പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പ്രശസ്ത ഗുജറാത്തി കവിയായിരുന്നു നരസിൻഹ മെഹ്ത. സൗരാഷ്ട്രയിലെ ജുനഗഡ് എന്ന നഗരത്തിലാണ് അദ്ദേഹം തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ചിലവഴിച്ചത്. അദ്ദേഹം ഒരു കൃഷ്ണ ഭക്തനായിരുന്നു. ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ വ്രജിലുള്ള ജീവിതത്തെ ആസ്പദമാക്കിയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മിക്ക രചനകളും. അദേഹത്തിന്റെ രചനയായ വൈഷ്ണവ ജന തോ തേനെ കഹിയേ (അങ്ങനെ ഉള്ളവരെ മാത്രം വൈഷ്ണവൻ എന്നു വിളിക്കൂ) ഗാന്ധിജിയ്ക്ക് വളരെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭക്തിഗാനമായിരുന്നു. അനുകമ്പയുടെയും, ധാർമ്മിക സമഗ്രതയുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒരു മതവിശ്വാസിയെ നിർവചിക്കുന്നതിനാൽ, വേദഗ്രന്ഥങ്ങളോടൊപ്പം തന്നെയുള്ള പ്രാധാന്യം ഇതിനും ഗാന്ധിജി കല്പിച്ചു നല്കി.
നരസിൻഹ മെഹ്ത ഗുജറാത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനം അലങ്കരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം ആ പ്രദേശത്തെ പ്രധാനപ്പെട്ട സന്യാസ കവിയായും, ഗുജറാത്തി ഭാഷയുടെ ആദികവിയായും ആദരിക്കപ്പെടുന്നു. ഗുജറാത്തിലെ ഒരു വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട പുരസ്കാരവും പല റോഡുകൾക്കും, തടാകങ്ങൾക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഭക്തി ഗാനമാലപിക്കുന്ന ഭാവത്തിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിമകൾ അവിടുത്തെ പല പ്രധാന പട്ടണങ്ങളെയും അലങ്കരിക്കുന്നു.

പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ നരസിൻഹ മെഹ്തയുടെ രചനകളുടെ കയ്യെഴുത്ത് പ്രതിയുടെ ചിത്രമാണ് കൊടുത്തിട്ടുള്ളത്.

അവലംബം: നീലിമ ശുക്ള ഭട്ട് രചിച്ച
“നരസിൻഹ മെഹ്ത ഓഫ് ഗുജറാത്ത്” എന്ന കൃതി.

