ସନ୍ଥ ଜ୍ଞାନେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବରକରୀ ଆନ୍ଦୋଳନର ପ୍ରଥମ ସନ୍ଥ ଭାବେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ। ବରକରୀମାନେ ପଣ୍ଢରପୁରରେ ବିଠାଳଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ବରକରୀ ନାମର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଯେଉଁମାନେ ୱାରୀ କିମ୍ବା ପଣ୍ଢରପୁରକୁ ବାର୍ଷିକ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରନ୍ତି।
ତେରଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ଭାଗରେ ସନ୍ଥ ଜ୍ଞାନେଶ୍ୱର ମାତ୍ର ୨୧ବର୍ଷ ବଞ୍ଚିଥିଲେ। ସେ ପୁଣେ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ଆଲାଣ୍ଡିରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପିତା ପୂର୍ବରୁ ଜଣେ ସମର୍ପିତ ସନ୍ଥ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପରିବାର ନାଥ ସମ୍ପ୍ରଦାୟରେ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ।
ସନ୍ଥ ଜ୍ଞାନେଶ୍ୱର ଜ୍ଞାନେଶ୍ୱରୀ ରଚନା କରିଥିଲେ, ଏହା ଭଗବଦ୍ ଗୀତା ଉପରେ ଏକ ବ୍ଯାଖ୍ଯା। ଏହାକୁ ମରାଠୀ ଭାଷାର ପ୍ରଥମ ସାହିତ୍ଯିକ କାର୍ଯ୍ଯ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଏ। ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି କବିତାଗୁଡ଼ିକୁ ଅଭଙ୍ଗ କୁହାଯାଏ ଯାହା ଭକ୍ତିର ଗଭୀର ଅଭିବ୍ଯକ୍ତି | ଉତ୍ତରକୁ ଏକ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପରେ, ସନ୍ଥ ଜ୍ଞାନେଶ୍ୱର ସ୍ୱେଚ୍ଛାକୃତ ଭାବରେ ନିଜ ଜୀବନ ତ୍ଯାଗ କରିବାକୁ ଏବଂ ମାତ୍ର ୨୧ବର୍ଷ ବୟସରେ ଜୀବ ସମାଧି ନେବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲେ। ସେ ମହାରାଷ୍ଟ୍ରରେ ସନ୍ଥକବିମାନଙ୍କ ମହାନ ପରମ୍ପରାର ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ।
ପଣ୍ଢରପୁର ଯାତ୍ରାର ପ୍ରାଥମିକ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଆଲାଣ୍ଡିଠାରୁ। ସନ୍ଥ ଜ୍ଞାନେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଦୁକାକୁ ଏକ ପାଲିଙ୍କିରେ ଦୀର୍ଘ ୨୫୦କିଲୋମିଟର ଯାତ୍ରାରେ ନିଆଯାଏ ଓ ଏହି ଯାତ୍ରା ୨୧ ଦିନ ଧରି ଚାଲେ।
ଏହି ଚିତ୍ରଟି ହେଉଛି ମହେଶ ଲୋଙ୍କରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଙ୍କିତ ‘ପାଲଖୀ ଅଫ୍ ଆଲାଣ୍ଡି “।

ଦମାଦମ୍ ମସ୍ତ କଲନ୍ଦର୍ ମୂଳତଃ ଅମୀର ଖୁସ୍ରୋଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲିଖିତ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ଏବଂ ଏହାକୁ ବୁଲେହ ଶାହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଂଶୋଧିତ ଏବଂ ଲୋକପ୍ରିୟ କରାଯାଇଥିଲା।
ବୁଲେହ ଶାହ ସତରଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ଭାଗରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପରିବାରକୁ ପୈଗମ୍ବର ମହମ୍ମଦଙ୍କ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷ ବଂଶଧର ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଉଥିଲା। ସେ ପାର୍ସୀ ଏବଂ ଆରବୀ ଭାଷା ଶିଖିଥିଲେ ଏବଂ ସୁଫି ସନ୍ଥ ଶାହ ଇନାୟତ କାଦିରୀଙ୍କର ଶିଷ୍ଯ ଥିଲେ, ଯିଏ ଜଣେ କୃଷକ/ମାଳୀ ଥିଲେ।
