மகாபாரதத்தில், வனவாசத்தின்போது ஜெயத்ரதனின் பிடியிலிருந்து திரெளபதியை மீட்டபின் “என் மாதிரி வேறு யாராவது அரசர்கள் இந்த அளவுக்கு துன்பப்பட்டதுண்டா?” என்று யுதிஷ்டிரர் கேட்டபோது, அவரின் கவலைகளைப் போக்குவதற்காக மார்க்கண்டேய மகரிஷி ராமோபாக்கியானத்தை யுதிஷ்டிரிடம் சொல்ல அவரும் அதைக் கேட்டிருக்கிறார்.
700 பாட்டுக்களை மட்டுமே கொண்ட ராமோபாக்கியானம் மிகவும் சுருக்கமானது. அது வால்மீகி ராமாயணத்தைத் தழுவியிருந்தாலும் அதில் நடந்த விறுவிறுப்பான சம்பவங்களே அதில் அதிகமாக சொல்லப் பட்டிருக்கிறது. ஆனால் ராமனுக்கு பதில், லக்ஷ்மணனே கும்பகர்ணனைக் கொன்றதாக சொல்லப் பட்டிருக்கிறது. மேலும், ராமர் பட்டாபிஷேகத்தோடு முடிக்கப் பட்டிருக்கிறது – உத்தரகாண்டம் காணப் படவேயில்லை. இதை உதாரணம் காட்டியே, சில அறிஞர்கள் (மஹாபாரதத்திற்கு) பிற்பட்ட காலத்தில்தான், உத்தரகாண்டம் வால்மீகி ராமாயணத்தில் இடைச் செருகலாகச் சேர்க்கப் பட்டிருக்கலாம் என வாதிடுகின்றனர். ஆனால் மூலக்கதையான ஆதிகாவியம், ராமன் மற்றும் ராவணனின் மூதாதையர் பற்றிய கதையுடனேயே ஆரம்பிக்கின்றது. உத்தரகாண்டத்திலும் ராவணனின் மூதாதையர் பற்றி காணப்படுகின்றது.

Picture – Janaki Mata temple at Janakpur, Nepal

இசை மற்றும் சமஸ்கிருத வல்லுனர் வி. ராகவன் “காளிதாசரின் மனம் வால்மீகியின் படைப்புகளிலேயே மூழ்கிவிட்டது” என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார். காளிதாசரின் இரு காவியங்களான ரகுவம்ஸமும், குமாரஸம்பவமும் வால்மீகியின் படைப்புகளைத் தழுவியவையே. ராமர்-சீதையின் வனவாஸத்தைப் பற்றி காளிதாசர் குறிப்பிடுகையில், ஹனுமானை, வானத்திலிருந்து வந்த தூதுவன் (மேகதூதன்) என்று உவமானப் படுத்துகிறார் — ரகுவம்ஸத்தின் ஒன்பது முதல் பதினைந்தாம் காண்டங்கள் வரையுள்ள ராமர் கதையில் இதை விவரித்திருக்கின்றார். புராணங்களிலிருந்து ராமரின் மூதாதையர் பற்றியும் குறிப்பிட்டிருக்கின்றார்.
காளிதாசர், நாட்டிய சாஸ்திரத்தில் நன்றாகப் பிரதிபலிக்கக் கூடிய எட்டு பாவங்களில் காருண்யமும் ஒன்று எனவும் வால்மீகியை ஒரு “காருண்யக் கவி” (a poet with compassion) எனவும் கூறுகிறார். இன்று நமக்கு தெரிந்த உத்தரகாண்ட கதையைத்தான் ரகுவம்ஸமும் கூறியிருக்கின்றது. பாஸருக்கும் (Bhasa) காளிதாசருக்கும் உத்தரகாண்டம் பற்றி தெரிந்திருந்ததால், அது அவர்கள் காலத்திற்கு முன்பே ராமாயணத்தில் நடந்திருக்கக்கூடிய ஒரு இடைச் செருகல் என அறிஞர்கள் கருதுகிறார்கள்.

