நரசிங் மேத்தா (15 ம் நூற்றாண்டு) குஜராத்தி மொழியின் மிகவும் புகழ்பெற்ற கவிஞர் ஆவார். நரசிங் தனது வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியை சௌராஷ்டிராவில் உள்ள ஜுனாகத் நகரில் கழித்தார். அவர் கிருஷ்ணரின் தீவிர பக்தராக இருந்தார். இவரது பிரபலமான பாடல்களில் பெரும்பாலானவை, குஜராத்தில் உள்ள விரஜ் பகுதியில் வாழ்ந்த கிருஷ்ணரின் வாழ்க்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டவை.
அவரது படைப்பான “வைஷ்ணவஜன தோ தேனே ரே கஹியே” (வைஷ்ணவன் என்போன் யாரென கேட்பின்) என்பது மகாத்மா காந்தியின் விருப்பமான பக்திப் பாடலாகும். இந்த பாடல் சமய பற்றுள்ள ஒருவரை, கருணை மற்றும் தார்மீக நேர்மையின் அடிப்படையில் வரையறுக்கிறது. மகாத்மா, இதனை வேதங்களுக்கு இணையாக கருதினார்.

நரசிங் மேத்தா குஜராத்தில் மிகவும் மதிக்கப்படும் கவிஞராக திகழ்கிறார். அவர் அப்பகுதியின் மிக முக்கியமான துறவி-கவிஞராகவும், குஜராத்தி மொழியின் முதல் ஆதிகவியாகவும் போற்றப்படுகிறார். குஜராத்தி கவிதைக்கான ஒரு மதிப்புமிக்க விருதுக்கு அவரது பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது; ஏரிகளுக்கும் மற்றும் சாலைகளுக்கும் கூட அவரது பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது; மேலும் குஜராத்தின் முக்கிய நகரங்களில் பக்திப் பாடல்களைப் பாடும் கோலத்தில் அவரது சிலைகள் காணப்படுகின்றன. இந்தப் படம், நரசிங் மேத்தாவின் படைப்புகளைக் கொண்ட 17 -ம் நூற்றாண்டு கையெழுத்துப் பிரதி ஆகும்.

ஆதாரம் மற்றும் பட உதவி: குஜராத்தின் நரசிங் மேத்தா, எடுத்தவர் நீலிமா சுக்லா – பட்

தியாகராஜர் 18 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் 19 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலும் வாழ்ந்தார். அவர் தமிழ்நாட்டில் உள்ள திருவாரூரில் பிறந்தார், மேலும் அந்த ஊரின் தெய்வத்தின் பெயரால் அழைக்கப்பட்டார். அவரது குடும்பம் பின்னர் அருகிலுள்ள திருவையாருக்கு குடிபெயர்ந்தது. சிறு வயதிலேயே தியாகராஜர் வீணை வாசிக்கக் கற்றுக்கொண்டார், மேலும் ராம பக்தியிலும் தீட்சை பெற்றார். தனது பதின்மூன்றாவது வயதிலேயே அவர் தனது முதல் பாடலை இயற்றினார். தியாகராஜரைப் பொறுத்தவரை இச , ராமரை அடைவதற்கான வழியாக இருந்தது. . அவர் ராமரைப் பற்றி எண்ணற்ற பாடல்களை இயற்றினார். அவரது வாழ்நாளில், அவர் 24,000 க்கும் மேற்பட்ட பாடல்களை இயற்றியதாக நம்பப்படுகிறது, இருப்பினும் அவற்றில் 700 மட்டுமே எஞ்சியுள்ளன.
தியாகராஜ ஆராதனை விழா ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஜனவரி-பிப்ரவரி மாதங்களில் ஒரு வாரத்திற்கு தமிழ்நாட்டில் உள்ள திருவையாற்றில் நடைபெறுகிறது. தியாகராஜரின் நினைவு நாளில், கர்நாடக இசைக்கலைஞர்களும் பொதுமக்களும் திருவையாற்றில் ஒன்றுகூடி, கர்நாடக இசையின் ஐந்து ரத்தினங்களை (பஞ்சரத்ன கீர்த்தனைகள்) ஒருசேரப் பாடுகின்றனர். இது போன்ற விழாக்கள் இந்தியாவின் பிற பகுதிகளிலும் அமெரிக்காவிலும் கூட நடைபெறுகின்றன. தியாகராஜர், கர்நாடக இசையின் மும்மூர்த்திகளின் கருதப்படுகிறார். மேலும் அவர் ஒரு குருவாகவும் தெய்வமாகவும் வணங்கப்படுகிறார். புதன் கோளில் உள்ள ஒரு பள்ளம்/குழி அவரது பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது. காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகளுக்காக புது தில்லியில் கட்டப்பட்ட உள்விளையாட்டு அரங்கம் தியாகராஜர் பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது.
ஆதாரம்: ஸ்ரீ விவேகானந்த ஆசிரமம்