ଉଚ୍ଚପଦସ୍ଥ ବୁଲେହ ଶାହ ଜଣେ ମାଳୀଙ୍କୁ ନିଜର ଗୁରୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ନେଇ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ପରିହାସ କରିଥିଲେ ମଧ୍ଯ ସେ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରତି ସମର୍ପିତ ରହିଥିଲେ।
ପଞ୍ଜାବୀରେ (ପାର୍ସୀ ଲିପିରେ) ସେ କାଫି ନାମକ ଶୈଳୀରେ ଅନେକ କବିତା ଲେଖିଥିଲେ ଯାହା ସିନ୍ଧି କବିତାରେ ବି ଲୋକପ୍ରିୟ। ତାଙ୍କର କବିତାଗୁଡ଼ିକ ଅତି ମର୍ମସ୍ପର୍ଶୀ ଥିଲା ଏବଂ ସେ ରୀତିନୀତିଗତ ଧର୍ମକୁ ନାପସନ୍ଦ କରି ଲେଖିଥିଲେ। ଭଗବାନଙ୍କର ଏକକତା, ସାମାଜିକ ସମାନତା ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ ବ୍ଯକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ସେ ସରଳ ଭାଷାର ବ୍ଯବହାର କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଞ୍ଜାବୀ ସୁଫି କବି ଭାବେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ।
ଏହି ଚିତ୍ରଟି ତାଙ୍କର ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କବିତାର ଲିପ୍ଯନ୍ତରଣ।
ତାଙ୍କର ଏହି ମତ କାରଣରୁ ତାଙ୍କୁ ଜଣେ କାଫିର ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଉଥିଲା ଏବଂ ଗୋଷ୍ଠୀ କବରସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କୁ କବର ଦେବାକୁ ମନା କରାଯାଇଥିଲା।
ଉତ୍ସ: ବୁଲେହ ଶାହ, ରାଧା ସାଓମି ସତସଙ୍ଗ ସଭା।

୧୮୭୫ମସିହାରେ ବୈଷ୍ଣବ କବି ଭାନୁସିଂହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲିଖିତ ଏକ କବିତା ଶୃଙ୍ଖଳା କଲିକତା ସାହିତ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯପଟ୍ଟରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା। ଏକ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ବଙ୍ଗଳା ଉପଭାଷା, ବ୍ରଜବୁଲି ରେ ଲିଖିତ କବିତାଟି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା। ପରେ ଏହା ଜଣାପଡ଼ିଲା ଯେ ଏହା ଟାଗୋର ପରିବାରର ଯୁବ ବଂଶଧରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ଯ , ଯେଉଁମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସଂସ୍କାରବାଦୀ ଉତ୍ସାହ ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ।
ପୂର୍ବଭାରତର ଉଛ୍ବସିତ ଭକ୍ତି ପରମ୍ପରା ପ୍ରତି ଏହି କବିତାଗୁଡ଼ିକ ନିଜେ ବହୁତ ଋଣୀ। ଏହି ପରମ୍ପରା ବାରଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଜୟଦେବଙ୍କ ଗୀତ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ପରେ ଚୈତନ୍ଯ ମହାପ୍ରଭୁ ଏବଂ କବି ଚଣ୍ଡୀଦାସ, ରାମପ୍ରସାଦ ସେନ ଏବଂ ଆହୁରି ଅନେକଙ୍କୁ ଏଥିରେ ଅନୁସରଣ କରାଯାଇଥିଲା। ୧୫ଶ ଶତାବ୍ଦୀରୁ ସେମାନେ ସଂସ୍କୃତ ଛାଡି ବଙ୍ଗଳା ଭାଷା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଟାଗୋରଙ୍କ କବିତାରେ କ୍ରୋଧ ଏବଂ ବିଦ୍ରୋହ ମଧ୍ଯ ରହିଛି। ଏହାର ନମୁନା, “କେତେ ସମୟ ପର୍ଯ୍ଯନ୍ତ ମୁଁ ଗଛର ଗୁପ୍ତ ଛାୟା ତଳେ ଅପେକ୍ଷା କରି ରହିଥିବି? କେବେ ସେ ତାଙ୍କ ବଂଶୀରେ ମୋ ନାମର ଦୀର୍ଘ ସ୍ଵରଗୁଡ଼ିକୁ ବାଦନ କରିବେ?”