Picture – Deities at Janaki temple, Janakpur

ராமர் கதை கவிதை வடியில் ஏராளமாக உள்ளன; ஆனால் நாடக வடிவில் மிகச் சிலதான் உள்ளன. பாஸரும் அஸ்வகோஸரும் (Bhasa and Asvaghosa) கி.பி. 1–2ம் நூற்றாண்டுகளில் எழுதிய சமஸ்கிருத நாடகங்களே முதல் படைப்புகளாக கருதப்படுகின்றன.
அஸ்வகோஸர் ராமர் கதையை புத்தமத கருப்பொருளாக எழுதினார். பாஸர், ராமாயணம், மஹாபாரதம், பிருஹத்கதா இதிகாசங்களைத் தழுவிய 13 கதைகளை, நாடகங்களாக எழுதினார்.
பாஸர் ராமர் கதையை, யஞ்யபலா, பிரதிமநாடகா, அபிஷேகநாடகா (Yagyaphala, Pratimanataka, Abhisekhanataka) என மூன்று பகுதிகளாக எழுதிய பெருமையுடையவர். இதில் பிரதிமநாடகா – அபிஷேகநாடகாவின் உண்மைத்தன்மை பற்றி விவாதிக்கப்பட்டது. சுவாரசியமானது என்னவென்றால் பாஸர், சேதுசமுத்திரதைக் கட்டாமல் ராமர் கடலைப் பிளந்து இலங்கைக்குச் சென்றார் என்று கூறியதுதான். பாஸர் எழுதிய நாடக வடிவே ராமர் கதை மிகப் பழமையானது என்பதற்கு உதாரணமாகும்.

Picture – Fragments of Shiv Danush, fossilised remains at Dhanush Dham, near Janakpur

மராத்தியின் முன்னோடி மொழியான மஹாராஷ்ட்ரி, பண்டைய தக்காணத்தில் பல பேரரசுகளின் (Deccan dynasties) ஆதரவுடன் செழித்து வளர்ந்திருந்தது. அதுபாரம்பரிய இலக்கியங்களுக்கும் உரைநடைக்கும் வெகுவாக பயன்பாட்டில் இருந்தது. வாகாடக அரசர் சாம்ராட் ப்ரவரசேனன் ராவணவதம் என்றும் அறியப்பட்ட “சேதுபந்தனம்” (ராமர் பாலம்) என்ற நூலை மஹாராஷ்ட்ரி மொழியில் எழுதியிருந்தார்.
சேதுபந்தனம் நூலில் (ராவணன் மகன்) இந்திரஜித்தின் ரதத்தைப் பற்றி சிறப்பாக தனித்துவ முறையில் விவரிக்கப் பட்டிருந்தது. அவன் எண்ணம் போல் உருமாற்றம் அடையக்கூடிய குதிரை, சிங்கம், யானை, மேகம் மற்றும் மலைகளால் அந்த ரதம் இழுக்கப்பட்டதாகவும், ராவணனின் மகனும் புகழ்பெற்ற வீரனுமான இந்திரஜித்தின் மாயாஜாலங்களுக்கு மெருகூட்டும் விதமாகவும் அதில் குறிப்பிடப் பட்டிருந்தது.
சந்திரகுப்த விக்ரமாதித்யனின் மகளும் தனித்தே ஆட்சி செய்த முதல் இந்திய ராணியுமான பிரபாவதியின் மகன்தான் இங்த பிரவரசேனன். பிரபாவதி காளிதாசரையும் ஆதரித்ததாக தெரிகிறது. வாகாடக பேரரசுக்குட்பட்ட ராமடெக் குன்றில்தான் (இப்போதய நாகபுரியில் – Nagpur) காளிதாசரால் மேகதூதம் இயற்றப்பட்டது. இதன்மூலம் ராணி பிரபாவதிக்கு ராமர் கதையை உயிர்ப்பித்த இரண்டு பிரபல மனிதர்களுடன் இலக்கியத் தொடர்பு இருந்ததை அறியலாம்.

