக் கடந்து ஆன்மீகத்திற்குக் செல்வதைக் குறிக்கிறது.
இன்றைய காலத்திற்கு பொருந்துபவை: நவராத்திரியின் போது பாராயணம் செய்யப்படும் புகழ்பெற்ற துர்கா சப்தஷதி, மார்க்கண்டேய புராணத்தின் ஒரு பகுதியாகும். அயோத்தி தொடர்பான உச்ச நீதிமன்ற வழக்கில், ராமர் பிறந்த இடமாக ராமஜன்மபூமியை உறுதிபடுத்துவதில் ஸ்கந்த புராணத்தின் சான்றுகள் முக்கியப் பங்காற்றின.

கல்பம் என்பது சடங்குகளைப் பற்றிய ஆய்வு. இது வேதாங்கத்தின் ஒரு பகுதியுமாகும். ஆகமங்கள் என்பவை கல்பத்தின் ஒரு உட்பிரிவாகும். அவை நிறுவன வழிபாட்டைப் பற்றிக் கூறுகின்றன. ஆகமங்கள் கோயில் மரபுகளைப் பற்றிக் கூறுகின்றன. கோயில்களில் நடைபெறும் திருவிழாக்கள் மற்றும் கொண்டாட்டங்களுக்கான விதிகள் அவற்றில் அடங்கும். கோயில் கட்டுமானம், கட்டிடக்கலை மற்றும் சிற்பக்கலைக்கான விதிகளை அவை விரிவாக விவரிக்கின்றன. ஆகமங்கள் மேலும் சைவம், வைணவம் மற்றும் ஷாக்தம் எனப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன.
தந்திரம் என்பது ஆகமங்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையது. ஷாக்த ஆகமங்கள் தந்திரங்கள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. மேலும், தந்திரங்கள் தெய்வீகத்துடன் ஒன்றிணைவதை நாடும் தனிநபர் சடங்குகளில் கவனம் செலுத்துகின்றன. அதேசமயம் ஆகமங்கள் கோயில்களை மையமாகக் கொண்ட பொதுவான சடங்கு வழிபாட்டைப் பற்றியாதாகும். தற்காலத்தில் தந்திரங்கள் என்பது மந்திரம் அல்லது பாலியல் நடைமுறைகளை மட்டுமே குறிப்பதாகத் தவறாகப் புரிந்து கொள்ளப்படுகின்றன.
இன்றைய காலத்திற்கு பொருந்துபவை: நமது பழங்காலக் கோயில்கள் அனைத்தும் ஆகம சாஸ்திரத்தின்படி கட்டப்பட்டுள்ளன. பெரும்பாலான பழங்காலக் கோயில்களில் தினசரி வழிபாட்டு முறையானது ஆகம வழிமுறைகளின்படியே நடைபெறுகிறது.
இப்படம் கோயில்கள் மற்றும் மனித உடலின் கருத்தியல் சித்தரிப்பாகும்.

தத்துவம் என்பதற்கான சமஸ்கிருதச் சொல் தர்ஷனா அல்லது “பார்வைக் கோணம்” அல்லது “பார்வை” அல்லது “உணர்ந்தறிதல்” ஆகும். இச்சொல்லே, பல்வேறு பார்வைக் கோணங்களை உள்வாங்கி ஆராயும் இந்தியத் தத்துவ அமைப்பின் பரந்த கண்ணோட்டத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
தர்சனங்கள் என்பவை நியாயம் (தர்க்கம்), வைசேஷிகம், சாங்கியம், யோகம், மீமாம்சை மற்றும் வேதாந்தம் ஆகிய ஆறு முக்கிய தத்துவப் படிப்பினைகளைக் குறிக்கின்றன.
தர்சனங்கள் ஐந்து அடிப்படைக் கருத்துக்களை ஆராய்கின்றன – மனிதனின் இயல்பு என்ன? உலகின் இயல்பு என்ன? பரம்பொருளின் இயல்பு என்ன? மனிதனை உலகத்துடன் பிணைப்பது எது? மற்றும் மனிதர்களை பந்தங் களிலிருந்து விடுவிப்பது எது?
இந்திய தர்ஷன அமைப்பு பரந்தது — வெறும் பொருட்களை துய்த்து மகிழ்ந்து வாழ்வது (சார்வாகா – Charvaka) மற்றும் விதியை ஏற்று வாழ்வது (அஜிவிகா – Fatalism) ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. (ஆனால் இது நம் நாட்டில் நடைமுறையில் இல்லை).
சமஸ்கிருதத்தில் தர்ஷன் என்றால் பார்ப்பது என்று பொருள். கோவிலில் உள்ள தெய்வத்தைத் தரிசிப்பதைக் குறிப்பிடும்போது நாம் பொதுவாக இந்தச் சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறோம்.
இன்றைய காலத்திற்கு பொருந்துபவை: யோகா என்பது நாம் அன்றாட வாழ்வில் பயன்படுத்தும் ஒரு நடைமுறை தத்துவமாகும். அது விடுதலைக்கான ஒரு நடைமுறை மற்றும் ஒழுக்கமான அமைப்பை வகுக்கிறது.
இந்தப் படம் ஆறு தரிசனங்களின் சுருக்கமாகும். நன்றி: mynachiketa.com

வேதாந்தம் ஆறு தர்ஷணங்களில் ஒன்றாகும், மேலும் இது உத்தர மீமாம்சை என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இது வேதங்களின் முடிவுப் பகுதியையும், அவை போதிக்கும் தத்துவ சாரத்தையும் குறிக்கிறது. சுவாமி விவேகானந்தர் தர்ஷணங்களிலேயே வேதாந்தங்கள்தான் மிகவும் உன்னதமானவை என்று அறிவித்தார்.
உபநிடதங்கள், பிரம்ம சூத்திரங்கள் மற்றும் பகவத் கீதை ஆகியவை வேதாந்தத்தின் அடிப்படை நூல்களாகும். இமமூன்றையும் சேர்ந்து பிரஸ்தான த்ரயி (Prasthana Trayi) என்பர். பல இடங்களில் உபநிடதங்களே வேதாந்தம் என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன. வேதாந்தத்தின் புகழ்பெற்ற பிரிவுகள் அத்வைதம், துவைதம் மற்றும் விசிஷ்டாத்வைதம் ஆகும்.
சங்கராச்சாரியார் (அத்வைதம்) மற்றும் மன்டன மிஸ்ரா (பூர்வ மீமாம்சம்) ஆகியோர் நீண்ட கால வேதாந்த விவாதம் நடத்தினர். மன்டன மிஸ்ராவின் அறிவார்ந்த மனைவி நீதிபதியாக இருந்தார். ஆதி சங்கரர் விவாதத்தில் வென்று மன்டன மிஸ்ராவை தனது சீடராக ஏற்றுக்கொண்டார்.
பிரம்மம் என்பது அனைத்து தர்ஷணங்களிலும் உள்ள ஒரு அடிப்படைக் கருத்தாகும். பிரம்மம் என்ற சொல் பரம உண்மையை (பரம்பொருளை) குறிக்கிறது. பிரம்மம் என்ற சொல்லை, ஓர் அடையாளத்தைக் குறிக்கும் பிராமணன் என்ற சொல்லுடன் குழப்பிக் கொள்ளக்கூடாது.
இன்றைய காலத்திற்கு பொருந்துபவை: சத்யமேவ ஜெயதே என்ற தேசிய முழக்கம் முண்டூக உபநிஷத்தில் இருந்து வந்தது.
இது உபநிடதங்களின் போதனைகளைச் சித்தரிக்கும் இமயமலை அகாடமியின் ஓவியம்.