ଏହି କବିତାଗୁଡ଼ିକ ଲେଖିବା ସମୟରେ ଟାଗୋରଙ୍କୁ ଷୋହଳ ବର୍ଷ ହୋଇଥିଲା।
ଏହି ଚିତ୍ରଟି ଗଗନେନ୍ଦ୍ରନାଥ ଟାଗୋରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଂକିତ ସେହି ବୟସର ଟାଗୋରଙ୍କ ଛବିଟିଏ।

କର୍ଣ୍ଣାଟକର ବସବେଶ୍ୱର କିମ୍ବା ବସବାନ୍ନା ଜଣେ ସନ୍ଥକବି ଓ ଜଣେ ଉତ୍ସାହୀ ସମାଜ ସଂସ୍କାରକ ଥିଲେ। ସେ ଭାରତର ମହାନ ଆଧ୍ଯାତ୍ମିକ ଗୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ଯରୁ ଜଣେ।
ବସବାନ୍ନା ପ୍ରାୟ ୧୧୩୧ମସିହାରେ କର୍ଣ୍ଣାଟକର ବିଜାପୁର ଜିଲ୍ଲାରେ ଏକ ଉଚ୍ଚବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଶିବଙ୍କୁ “ସଙ୍ଗମ ନଦୀର ପ୍ରଭୁ” ଭାବରେ ତାଙ୍କର କବିତା ତାଙ୍କୁ କନ୍ନଡ ଏବଂ ଭକ୍ତି ସାହିତ୍ଯର ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ଥାନିତ କରିଥିଲା। ସେ ଅନେକ ଭାକାନା ରଚନା କରିଥିଲେ, ଯାହା କନ୍ନଡ ଭକ୍ତି ରଚନା ଓ ଏହା ନିୟମିତ ପଢିବା କଥା | “ଭାକାନା”ର ଆକ୍ଷରିକ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଗଦ୍ଯ। ତାଙ୍କୁ ଭାକାନାର ଗୁରୁ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ |
ସେ ଅନୁଭବ-ମଣ୍ଡପ ନାମକ ଏକ ସାମାଜିକ-ଧାର୍ମିକ ଏକାଡେମୀ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ। ଆଧ୍ଯାତ୍ମିକ ଆଲୋଚନା ପାଇଁ ଏହା ଏକ ଖୋଲା ମଞ୍ଚ ଥିଲା। ଏହା ସାରା ଦେଶରୁ ଶହ ଶହ ସନ୍ଥ ଏବଂ ଆଧ୍ଯାତ୍ମିକ ଆକାଂକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲା।
ବାସବ, ଜାତି ଏବଂ ଜାତି ଭେଦ, ବାଲ୍ଯ ବିବାହ ଏବଂ ବିଧବାଙ୍କ ପ୍ରତି ଖରାପ ବ୍ଯବହାରକୁ ବିରୋଧ କରିଥିଲେ। ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ, ସେ ଅନେକ ଶତାବ୍ଦୀପରର ଉନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ହିନ୍ଦୁ ସାମାଜିକ ସଂସ୍କାର ଆନ୍ଦୋଳନର ପୂର୍ବାନୁମାନ କରିପାରିଥିଲେ।

ଉତ୍ସ ଏବଂ ଚିତ୍ର କ୍ରେଡିଟ୍ :ବସବେଶ୍ୱର ସାହିତ୍ଯ ଏକାଡେମୀ।

ଭାରତେନ୍ଦୁ ହରିଶଚନ୍ଦ୍ର ବନାରସର ମହାରାଜାଙ୍କ ଅର୍ଥଦାତାଙ୍କ ବଂଶଧର ଥିଲେ। ପାଞ୍ଚବର୍ଷ ବୟସ ସୁଦ୍ଧା ସେ ବ୍ରଜଭାଷାରେ ପଦଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ଯାଖ୍ଯା କରିପାରିଲେ ଏବଂ ବାର ବର୍ଷ ବୟସ ସୁଦ୍ଧା ସେ ରାସର ଧାରଣାକୁ ପାରମ୍ପାରିକ 9 ପରିବର୍ତ୍ତେ 14 କୁ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ। ସେ କୁଇନ୍ସ କଲେଜରେ ଅଧ୍ଯୟନ କରିଥିଲେ। ସେ ବିଳାସପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ ବିତାଉଥିଲେ ବି ବନାରସର ରାସ୍ତାଘାଟରେ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ସମୟ ବିତାଇଥିଲେ ଏବଂ ମାଗଣାରେ ଅର୍ଥ ଓ ସାମଗ୍ରୀ ଦାନ କରୁଥିଲେ। ଏପରିକି ସେ ମହାରାଜାଙ୍କ କଥା ବି ଶୁଣିବାକୁ ମନା କରିଦେଇଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ମହାରାଜା ତାଙ୍କର ଏହି ଅଯଥା ଅଭ୍ଯାସକୁ ଅପସନ୍ଦ କରୁଥିଲେ।