Picture – Ram-Sita Vivaah Mandap at Janakpur

குமாரதாசர் இலங்கையில் (இப்போதைய ஸ்ரீலங்காவில்) பிறந்தவர். ராமாயணத்தை முதன்முதலில் சமஸ்கிருதத்தில் மஹாகாவியமாக எழுதியவர் இவர்தான். கவித்திறமையின் மகத்துவத்திற்கு இவரை காளிதாசருடன் ஒப்பிடுவர். ராமர் சேதுவை நிர்மாணிக்கும் போது நடந்த ஒரு சம்பவத்தை, வால்மீகியிடம் காணப்படாத கவி நயத்துவத்துடன் இவர் விவரித்துள்ளார் — வானரங்கள் (பாலம் கட்ட) அங்குமிங்குமாக பாறைகளை தூக்கி எறிகின்றன; அவற்றை திமிங்கிலங்கள் விழுங்கி விடுகின்றன; வானர சேனையின் முயற்சிகள் வீணாகிவிட்டன — தூரக் கிழக்கு நாடுகளின் நாட்டியம், நாடகம் மற்றும் சிற்பங்களில் இக்காட்சி பிரதானமாகக் காணப்படுகின்றது.
பிற்காலத்தில் ஒரு கவிஞர், “ஜானகிஹரண” என்ற தலைப்பி‌ட்டதன் காரணமாக குறும்பான நகைச்சுவையுடன் குமாரதாசரின் பரம்பரை பெருமையை பறைசாற்றும் விதமாக, “ராவணனாலும் அவராலும் மட்டுமே சீதையை கடத்திவர முயலும்” என கருத்து தெரிவித்துள்ளார்.

Picture – Enactment of Sita Rama Kalyanam at Vivaah Mandap, Janakpur

மஹாகவி பட்டி (Mahakavi Bhatti) கி.பி. 7-ம் நூற்றாண்டில் “ராவணவதம்” என்ற கவிதையை இயற்றியிருந்தார். அது 22 அத்தியாயங்களில் 1629 செய்யுட்களுடன் வால்மீகி ராமாயணத்தின் மறுபதிப்பு போலிருந்தது. அதனால் அதைப் படைத்த கவிக்கு புகழாரமாக “பட்டி-காவியம்” என்றே அழைக்கப்பட்டது.
அவர் சமஸ்கிருத இலக்கணத்தின் சிக்கலான விதிமுறைகளிலேயே ராமாயணத்தை கவிதை வடிவில் அமைத்திருந்தார். இம்மாதிரி பயிற்சி சார்ந்த நூல்கள் “சாஸ்திர காவியம்” என்றறியப்பட்டன. மஹாகவி பட்டி குஜராத்தில் ஒரு புராதான பல்கலைக் கழகம் இருந்த வல்லபி நகரைச் சேர்த்தவராக இருந்திருக்கலாம் என நம்பப் படுகிறது.
ஆதாரம்: அஷோக் குமார் வர்மா எழுதிய “பட்டி-காவியத்தில் வர்ணிக்கப் பட்ட கலைகளும் சில திட்டங்களும்” எனும் ஹிந்தி கட்டுரை. https://ijsrst.com/paper/2940.pdf

Picture – Sri Ram Temple, Janakpur

அபிநன்தர் ராமர் சரித்திர மஹாகாவியத்தை கிழக்கு இந்தியாவில் உள்ள பாலர்கள் பேரவையில் இருந்து எழுதினார். அதனால் “கெளட கும்பக்காரர்” (கெளர் எனும் பெயருடைய வங்காளத்தின் ஆஸ்தான வித்தகர்) என போற்றப்பட்டார். அவர், சுமித்திரையை ஒரு “மகதி” (Magadhi) அதாவது, மகதநாட்டைச் சேர்ந்த வீழ்த்தப்பட்ட ‘கரணி’ எனப்படும் க்ஷத்திரிய குலத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். அதனால் தசரதனின் மனைவிகளில், மற்ற அரசிகளைவிட சற்று தாழ்ந்தவர் என்றும், அவர் செய்த (புத்திரகாமேஷ்டி) யாகத்தில் அவிற்பாகத்தின் பங்கு கிடைக்கவில்லை என்றும், கெளசல்யாவும் கைகேயியும் தன் பங்கில் பாதியை சுமித்திரைக்கு கொடுத்ததாகவும், அதன் காரணமாகவே சுமித்திரைக இரண்டு மகன்கள் கிடைக்கப்பெற்றார் என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தார்.
முன்னர் காளிதாசர்கூட சுமித்திரையை ஒரு மகதாநாட்டு இளவரசி என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். கிழக்கிந்தியாவில் காணப்படும் வால்மீகியின் படைப்புகளில் இவ்வாறுதான் இருந்தது. ஆனால் திருத்தி எழுதப்பட்ட வற்றில் இவ்வாறு இல்லை.