கவி தியானேஷ்வர் வார்க்கரி இயக்கத்தின் முதல் துறவியாகக் கருதப்படுகிறார். வார்க்கரிகள் பண்டர்பூரில் உள்ள வவிட்டலாவை வழிபடுகின்றனர். வார்க்கரி என்ற பெயர், வாரி அல்லது பண்டரிபுரத்திற்கு வருடாந்திர புனிதப் பயணத்தை மேற்கொள்பவர்களைக் குறிப்பதாகக் கருதப்படுகிறது.
கவி தியானேஷ்வர் 13-ம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் வெறும் 21 ஆண்டுகள் மட்டுமே வாழ்ந்தார். அவர் புனே அருகே உள்ள ஆலந்தியில் பிறந்தார், மேலும் அவரது தந்தையுமே ஒரு பக்தியுள்ள துறவியாக இருந்தார். அவரது குடும்பம் நாத் சம்பிரதாயத்தில் தீட்சை பெற்றது. கவி தியானேஷ்வர் பகவத் கீதைக்கான உரையான “ஞானேஸ்வரியை” இயற்றினார். இது மராத்தியின் முதல் இலக்கியப் படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது. அவரது பக்திக் கவிதைகள் அபங்கங்கள் (Abhangs) என்று அழைக்கப்படுகின்றன, அவை பக்தியின் ஆழமான வெளிப்பாடுகளாகும். வடதிசையில் ஒரு புனிதப் பயணத்திற்குப் பிறகு, கவி தியானேஷ்வர் தனது 21 வயதிலேயே தானாக முன்வந்து தன் உயிரைத் துறந்து ஜீவ சமாதியை அடைய முடிவு செய்தார். அவர்தான் மகாராஷ்டிராவின் “கவிஞர்-துறவி” என்னும் ஒரு மாபெரும் பாரம்பரியத்தைத் தொடங்கி வைத்தார். பண்டரிபுரயாத்திரையின் முதன்மைத் தொடக்கப் புள்ளி ஆலந்தி ஆகும். கவி தியானேஷ்வரின் பாதுகைகள் பல்லக்கில் எடுத்துச் செல்லப்படுகின்றன. 21 நாட்கள் நீடிக்கும் இந்த யாத்திரையின் தூரம் சுமார் 250 கி.மீ.
படத்தில் இருப்பது மகேஷ் லோன்கர் எடுத்த ஆலந்தி பல்லக்கு.

“தமா தம் மஸ்த் கலந்தர்” முதலில் அமீர் குஸ்ராவால் எழுதப்பட்டதாக நம்பப்படுகிறது, பின்னர் அது புல்லே ஷாவால் மாற்றியமைக்கப்பட்டு பிரபலப்படுத்தப்பட்டது.
புல்லே ஷா 17 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் பிறந்தார். அவரது குடும்பம் முகமது நபியின் நேரடி வம்சாவளியாகக் கருதப்பட்டது. அவர் பாரசீகம் மற்றும் அரபு மொழிகளைக் கற்றார். மேலும், விவசாயியாகவும் தோட்டக்காரராகவும் இருந்த சூஃபி ஞானி ஷா இனாயத் கத்ரியின் சீடராக இருந்தார். உயர் பதவியில் இருந்த புல்லே ஷா ஒரு தோட்டக்காரரைத் தனது குருவாக ஏற்றுக்கொண்டார் என்று மக்கள் கேலி செய்தபோதிலும், அவர் தனது குருவிடம் பக்தியுடன் இருந்தார்.
சிந்தி கவிதைகளிலும் பிரபலமான ‘காஃபி’ எனப்படும் பாணியில், அவர் பஞ்சாபியில் (பாரசீக எழுத்துமுறையில்) விரிவாக எழுதினார். அவரது கவிதைகள் தீவிரமானவையாக இருந்தன, மேலும் அவர் சடங்கு சார்ந்த மதத்தை ஏற்காமல் எழுதினார். ஒருவனே தேவன், சமூக சமத்துவம் மற்றும் கடவுள் மீதான அன்பு ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்த அவர் எளிய மொழியைப் பயன்படுத்தினார். அவர் மிகச்சிறந்த பஞ்சாபி சூஃபி கவிஞராகவும் கருதப்படுகிறார். இந்தப் படம் அவரது புகழ்பெற்ற கவிதைகள் ஒன்றின் சித்தரிப்பாகும்.
அவரது மத கருத்துக்களின் காரணமாக, அவர் ஒரு காஃபிராகக் (Kafir- ஏளனத்துக்குரியவர்) கருதப்பட்டார், அதனாலேயே சமூக மயானத்தில் அடக்கம் செய்ய அவருக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டது.
ஆதாரம்: புல்லே ஷா, ராதா சவோமி சத்சங் பியாஸ்.