ସେ ସଂସ୍କୃତ, ପାର୍ସୀ ଏବଂ ଇଂରାଜୀ ଶିଖିଥିଲେ ଏବଂ ସତରବର୍ଷ ବୟସରେ ସେ ଜଣେ କବି ଭାବରେ ନିଜର ଖ୍ଯାତି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିପାରିଥିଲେ। ସେ ପାରମ୍ପରିକ ଭାଷାଗୁଡ଼ିକୁ ବିରୋଧ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ କଥିତ ଭାଷାର ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ଏକ ଭାଷାର ପ୍ରଚାର କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ସେ କବି ବଚନ ସୁଧା (୧୮୬୭) ଏବଂ ହରିଶଚନ୍ଦ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରିକା (୧୮୭୩) ନାମକ ଦୁଇଟି ପତ୍ରିକା ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ଏହି ପତ୍ରିକାଗୁଡ଼ିକରେ ବ୍ଯବହୃତ ଭାଷା ଥିଲା ଲୋକ ମାନଙ୍କ କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ବ୍ୟବହାର ହେଉଥିବା ହିନ୍ଦୀ। ଏହା ଅତ୍ଯନ୍ତ ଲୋକପ୍ରିୟ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଆଧୁନିକ ହିନ୍ଦୀ ସାମ୍ବାଦିକତାର ଅୟମାରମ୍ଭ କରିଥିଲା। ତାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବଦାନ ଥିଲା ହିନ୍ଦୀ ନାଟକରେ ଯେଉଁଠାରେ ସେ ହିନ୍ଦୀ ସମାଜର ମୌଳିକ ମୂଲ୍ଯବୋଧ ଏବଂ ପରମ୍ପରା ଉପରେ ଧ୍ଯ଼ାନ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ପାଶ୍ଚାତ୍ଯ ଏବଂ ପାର୍ସୀ ଥିଏଟରକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଯାହା ସେହି ସମୟରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲା | ହରିଶଚନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ଯ ବୈଷ୍ଣବ ଧର୍ମର ଜଣେ ପ୍ରଖର ଅନୁଗାମୀ ଥିଲେ।
ଉତ୍ସ: ମନେ ପକାଉଛି ଭାରତନ୍ଦୁ ହରିଶଚନ୍ଦ୍ର, ମଦନ ଗୋପାଳ
ଓ ଭାରତୀୟ ସାହିତ୍ୟ
ଫଟୋ କ୍ରେଡିଟ୍: ଉଇକିମିଡ଼ିଆ କମନ୍ସ

ବିଦ୍ଯାପତି (ଚଉଦଶ ଶତାବ୍ଦୀ) ମୈଥିଲି କବି କୋକିଳ ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା। କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ରାଧାଙ୍କ ଦିବ୍ଯ ପ୍ରେମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ତାଙ୍କର ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ଅତ୍ଯନ୍ତ ଲୋକପ୍ରିୟ ହୋଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ବଙ୍ଗଳା, ଆସାମ ଏବଂ ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶକୁ ମଧ୍ଯ ବ୍ଯାପିଥିଲା। ତାଙ୍କର ରଚନାଗୁଡ଼ିକ ଲୋକପ୍ରିୟ ଏବଂ ଉତ୍ସବ ଅବସରରେ, ବିଶେଷ କରି ବିବାହରେ ଗାନ କରାଯାଏ। ସେ ବୈଷ୍ଣବ ଏବଂ ଶୈବ କବିତାର ରଚୟିତା ମଧ୍ଯ ଅଟନ୍ତି।
ମୈଥିଲୀରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ କାର୍ଯ୍ଯ ମୁଖ୍ଯତଃ ପ୍ରେମ ଗୀତ ଥିଲା। ସାହିତ୍ଯ କାର୍ଯ୍ଯ ପାଇଁ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ମୈଥିଳି ଭାଷା ବ୍ଯବହୃତ ହୋଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ସାହିତ୍ଯିକ ଶୈଳୀ ବେଶ ଲୋକପ୍ରିୟ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଅନେକ ଏହାର ଅନୁକରଣ କରିଥିଲେ। ଏହାଦ୍ୱାରା ଷୋଳଶ ଶତାବ୍ଦୀ ସୁଦ୍ଧା ବ୍ରଜବଳିକୁ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସାହିତ୍ଯିକ ଭାଷା ଭାବେ ବିକଶିତ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହା ହେଉଛି ମୈଥିଳି ଯାହାର ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକ ବଙ୍ଗଳା ପରି ଦେଖାଯିବାକୁ ତିଆରି ହୋଇଛି। ବ୍ରିଜବାଉଲୀରେ ପ୍ରାୟ ପାଞ୍ଚ ହଜାର କବିତା ଅଛି ଯାହା ଏବେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚି ରହିଛି |
ଚୈତନ୍ଯ ମହାପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଗୀତଗୁଡ଼ିକୁ ବହୁତ ଭଲ ପାଉଥିଲେ ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ବଙ୍ଗଳାରେ ଉଚ୍ଚ ମାନ୍ଯତା ଏବଂ ବ୍ଯାପକ ପ୍ରସାର ଲାଭ କରିଥିଲା। ବାସ୍ତବରେ, ବଙ୍ଗୀୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜର କବି ଭାବେ ବିବେଚନା କରନ୍ତି। ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ଟାଗୋର ଏବଂ ବଙ୍କିମ ଚନ୍ଦ୍ର ଚାଟାର୍ଜୀ ମଧ୍ଯ ବ୍ରଜବଲିରେ ବିଦ୍ଯାପତିଙ୍କ ଶୈଳୀ ଅନୁସରଣ କରି କବିତାମାନ ଲେଖିଥିଲେ।

ଉତ୍ସ: ବିଦ୍ଯାପତି, ସୁଭଦ୍ରା ଝାଙ୍କ ଗୀତ
ଫଟୋ କ୍ରେଡିଟ୍: ଉଇକିମିଡ଼ିଆ କମନ୍ସ

ଅତିବଡୀର ଆକ୍ଷରିକ ଅର୍ଥ ବହୁତ ମହାନ। ପନ୍ଦରଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷାର୍ଦ୍ଧ ଓଡିଶାର ପାଞ୍ଚ ମହାନ କବିମାନଙ୍କମଧ୍ୟରେ ସେ ଅନ୍ୟତମ ଓ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଉପାଧିରେ ଭୂଷିତ କରାଯାଇଥିଲା। ଓଡିଶା ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରସ୍କାର ତାଙ୍କ ନାଁରେ ଦିଆଯାଏ। ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ ଭାଗବତମ କୁ ଓଡ଼ିଆରେ ଅନୁବାଦ କରିବାର କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି। ଅନେକ ଓଡ଼ିଆଙ୍କର ଘରେ ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ ପୂଜା କରାଯାଏ।ଅତିବଡୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ ଚୈତନ୍ୟ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କର ବି ପରମ ମିତ୍ର ଥିଲେ।