Picture – Sita is found, Mithila Wall Art, Janakpur

முற்கால இந்தியாவில் அரசராக இருப்பவர்கள் போர் வீரர்களாகவும் தத்துவ ஞானிகளாகவும் இருக்கவேண்டும் என்ற ஒரு நியதி இருந்தது. சதவாகனத்தை ஆண்ட ஹாலர்கள், வாகாடகத்தின் பிரவரசேனன், கன்னோஜியின் ஹர்ஷர், ராஷ்டகூடத்தை ஆண்ட அமோகவர்ஷர், விஜயநகரத்தின் கிருஷ்ணதேவராயர், மற்றும் குரு கோவிந்த் சிங் போன்ற பல மன்னர்கள் இலக்கிய படைப்புகளுக்கு சொந்தக்காரர்கள்.
போஜராஜர் பல இலக்கியங்களை இயற்றியிருக்கிறார். அவருடைய “ராமாயண சம்பு” வால்மீகி ராமாயணத்தின் ஒரு மறுபடைப்பே. உதாரணத்திற்கு, கெளதம முனிவர் அகலிகையை கண்ணுக்கு தெரியாமல் போக சாபமிட்டது, அதனால் அவள் கல்லாக மாறியது ஆகியவை வால்மீகி ராமாயணத்தைத் தழுவியதே. போஜர் ராமாயணத்தை சுந்தர காண்டம் வரைதான் எழுதினார். பின்னர் சில கவிஞர்கள் அவர் பாணியிலேயே மற்ற காண்டங்களை தொடர்ந்து எழுதி முடித்தார்கள்.

Picture – Young Sita effortlessly lifts Shiv Danush, Mithila Wall Art, Janakpur

இந்திய தத்துவ ஞானிகளிலேயே, அபிநவகுப்தர் ஒரு மகுடமணியைப் போன்றவர். வேதாந்தம், தந்திரம் (Tantra – not magic), கலைநயம் இவைபற்றி எழுதி அதன் தொடர்ச்சியாக காஷ்மீரில் ஒரு தனித்துவ சைவ சித்தாந்தம் தோன்ற வழிவகுதார். அபிநவகுப்தரின் சீடர்களில் முதன்மையான க்ஷேமேந்திரர், “மஞ்சரி” என்ற தலைப்புடன் நான்கு புத்தகங்களடங்கிய தொகுப்பை எழுதினார்.
அவர் எழுதிய “ராமாயணமஞ்சரி” வால்மீகியின் நடையைத் தழுவியிருந்தாலும், அதில் நான்கில் ஒரு பங்கான 6400 பாக்களிலேயே முழு கதையையும் சொல்லிவிட்டார். வியாச மகாபாரதத்தின் சாயலுடன் “பரதமஞ்சரி”யிலும் சுருக்கமாக 48 செய்யுள்கள் அடங்கிய ராமர்கதை வால்மீகி நடையிலேயே இருந்ததே தவிர வியாசரின் ராமோபாக்கியானம் மாதிரி இல்லை.
க்ஷேமேந்திரருடைய “தசாவதார சரித்திரம்” விஷ்ணுவினுடைய பத்து அவதாரங்களை பற்றிய மிகச்சிறந்த படைப்பு. இதில் வரும் ராமர் கதை வால்மீகி நடையையோ புராணங்களையோ சார்ந்தில்லாமல், வியாசருடைய ராமோபாக்கியானத்தை சார்ந்திருந்தது. அதில் செயல்களேயல்லாமல் இயல்பான உணர்வுகளை குறிக்கும் வகையில் பாரதம் மற்றும் ராமர் கதைகளின் உதாரணத்துடன், தனக்கு அன்பானவர்களைப் பிரிந்திருப்பது எவ்வளவு மனவேதனையை அளிக்கும் என்று சுட்டிக் காட்டியிருந்தார். இவ்வாறு அவர் ராமர் கதையை நான்கு விதமாக சொல்லியிருந்தார்.