1875-ம் ஆண்டில், வைணவக் கவிஞரான பானுசிம்மா எழுதிய கவிதைத் தொடர் ஒன்று கல்கத்தா இலக்கிய உலகில் வெளிவந்தது. பிரஜாபுலி என்ற, அதிகம் அறியப்படாத ஒரு வங்காள வட்டார மொழியில் எழுதப்பட்டிருந்த அக்கவிதைகள் மிகவும் கவனத்தை ஈர்த்தன. பின்னர் அவை சீர்திருத்த ஆர்வத்திற்காகப் புகழ்பெற்ற தாகூர் குடும்பத்தின் இளம் வாரிசின் படைப்புதான் என்பது தெரியவந்தது. அக்கவிதைகள், கிழக்கு இந்தியாவின் பரவசமூட்டும் பக்தி மரபிலிருந்து பெரிதும் உத்வேகம் பெற்றிருந்தன. இந்த மரபு, 12-ம் நூற்றாண்டில் ஜெயதேவரின் கீத கோவிந்தத்திலிருந்து தொடங்கப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து சைதன்ய மகாபிரபுவும், சண்டிதாசர், ராமபிரசாத் சென் மற்றும் பல கவிஞர்களும் இதனைத் தொடர்ந்தனர். 15-ம் நூற்றாண்டு முதல் அவர்கள் சமஸ்கிருதத்திலிருந்து வங்காள மொழிக்கு மாறினர். ஆனால், ரவீந்திரநாத் தாகூரின் கவிதைகளில் கோபமும் கிளர்ச்சியும் கூட உள்ளன. இதற்கு ஒரு உதாரணம், “மரங்களின் மறைவான நிழலின் கீழ் நான் இன்னும் எவ்வளவு காலம் காத்திருக்க வேண்டும்? அவர் எப்போது தனது புல்லாங்குழலால் என் நீண்ட பெயரை இசைப்பார்?”
தாகூர் இந்தக் கவிதைகளை எழுதியபோது அவருக்குப் பதினாறு வயது.
இந்தப் படம், ககனேந்திரநாத் தாகூரால் வரையப்பட்ட, இளமைக்கால ரவீந்திரநாத் தாகூரின் ஓவியம் ஆகும்.

கர்நாடகாவைச் சேர்ந்த பசவேசுவரர் அல்லது பசவண்ணா, ஒரு துறவி, கவிஞர் மற்றும் தீவிர சமூக சீர்திருத்தவாதியும் ஆவார். அவர் இந்தியாவின் சிறந்த ஆன்மீக குருக்களில் ஒருவராகக் கருதப்படுகிறார்.
பசவண்ணா, கி.பி. 1131-ம் ஆண்டு வாக்கில், கர்நாடகாவின் பீஜப்பூர் மாவட்டத்தில் ஒரு உயர் நிலையில் இருந்த பிராமணக் குடும்பத்தில் பிறந்தார். “சங்கமிக்கும் நதிகளின் அதிபதி”யான சிவனைப் போற்றி அவர் எழுதிய கவிதைகள், கன்னட மற்றும் பக்தி இலக்கிய உலகில் அவருக்கு ஒரு முன்னணி இடத்தைப் பெற்றுத் தந்தன. இசைக்கப்பட வேண்டியதாகக் கருதப்படும் கன்னட பக்திப் பாடல்களான பல நூறு வசனங்களை அவர் இயற்றினார். இங்கு ‘வசனம்’ என்பதற்கு உரைநடை என்று நேரடிப் பொருள். அவர் வசனங்களின் ஆசானாகக் கருதப்படுகிறார்.
அவர் அனுபவ-மண்டபம் என்ற ஒரு சமூக-மதக் கல்விக்கூடத்தை நிறுவினார். அது ஆன்மீக விவாதங்களுக்கான ஒரு திறந்த மன்றமாக இருந்தது. அது நாடு முழுவதிலுமிருந்து நூற்றுக்கணக்கான துறவிகளையும் ஆன்மீக ஆர்வலர்களையும் ஈர்த்தது. பசவண்ணா சாதி மற்றும் அதன் பாகுபாடுகளையும், குழந்தை திருமணங்களையும், விதவைகள் மீதான கொடுமைகளையும் எதிர்த்தார். 19-ம் நூற்றாண்டில் ஏற்பட்ட இந்து சமூக சீர்திருத்த இயக்கங்களுக்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே இத்துறைகளில் அவர் முன்னோடியாக இருந்தார்.
ஆதாரம் மற்றும் பட உதவி: பசவேசுவரர், சாகித்ய அகாடமி.