18-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിലും,
19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിലുമാണ് ത്യാഗരാജൻ ജീവിച്ചിരുന്നത്. അദ്ദേഹം തമിഴ്നാട് തിരുവാരൂരിൽ ജനിച്ചു, അവിടുത്തെ ദേവതയുടെ പേരിൽ നാമകരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു. പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബം അടുത്തുള്ള തിരുവൈയ്യാർ എന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് മാറി. ബാലനായിരുന്നപ്പോൾ തന്നെ വീണ ആഭ്യസിക്കുകയും, രാമഭക്തനായി മാറുകയും ചെയ്തു. 13-ാം വയസ്സിൽ അദ്ദേഹം ആദ്യ കീർത്തനം രചിച്ചു. ത്യാഗരാജന് സംഗീതമെന്നാൽ രാമനിലേക്കുള്ള പാതയാണ്. രാമനെ കുറിച്ച് അദ്ദേഹം നിരവധി കീർത്തനങ്ങൾ രചിച്ചു. തന്റെ ജീവിത കാലത്തിൽ അദ്ദേഹം 24,000 ൽ പരം കീർത്തനങ്ങൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, 700 എണ്ണം മാത്രമേ ഇപ്പോൾ ബാക്കിയുള്ളു. എല്ലാ വർഷവും ജനുവരി/ഫെബ്രുവരി മാസങ്ങളിൽ ഒരാഴ്ച നീണ്ടു നില്ക്കുന്ന ത്യാഗരാജ സംഗീതോൽസവം
തിരുവൈയ്യാറിൽ നടക്കുന്നു. ത്യാഗരാജസമാധി ദിനത്തിൽ കർണാടിക് സംഗീതജ്ഞരും, നാട്ടുകാരും, തിരുവൈയ്യാറിൽ വച്ച് കർണാടിക് സംഗീതത്തിലെ പഞ്ചരത്നങ്ങളായ കീർത്തനങ്ങൾ ആലപിക്കും. ഇന്ത്യയിലും, അമേരിക്കയിലും പല ഭാഗങ്ങളിലും ഇത് പോലെയുള്ള ആഘോഷങ്ങൾ നടക്കുന്നുണ്ട്. കർണ്ണാടക സംഗീതത്തിന്റെ ത്രിമൂർത്തികളുടെ തലവനായി ത്യാഗരാജസ്വാമികളെ കണക്കാക്കുകയും, ഗുരുവായും, ദൈവമായും ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ബുധൻ ഗ്രഹത്തിലുള്ള ഒരു ഗർത്തതിന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരാണ് നല്കിയിരിക്കുന്നത്. ന്യുഡൽഹിയിലുള്ള കോമൺ വെൽത്ത് ഗെയിംസിനു വേണ്ടി പണിത ഒരു ഇൻഡോർ സ്റ്റേഡിയത്തിനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരാണ് നല്കിയിരിക്കുന്നത്.

അവലംബം: ശ്രീ വിവേകാനന്ദ ആശ്രമം.

ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട്: “ദി ഹിന്ദു” പത്രത്തിൽ വന്ന ത്യാഗരാജ ആരാധനയുടെ ചിത്രം.

വർകരി പ്രസ്ഥാനത്തിലെ ആദ്യ സന്യാസിയായി സന്ത് ജ്ഞാനേശ്വർ കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. പന്ധർപൂരിൽ വർകരികൾ “വിത്തല”യെ ആരാധിക്കുന്നു. വാറി അല്ലെങ്കിൽ പന്ധർപൂരിലേക്കുള്ള തീർത്ഥാടനം (വർഷത്തിലൊരിക്കൽ) നടത്തുന്നവരെ അർത്ഥമാക്കുന്നതായി വർകരി എന്ന പേര് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
13-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ സന്ത് ജ്ഞാനേശ്വർ 21 വർഷം മാത്രമേ ജീവിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. പൂനെയ്ക്കടുത്തുള്ള ആലാന്തിയിലാണ് അദ്ദേഹം ജനിച്ചത്. പിതാവ് അർപ്പണബോധമുള്ള, സാത്വികമായ ജീവിതം നയിക്കുന്നൊരാളായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കുടുംബം “നാഥ്” സമ്പ്രദായത്തിന് തുടക്കമിട്ടു. ഭഗവദ്ഗീതയുടെ മറാത്തി വ്യാഖ്യാനമായ ജ്ഞാനേശ്വരി എന്ന കൃതി സന്ത് ജ്ഞാനേശ്വർ ആണ് രചിച്ചത്. മറാത്തിയിലെ ആദ്യത്തെ സാഹിത്യ കൃതിയായി ഇത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭക്തി കവിതകളെ “അഭംഗ്” എന്ന് വിളിക്കുന്നു, അവ ഭക്തിയുടെ ആഴത്തിലുള്ള പ്രകടനങ്ങളാണ്. വടക്കോട്ടുള്ള ഒരു തീർത്ഥാടനത്തിന് ശേഷം, സന്ത് ജ്ഞാനേശ്വർ സ്വമേധയാ ജീവിതം ഉപേക്ഷിച്ച് വെറും 21-ാം വയസ്സിൽ ജീവ സമാധി നേടി. മഹാരാഷ്ട്രയിലെ കവി സന്യാസിമാരുടെ മഹത്തായ പാരമ്പര്യം അദ്ദേഹം ആരംഭിച്ചു.
പന്ധർപൂരിലേക്കുള്ള പ്രദക്ഷിണ യാത്ര ആരംഭിക്കുന്നത് ആലാന്തിയിൽ നിന്നാണ്. സന്ത് ജ്ഞാനേശ്വറിൻ്റെ പാദുകങ്ങൾ ഒരു പല്ലക്കിൽ വഹിച്ചാണ് ഈ പ്രദക്ഷിണയാത്ര. ഏകദേശം 250 കിലോമീറ്റർ ദൈർഘ്യമുള്ള ഈ യാത്ര 21 ദിവസം നീണ്ടുനിൽക്കും.