Picture – Rama liberates Ahilya, Mithila Wall Art, Janakpur

பவபூதி கி.பி. 8-ம் நூற்றாண்டில் ராமர் கதையை இரண்டு நாடக காவியங்களாக – முதல் ஆறு காண்டங்களை “மகாவீரசரிதா”விலும், உத்தரகாண்டத்தை “உத்தர ராமசரித்ரா”விலும் எழுதியிருந்தார்.
சோமதேவர், 11-ம் நூற்றாண்டில் எழுதிய “கதாசரிதசாகரா”வில் (கணவன்-மனைவி) காதல் கதை என்றால் ராமர் கதை மாதிரிதான் இருக்க வேண்டும் என்று உருவகப் படுத்தியுள்ளார்.
மேற்கூறிய இருவரும் வால்மீகியின் நடையைத் தழுவி எழுதியிருந்தாலும் முடிவுகள் வெவ்வேறு மாதிரி இருந்தது. பவபூதியின் படைப்பில்,
வால்மீகி கூறியபடி, லவ-குசர்கள் தம் தாயைப் பற்றி நடத்திய நாடகத்தில் ராமரிடம் குறைகாணுவதாக சித்தரிக்கப் பட்டிருந்தது. சோமதேவர் தன் கதையில் ஒரு பறவை, தன் இணையை விசுவாசமற்றவள் என குறைகூறுவதாக கூறுகிறார் — அந்தப் பெண் (பறவை) கடவுளிடம் தான் மூழ்கி எழ கற்பில் தூய்மையானவர்கள் மட்டுமே நீராடக் கூடிய ஒரு ஏரியைப் படைக்குமாறு வேண்டுகிறாள். அதேமாதிரி சீதையும் அந்த சோதனையை எளிதில் கடக்கிறாள். அந்த சமயத்தில் வால்மீகி முனிவரின் ஆசிரமத்தில் மற்ற முனிவர்கள் ராமனை சபிக்க முற்படும்போது, சீதை அவர்களைத் தடுத்து விடுகிறாள். லவ-குசர்கள் வளர்ந்த பிறகு, அந்த முனிவர்கள் சீதையை திரும்ப அழைத்துக் கொள்ளுமாறு ராமனிடம் அறிவுறுத்துகிறார்கள்.
இந்த இரண்டு கதைகளும், ராமர் நாட்டை தன் மகன்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, பின்னர் சீதையுடன் சுகமாக வாழ்வதாக முடிகிறது.

Picture – Rama and Sita see each other, Mithila Wall Art, Janakpur

துளஸிதாஸர் “ராம்சரிதமானஸ்” புத்தகத்தில், கடவுளுக்கு இரண்டு நிலைகள் உண்டு — ஒன்று முற்றுமறிந்தவன், மற்றொன்று ஒன்றுமறியாதவன் அவனே இறைவன் என்ற பொருள்படும்படி “அகுண சகுண இரட்டைநிலை பரம்பொருள் வடிவே” என்று குறிப்பிட்டுள்ளது அத்யாத்ம இராமாயணத்திலிருந்து வந்ததுதான்.
அந்த புத்தகம் அத்வைத வேதாந்த கோட்பாட்டிற்கு ராமாயண கதையைத்தான் உவமானமாக கூறுகிறது. இந்த கோட்பாடு பிரம்மாண்ட புராணத்தில் உள்ளது. ராம்சரிதமானஸ் புத்தகமே ராமானந்தரின் ராம பக்தி இயக்கம் வட இந்தியாவில் புகழடைய காரணமாக இருந்தது. கபீர்தாசரும் துளஸிதாசரும் ராமானந்தருக்கு மிகப்பெரிய உந்துதலாக இருந்தார்கள்.

Picture – Rama breaks the Shiv Danush, Mithila Wall Art, Janakpur

ராம பக்தி என்பது சரணாகதித்துவதை ஹனுமானின் தூய்மையான பக்தியைக் கொண்டு உணர்த்துகிறது. ஆனால் 15-ம் நூற்றாண்டில் சில சமுதாயங்கள் ராமர் வழிபாட்டில் இறையன்பை (divine love) வெளிப் படுத்துவதையும் சேர்த்தன. இது கிருஷ்ணர், ராதை மற்றும் கோபியர்களின் கதைகளை பின்பற்றி வந்த நடைமுறை. ஆனால் ராமர் கதையில் ஒரேயொரு பெண்ணிடம் மட்டுமே மணவாழ்க்கை அமைந்ததால் கோபியருடன் ராஸ லீலை போன்றவை இல்லை. இதன் சாயலை குமாவுனில் (Kumaon, Uttarakhand) பிரபலமான ஹோலிப் பண்டிகையை (Baithaki and Khari Holi), சீதையும் ராமரும் இசையுடன் கொண்டாடுவதாக அமைந்திருப்பதைக் காணலாம்.
ஒரு பாலிவுட் (ஹிந்தி) திரைப்படத்தில் அமிதாப் பச்சன் ஆடிப்பாடி நடித்த பிரபலமான “ஹோரி கேலே ரகுவீர ஆவாத் மேயின்” பாட்டில், ராமர் அயோத்தியில் ஹோலி கொண்டாடுவதைக் காணலாம்.

Picture – Vivaah, Mithila Wall Art, Janakpur