ଚିତ୍ରଟି ଵିକିମେଡ଼ିଆ କମନ୍ସରୁ।

ଶଙ୍କରଦେବ ପନ୍ଦରଶ ଶତାବ୍ଦୀ ଆସାମର ଜଣେ ବିଶିଷ୍ଟ ଆଧ୍ଯାତ୍ମିକ ନେତା, ସମାଜ ସଂସ୍କାରକ ଏବଂ ବହୁମୁଖୀ ଦୂରଦୃଷ୍ଟିସମ୍ପନ୍ନ ବ୍ଯକ୍ତି ଥିଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତିର ଅନନ୍ଯ ବିଦ୍ଯାଳୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଏହା ହରିନାମ ଏକ ଶରଣମ୍ ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା। ଶଙ୍କରଦେବଙ୍କ ଧର୍ମତତ୍ତ୍ୱ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏକନିଷ୍ଠ ଭକ୍ତ (ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତି) ଦର୍ଶନ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଥିଲା। ସେ ପାରମ୍ପରିକ ବର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଆଶ୍ରମ ବ୍ଯବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରତ୍ଯାଖ୍ଯାନ କରିଥିଲେ। ବେଦାନ୍ତର ସାରକୁ ଆଦ୍ଯଆସାମୀ ଏବଂ ବ୍ରଜୱାଲୀ ଭଳି ସ୍ଥାନୀୟ ଭାଷାରେ ଅନୁବାଦ କରିଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରାଧିକୃତ ସଂସ୍କୃତ ଗ୍ରନ୍ଥ (ଭକ୍ତ ରତ୍ନାକର ଭଳି) ମଧ୍ଯ ଲେଖିଥିଲେ। ସେ ଭକ୍ତି କବିତା (କୀର୍ତ୍ତନ) ରଚନା କରିଥିଲେ ଯାହା ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ରାଗ (ବରାଗିଟା) ଏବଂ ଲୋକପ୍ରିୟ ନାଟକ (ଅଙ୍କିଆ ନାଟା) ରେ ଭକ୍ତି ଗୀତ ସେଟ୍ କରିଥିଲେ | ମଣ୍ଡଳୀଗତ ଗାନ ପାଇଁ ନାମା-ଘର (ପ୍ରଶସ୍ତ ଗୋଷ୍ଠୀ ପ୍ରାର୍ଥନା ଗୃହ) ନିର୍ମାଣରେ ମଧ୍ଯ ସେ ଅଗ୍ରଣୀ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଏହା ପାଣ୍ଡୁଲିପି ଚିତ୍ରଣ ଏବଂ ଚିତ୍ରକଳାର ବିକାଶକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲା। ସେ ଆସାମରେ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ମଠ ମଧ୍ଯ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ସତ୍ର କୁହାଯାଏ। ମଜୁଲି ହେଉଛି ସତ୍ରମାନଙ୍କର ଏକ ପ୍ରମୁଖ କେନ୍ଦ୍ର।

ଫଟୋ କ୍ରେଡିଟ୍ଃ ଉଇକିମିଡ଼ିଆ କମନ୍ସ