ആലാന്തിയിലുള്ള പല്ലക്ക്ന്റെ ഈ ചിത്രം മഹേഷ് ലോങ്കറിന്റേതാണ്

അമീർ ഖുസ്രോവിനാൽ രചിക്കപ്പെട്ട്, പിന്നീട് ബുള്ളെ ഷാ ചില മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയശേഷം പ്രചരിപ്പിച്ചതാണ് “ദമാ ദം മസ്ത് കലന്തർ” എന്നാണ് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നത്. 17ആം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ അവസാനത്തിലാണ് ബുള്ളെ ഷാ ജനിച്ചത്. ഇദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കുടുംബം മുഹമ്മദ് നബിയുടെ കുടുംബത്തിലെ നേരിട്ടുള്ള പിൻ തലമുറക്കാരാണ് എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹം പേർഷ്യനും, അറബിയും പഠിക്കുകയും ഒരു കൃഷിക്കാരനോ അല്ലെങ്കിൽ തോട്ടക്കാരനോ ആയിരുന്ന സൂഫി സന്യാസി ഷാ ഇനായത് ഖദ്രിയുടെ ശിഷ്യനാവുകയും ചെയ്തു. പേരുകേട്ടൊരു തറവാട്ടിലെ അംഗമായ അദ്ദേഹം, തൻ്റെ തോട്ടക്കാരൻ്റെ ശിഷ്യനായി എന്ന് പൊതുജനം കളിയാക്കി എങ്കിലും, അദ്ദേഹം തൻ്റെ ഗുരുവിനോടുള്ള ഭക്തി തുടർന്നും പുലർത്തി. അദ്ദേഹം പഞ്ചാബി (പേർഷ്യൻ ലിപി) ഭാഷയിലേയും, സിന്ധി ഭാഷയിലേയും, കാവ്യരചനാ രീതികളിൽ പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്ന “കാഫി” രീതിയിൽ ധാരാളം എഴുതുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കവിതകൾ ആഴത്തിലുള്ളതും, പാരമ്പര്യ ചടങ്ങുകളോട് എതിർപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നവയും ആയിരുന്നു. ലളിതമായ ഭാഷയിൽ അദ്ദേഹം ദൈവത്തിൻ്റെ ഏകത്വത്തെക്കുറിച്ചും, സാമൂഹിക സമത്വത്തെപ്പറ്റിയും, ദൈവത്തിനോടുള്ള സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞു. പഞ്ചാബി സൂഫി കവികളിൽ ഏറ്റവും മഹാനായി അദ്ദേഹം കരുതപ്പെടുന്നു.
തൻ്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകളോടുള്ള എതിർപ്പ് മൂലം സമൂഹം അദ്ദേഹത്തെ ഒരു കാഫിർ ആയി കണക്കാക്കുകയും, സ്വന്തം ജാതിക്കാരുടെ ശ്മശാനത്തിൽ കബറടക്കാൻ സാധിക്കാതെ വരികയും ചെയ്തു.

അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഒരു പ്രശസ്ത കവിതയുടെ ആവിഷ്കാരം ആണ് ചിത്രത്തിൽ.

അവലംബം: ബുള്ളേഹ് ഷാ, രാധ സോമി, സത്സംഗ് ബിയാസ്.

1875ൽ, വൈഷ്ണവ കവി ഭാനുസിംഹൻ എഴുതിയ കവിതകളുടെ ഒരു പരമ്പര തന്നെ കൽക്കട്ടയിലെ സാഹിത്യ രംഗത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ബ്രജ്ബൗലി എന്ന അപരിചിതമായ ബംഗാളി ഭാഷയിൽ എഴുതിയ ആ കവിതകൾ ശ്രദ്ധേയമായിരുന്നു. പിന്നീട് പരിഷ്കരണ തീക്ഷ്ണതയ്ക്ക് പേരുകേട്ട ടാഗോർ കുടുംബത്തിലെ ഒരു ഇളംതലമുറക്കാരന്റെ കൃതികളാണതെന്ന് വെളിപ്പെട്ടു. കിഴക്കൻ ഇന്ത്യയിലെ ഉന്മാദപരമായ ഭക്തി പാരമ്പര്യത്തോട് ഈ കവിതകൾ ഒരുപാട് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. 12-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ജയദേവന്റെ ഗീത ഗോവിന്ദമാണ് ഈ പാരമ്പര്യത്തിന് തുടക്കമിട്ടത്. ചൈതന്യ മഹാപ്രഭുവും തുടർന്ന് ചണ്ഡീദാസ്, രാംപ്രസാദ് സെൻ തുടങ്ങി നിരവധി കവികളും ഈ ശൈലി പിന്തുടർന്നു. 15-ാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ അവർ സംസ്കൃതത്തിൽ നിന്ന് ബംഗാളിയിലേക്ക് മാറി. എന്നാൽ ടാഗോറിന്റെ കവിതകളിൽ കോപവും, വിപ്ലവവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇത് നോക്കൂ, “മരങ്ങളുടെ രഹസ്യമായ മേലാപ്പിനടിയിൽ ഞാൻ എത്ര നാൾ കാത്തിരിക്കണം? അവന്റെ പുല്ലാങ്കുഴലിലൂടെ എന്റെ പേരിന്റെ ദീർഘമായ സ്വരങ്ങൾ അവൻ എപ്പോൾ വിളിക്കും?”

ടാഗോറിന് 16 വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് ഈ കവിതകൾ എഴുതിയത്. ആ പ്രായത്തിലുള്ള ടാഗോറിന്റെ ഒരു സ്കെച്ച് ആണ് ഗഗനേന്ദ്രനാഥ് ടാഗോർ വരച്ച ഈ ചിത്രത്തിലുള്ളത്.

കർണാടകയിലെ ബസവേശ്വരൻ അഥവാ ബസവണ്ണ ഒരു സന്യാസിയും, കഴിയും, കടുത്ത സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവുമായിരുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ മഹാന്മാരായ ആത്മീയ ഗുരുക്കന്മാരിൽ ഒരാളാണ് അദ്ദേഹം.
ബസവണ്ണ എ.ഡി. 1131-ൽ കർണാടകയിലെ ബിജാപൂർ ജില്ലയിലെ സാമൂഹികമായി വളരെ ഉയർന്ന ഒരു ബ്രാഹ്മണ കുടുംബത്തിലാണ് ജനിച്ചത്. “സംഗമിക്കുന്ന നദികളുടെ നാഥൻ” ആയ ശിവനോടുള്ള ഭക്തിയാദരവായി രചിച്ച കവിത, കന്നഡയിലും, ഭക്തി സാഹിത്യത്തിലും അദ്ദേഹത്തിന് മുൻനിര സ്ഥാനം നേടിക്കൊടുത്തു. ആലപിക്കേണ്ടതായ കന്നഡ ഭക്തി രചനകളായ നൂറുകണക്കിന് വചനങ്ങൾ അദ്ദേഹം രചിച്ചു. വചനം എന്നാൽ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഗദ്യം എന്നാണ് അർത്ഥം. അദ്ദേഹം വചനങ്ങളുടെ ഗുരുവായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
“അനുഭവ-മണ്ഡപം” എന്ന സാമൂഹിക-മത അക്കാദമി അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചു. അത് ആത്മീയ ചർച്ചകൾക്കുള്ള ഒരു തുറന്ന വേദിയായിരുന്നു. രാജ്യത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള നൂറുകണക്കിന് സന്യാസിമാരെയും, ആത്മീയ അഭിലാഷികളെയും അത് ആകർഷിച്ചു.
ജാതിപരമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ, ബാലവിവാഹം, വിധവകളോടുള്ള മോശം പെരുമാറ്റം എന്നിവയെ ബസവണ്ണ ശക്തമായി എതിർത്തു. ഈ മേഖലകളിൽ സംഭവിക്കാം പോവുന്ന, 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഹിന്ദു സാമൂഹിക പരിഷ്കരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ അദ്ദേഹം നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പേ തന്നെ മുൻകൂട്ടി കണ്ടിരുന്നു.