ଥୁଞ୍ଚଥୁ ରାମାନୁଜନ ଏଳୁଥାଚନ (ଷୋଳଶ ଶତାବ୍ଦୀ) ସଂସ୍କୃତ ଅଧ୍ଯାତ୍ମା ରାମାୟଣକୁ ମାଲୟାଲମରେ ଅନୁବାଦ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ସଂସ୍କରଣ ସବୁଠାରୁ ଲୋକପ୍ରିୟ ମାଲୟାଲମ୍ ଅନୁବାଦ | ସେ ଏହାକୁ କାହାଣୀ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଥିବା ଏକ ଶୁଆର ଶୈଳୀରେ ଲେଖିଥିଲେ ଏବଂ ତେଣୁ ଏହାକୁ କିଲିପ୍ପାଟ୍ଟୁ (ତୋତା ଗୀତ) ଶୈଳୀ କୁହାଯାଏ |
ଜୁଲାଇ ଏବଂ ଅଗଷ୍ଟ ମୌସୁମୀ ମାସରେ କେରଳ ଏକ ଅନନ୍ଯ ପରମ୍ପରା ପାଳନ କରିଥାଏ-ରାମାୟଣ ମାସମ୍ (କର୍କିଡକମ୍)। ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା ଯୋଗୁଁ କ୍ଷେତରେ ବନ୍ଯା ପରିସ୍ଥିତି ସୃଷ୍ଟି ହେବା ସହ ଚାଷବାସ ଠପ୍ ହୋଇଯାଇଥିବାରୁ, ପରିବାରଗୁଡ଼ିକ ପାରମ୍ପରିକ ଭାବେ ଘର ଭିତରେ ଅଧିକ ସମୟ ବିତାଇଥାନ୍ତି। ଅତୀତରେ ବୟସ୍କମାନେ ଏହି ସମୟକୁ ଯୁବପିଢ଼ିଙ୍କୁ ସହ ରାମାୟଣ କାହାଣୀ ଶୁଣାଇବା ପାଇଁ ବ୍ଯବହାର କରୁଥିଲେ। ଏଜୁଥାଚନଙ୍କ ରାମାୟଣ ଲୋକପ୍ରିୟ ସଂସ୍କରଣ ଥିଲା ଯାହା ରାମାୟଣ ମାସମ ସମୟରେ ପାଠ କରାଯାଉଥିଲା।
ଏଳୁଥାଚନଙ୍କୁ ମଧ୍ଯ ଆଧୁନିକ ମାଲାଯ଼ାଲମ୍ ଭାଷାର ଜନକ ଭାବେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ। ସେ ମାଲୟାଲମ୍ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାକୁ ମାନକୀକୃତ କରିଥିଲେ ଯାହା ଆଜି ସଂସ୍କୃତ ଗ୍ରନ୍ଥିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।
ଉତ୍ସ: ଏଳୁଥାଚନ ଓ ତାଙ୍କ ରଚନା, ଚେଲନାଟ ଅଚ୍ଯୁତ ମେନନ
ଫଟୋ କ୍ରେଡିଟ୍: ଉଇକିମିଡ଼ିଆ କମନ୍ସ

ଭାରତୀ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଆଧୁନିକ ତାମିଲ କବି। ସେ ଊନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ଭାଗରେ ଏବଂ ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ସେ ସରଳ ତାମିଲରେ ଲେଖିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ କବିତା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଜନସାଧାରଣଙ୍କର ଧ୍ଯାନ ଆକର୍ଷଣ କରିଥିଲା, ତାହା ଭକ୍ତି ହେଉ, ଜାତୀୟତାବାଦ ହେଉ, ପ୍ରେମ ହେଉ କିମ୍ବା ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେଉ। ତାଙ୍କର ଦେଶାତ୍ମବୋଧକ କବିତା ଯୁବପିଢ଼ିଙ୍କ ଉପରେ ବ୍ଯାପକ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଥିଲା। ବ୍ରିଟିଶ ସରକାର ତାଙ୍କୁ ଗିରଫ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଭାରତୀ ଫରାସୀ ଅଧିକୃତ ପଣ୍ଡିଚେରୀକୁ ପଳାଇ ଯାଇଥିଲେ। ସେ ଅଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ ବାରାଣସୀରେ ଅଧ୍ଯୟନ କରିଥିଲେ। ବନାରସ ହିନ୍ଦୁ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ଯାଳୟର ତାମିଲ ଚେୟାର ତାଙ୍କ ନାମରେ ନାମିତ ହୋଇଛି।
ଫଟୋ କ୍ରେଡିଟ୍: ଉଇକିମିଡ଼ିଆ କମନ୍ସ