അവലംബവും, ചിത്രത്തിന് കടപ്പാടും: ബസവേശ്വര, സാഹിത്യ അക്കാദമി.

ബനാറസിലെ മഹാരാജാവിന് ധനസഹായം നൽകിയിരുന്ന വിദഗ്ധരുടെ കുടുംബാംഗമായിരുന്നു ഭാരതേന്ദു ഹരിശ്ചന്ദ്ര. 5-ാം വയസ്സിൽ തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന് ബ്രജ് ഭാഷയിലെ വാചകങ്ങളുടെ അർത്ഥം വിശദീകരിക്കാനും, 12-ാം വയസ്സിൽ തന്നെ പരമ്പരാഗതമായ 9 രസങ്ങൾ – 14 ആയി വികസിപ്പിക്കാനും അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചിരുന്നു. ക്വീൻസ് കോളേജിലാണ് അദ്ദേഹം പഠിച്ചത്. ആഡംബരത്തോടെ ജീവിക്കുകയും അതേസമയം ബനാറസിലെ തെരുവുകളിൽ സാധാരണക്കാരോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കുകയും ചെയ്ത അദ്ദേഹം അവർക്ക് പണവും, മറ്റു സാധനങ്ങളും സൗജന്യമായി നൽകിപോരുകയും ചെയ്തു. ധനവും, സമയവും ഇതുപോലെ പാഴാക്കുന്ന ശീലങ്ങളെ അംഗീകരിക്കാതിരുന്ന മഹാരാജാവിൻ്റെ വാക്കുകളോടു പോലും അദ്ദേഹം വിയോജിച്ചു.
സംസ്കൃതം, പേർഷ്യൻ, ഇംഗ്ലീഷ് എന്നീ ഭാഷകൾ പഠിച്ച അദ്ദേഹം, 17-ാം വയസ്സിൽ തന്നെ ഒരു കവിയെന്ന നിലയിൽ പ്രശസ്തിയാർജ്ജിച്ചു. പരമ്പരാഗതമായ ഭാഷാരീതികളെ എതിർക്കുകയും, സാധാരണക്കാർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന സംസാര ഭാഷയോട് അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന ഭാഷാരീതികൾ പ്രചരിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്ത കവി വചന സുധ (1867), ഹരിശ്ചന്ദ്ര ചന്ദ്രിക (1873) എന്നീ രണ്ട് ജേണലുകൾ (journals) അദ്ദേഹം ആരംഭിച്ചു. ഈ ജേണലുകളിൽ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് പൊതു സംസാരഭാഷയായ ഹിന്ദിയായിരുന്നു. ഇവ രണ്ടുംപപെട്ടെന്ന് ജനപ്രിയമാകുകയും, ഹിന്ദിയിലുള്ള പത്രപ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ശുഭാരംഭം കുറിക്കുകയും ചെയ്തു. ഹിന്ദു സമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങളിലും, പാരമ്പര്യങ്ങളിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്ന ഹിന്ദി നാടകങ്ങളിലേക്കായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സംഭാവനകൾ. അക്കാലത്ത്, ശക്തിയാർജ്ജിച്ച് തുടങ്ങിയ പാശ്ചാത്യ, പാഴ്സി നാടകവേദികളോടുള്ള ആരോഗ്യപരമായ മൽസരത്തിന്റെ നേതൃത്വം അദ്ദേഹം ഏറ്റെടുത്തു. വൈഷ്ണവമതാനുയായിയും, വിശ്വാസിയുമായിരുന്നു ഹരിശ്ചന്ദ്ര.

ഉറവിടം: ഭാരതേന്ദു ഹരിശ്ചന്ദ്ര, മദൻ ഗോപാൽ, ഇന്ത്യൻ സാഹിത്യം

ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട് : വിക്കിമീഡിയ കോമൺസ്

മൈഥിലി കവി കോകിലം എന്നാണ് വിദ്യാപതി (14-ാം നൂറ്റാണ്ട്) അറിയപ്പെടുന്നത്. കൃഷ്ണന്റെയും, രാധയുടെയും ദിവ്യപ്രണയുവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗാനങ്ങൾ വളരെ ജനപ്രിയമായി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വാധീനം ബംഗാൾ, അസം, ഉത്തർപ്രദേശ് എന്നിവിടങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിച്ചു, ഉത്സവ – ആഘോഷ സമയങ്ങളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് വിവാഹാവസരങ്ങളിൽ ഈ ഗാനങ്ങൾ ആലപിക്കപ്പെടുന്നു. വൈഷ്ണവ, ശൈവ കവിതകളുടെയും രചയിതാവാണ് അദ്ദേഹം.
മൈഥിലിയിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യകാല സൃഷ്ടികൾ പ്രധാനമായും പ്രണയഗാനങ്ങളായിരുന്നു. ആദ്യമായാണ് മൈഥിലി ഭാഷ, സാഹിത്യപരമായ രചനകൾക്ക് ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാഹിത്യശൈലി വളരെ ജനപ്രിയമാകുകയും, പലരും അനുകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇത് 16-ാം നൂറ്റാണ്ടോടെ ബ്രജ്ബൗലി ഒരു പ്രത്യേക സാഹിത്യഭാഷയായി വികസിക്കുന്നതിന്റെ പ്രധാനകാരണമായി ഭവിച്ചു. ബംഗാളി പോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ശൈലികളും, രൂപങ്ങളുമുള്ള മൈഥിലി ഭാഷയാണിത്. 50,000ൽ പരം കവിതകൾ ബ്രജ്ബൗലിയിൽ ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്.
ചൈതന്യ മഹാപ്രഭു, ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗാനങ്ങളെ ആരാധനയോടെ സമീപിക്കുകയും, ഇഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തതിനാൽ ബംഗാളിൽ ഉയർന്ന പദവി ലഭിക്കുകയും, വ്യാപകമാവുകയും ചെയ്തു. ഒരുപാടു പേർ അദ്ദേഹത്തെ ബംഗാളിഭാഷയുടെ സ്വന്തം കവിയായി കണക്കാക്കുന്നു. രവീന്ദ്രനാഥ് ടാഗോറും, ബങ്കിം ചന്ദ്ര ചാറ്റർജിയും വിദ്യാപതിയുടെ ശൈലിയെ പിന്തുടർന്ന് ബ്രജ്ബൗലിയിൽ കവിതാരചന നടത്തുകയും ചെയ്തു.

അവലംബം: സുഭദ്ര ജാ രചിച്ച “വിദ്യാപതിയുടെ ഗാനങ്ങൾ” എന്ന ഗ്രന്ഥം.

ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട്: വിക്കിമീഡിയ കോമൺസ്

അതിബാഡി എന്നാൽ വളരെ മഹത്തായ എന്നാണ് അർത്ഥം വരുന്നത്. ഒഡിയ ഭാഷയിയിലെ അഞ്ച് മഹാനായ കവികളിൽ ഒരാളായി ജഗന്നാഥ ദാസ് (15-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനകാലഘട്ടത്തിലെ) കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഒറീസയിലെ സാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ പരമോന്നത സാഹിത്യപുരസ്കാരം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിലാണ് നൽകുന്നത്. ഭാഗവതം ഒഡിയ ഭാഷയിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്തതിലൂടെ ജഗന്നാഥ ദാസ് ഒരു പ്രധാന പ്രതീകമായി മാറി. അവിടുത്തെ നിരവധി വീടുകളിൽ ഈ പുസ്തകം ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു. ചൈതന്യ മഹാപ്രഭുവിന്റെ സുഹൃത്തായിരുന്നു അതിബാഡി ജഗന്നാഥ ദാസ്.

ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട്: വിക്കിമീഡിയ കോമൺസ്

അസമിലെ പ്രമുഖ ആത്മീയ നേതാവും, സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവും, ബഹുമുഖ ദാർശനികനുമായിരുന്നു ശങ്കരദേവൻ (പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ട്). “ഏക ശരണ ഹരി നാമ” എന്നറിയപ്പെടുന്ന കൃഷ്ണനോടുള്ള പരിശുദ്ധ ഭക്തിയിലധിഷ്ഠിതമായ ഒരു സവിശേഷ വിദ്യാലയം അദ്ദേഹം ആരംഭിച്ചു. ശങ്കരദേവന്റെ ദൈവശാസ്ത്രം പൂർണ്ണമായും ഭക്തിപരമായ (പരിശുദ്ധ ഭക്തി) തത്ത്വ-ദർശനങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതായിരുന്നു. പരമ്പരാഗത വർണ്ണ, ആശ്രമ സമ്പ്രദായങ്ങൾ അദ്ദേഹം നിരസിച്ചു. ആദ്യകാല അസമീസ്, ബ്രജബൗലി തുടങ്ങിയ പ്രാദേശിക-സംസാര ഭാഷകളിലേക്ക് അദ്ദേഹം വേദാന്തങ്ങളുടെ കൃത്യമായ അന്തസത്ത വിവർത്തനം ചെയ്യുകയും, കലർപ്പില്ലാത്ത അർത്ഥം വിവരിച്ച് നൽകുകയും ചെയ്തു, അതേസമയം, “ഭക്തി രത്നാകര” പോലെയുള്ള ആധികാരിക സംസ്കൃത ഗ്രന്ഥങ്ങളും അദ്ദേഹം രചിച്ചു. അദ്ദേഹം ഭക്തിഗാനങ്ങൾ (കീർത്തനങ്ങൾ) ക്ലാസിക്കൽ രാഗങ്ങൾ (ബരഗീതാസ്), ജനപ്രിയ നാടകങ്ങൾ (ആംഖ്യ നാതാ) എന്നിവയിൽ ഭക്തിഗാനങ്ങൾ രചിച്ചു. സഭാ ആലാപനത്തിനായി നാമ-ഗൃഹങ്ങളുടെ (സമൂഹ-പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള വിശാലമായ ആലയങ്ങൾ) നിർമ്മാണത്തിനും അദ്ദേഹം തുടക്കമിട്ടു. കൈയെഴുത്തുപ്രതി ചിത്രീകരണങ്ങളുടെയും, ചിത്രകലയുടെയും വികസനത്തിന് ഇത് പ്രചോദനമായി. അദ്ദേഹം അസമിൽ സത്രങ്ങൾ എന്നറിയപ്പെടുന്ന വൈഷ്ണവരുടെ ആശ്രമങ്ങളും ആരംഭിച്ചു. സത്രങ്ങളുടെ പ്രധാന കേന്ദ്രമാണ് മജുലി.

ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട്: വിക്കിമീഡിയ കോമൺസ്

തുഞ്ചത്ത് രാമാനുജൻ എഴുത്തച്ഛൻ (16-ാം നൂറ്റാണ്ട്) സംസ്കൃതത്തിലെ അദ്ധ്യാത്മ രാമായണം മലയാളത്തിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ വിവർത്തനമാണ് മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും ജനപ്രിയമായ രാമായണ വിവർത്തനം. ഒരു തത്ത കഥ വിവരിക്കുന്ന ശൈലിയിൽ അദ്ദേഹം ഇത് എഴുതിയിരിക്കുന്നതിനാൽ, “അധ്യാത്മരാമായണം കിളിപ്പാട്ട്” എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു.
ജൂലൈ, ഓഗസ്റ്റ് മാസങ്ങളിൽ കേരളം മുഴുവൻ സവിശേഷമായ ഒരു പാരമ്പര്യം ആചരിക്കുന്നു: രാമായണ മാസം (കർക്കിടകം മാസത്തിലെ) കനത്ത മഴയിൽ വയലുകളും, കൃഷിയും പുറംതൊഴിലുകളും എല്ലാം നിലച്ചുപോവുന്നതിനാൽ കുടുംബങ്ങൾ പരമ്പരാഗതമായി കൂടുതൽ സമയം വീടുകൾക്കുള്ളിൽ ചിലവഴിക്കുന്നു. മുൻകാലങ്ങളിൽ, മുതിർന്നവർ ഈ സമയം കിളിപ്പാട്ട് രൂപത്തിലുള്ള രാമായണ കഥ യുവതലമുറയുമായി പങ്കിടാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ഏഴുത്തച്ഛന്റെ രാമായണം, രാമായണ മാസത്തിൽ ഇന്നും വായിക്കുന്ന ജനപ്രിയ പതിപ്പാണ്.
ആധുനിക മലയാളഭാഷയുടെ പിതാവായി എഴുത്തച്ഛൻ കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. കാരണം, സംസ്കൃത ഗ്രന്ഥിയിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞ, ഇന്ന് ഉപയോഗിക്കുന്ന മലയാളം അക്ഷരമാല അദ്ദേഹമാണ് തിട്ടപ്പെടുത്തി ക്രമവൽക്കരിച്ചത്.

ഉറവിടം: ചേലനാട്ട് അച്യുതമേനോൻ രചിച്ച “എഴുത്തച്ഛനും, അദ്ദേഹത്തിൻറെ കാലവും” എന്ന ഗ്രന്ഥം

ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട്: വിക്കിമീഡിയ കോമൺസ്

ഏറ്റവും പ്രശസ്തനായ ആധുനിക തമിഴ് കവിയാണ് സുബ്രഹ്മണ്യ ഭാരതി.19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിലും, 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിലുമാണ് അദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്നത്. അദ്ദേഹം ലളിതമായ തമിഴിൽ എഴുതുകയും, രചിച്ച കവിതകൾ ഭക്തി, ദേശീയത, സ്നേഹം അല്ലെങ്കിൽ വേദന എന്നിവയിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാജ്യസ്നേഹ കവിതകൾ യുവാക്കളിൽ വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തി. ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ അറസ്റ്റ് വാറണ്ട് പുറപ്പെടുവിച്ചപ്പോൾ ഭാരതി ഫ്രഞ്ച് പോണ്ടിച്ചേരിയിലേക്ക് പലായനം ചെയ്ത് അവിടെ ജീവിച്ചു. അദ്ദേഹം ഹ്രസ്വമായി വാരണാസിയിൽ പഠിച്ചിരുന്നതിനാൽ, ബനാറസ് ഹിന്ദു സർവകലാശാലയിലെ തമിഴ് ചെയറിന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് നൽകപ്പെട്ടു.

ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട്: വിക്കിമീഡിയ കോമൺസ്