பார்தேந்து ஹரிச்சந்திரர் , பனாரஸ் அரசருக்கு நிதி அளித்திடும் குடும்பத்தின் வழிவந்தவர். ஐந்து வயதிலேயே அவரால், இன்றும் வட மாநிலங்களில் பேசப்படுகிற ப்ராஜ் மொழியில் உள்ள செய்யுள்களை விளக்க முடிந்தது. பன்னிரண்டாம் வயதில், நவரசங்கள் எனப்படும் ஒன்பது ரசங்களை பதினான்காக விரிவுபடுத்தினார். அவர் குயின்ஸ் கல்லூரியில் படித்த அவர், ஆடம்பரமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார், பனாரஸ் தெருக்களில் சாமானிய மக்களுடன் நேரத்தைச் செலவிட்டு, பணத்தையும் பொருட்களையும் தாராளமாக வழங்கினார். இவரது வீண் விரயப் பழக்கங்களைக் கண்டித்த மகாராஜாவின் பேச்சைக் கேட்கக்கூட மறுத்துவிட்டார்.
அவர் சமஸ்கிருதம், பாரசீகம் மற்றும் ஆங்கிலம் மொழிகளை கற்று. தனது பதினேழாவது வயதிலேயே ஒரு கவிஞராகத் தனது புகழை நிலைநாட்டியிருந்தார். அவர் பாரம்பரிய மொழிகளை எதிர்த்து, அதற்கு பதிலாக சாமானிய மக்களின் பேச்சு மொழிக்கு நெருக்கமான ஒரு மொழியைப் பரப்ப விரும்பினார். அவர் ‘கவி வசன சுதா’ (1867) மற்றும் ‘ஹரிச்சந்திரா சந்திரிகா’ (1873) என்ற இரண்டு இதழ்களைத் தொடங்கி, அவற்றில் பேச்சுவழக்கு இந்தியை பயன்படுத்தினார். இவை பெரும் புகழ் பெற்று, நவீன இந்தி இதழியலின் தொடக்கத்தைக் குறித்தன. அவரது மிக முக்கியமான பங்களிப்பு இந்தி நாடகத்துறைக்குத்தான். அதில் அவர் இந்தி சமூகத்தின் அடிப்படை விழுமியங்கள் மற்றும் மரபுகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்தார். அக்காலத்தில் ஊடுருவி வந்த மேற்கத்திய மற்றும் பார்சி நாடகங்களை அவர் எதிர்த்தார். ஹரிச்சந்திரர் வைணவத்தை தீவிரமாக பின்பற்றினார்.
ஆதாரம்: பார்தேந்து ஹரிச்சந்திரரை நினைவுகூர்தல், மதன் கோபால், இந்திய இலக்கியம்.

கிபி 14-ம் நூற்றாண்டை சேர்ந்த கவிஞர் வித்யாபதி, மைதிலி மொழியின் கவிக்குயில் என்று அழைக்கப்படுகிறார். கிருஷ்ணர் மற்றும் ராதையின் தெய்வீகக் காதல் தொடர்பான அவரது பாடல்கள் மிகவும் பிரபலமடைந்தவை. அவரது செல்வாக்கு இன்றைய வங்காளம், அசாம் மற்றும் உத்தரப் பிரதேசம் வரையிலும் பரவியது. பண்டிகை காலங்களில், குறிப்பாக திருமணங்களில் பாடப்படும் அவரது படைப்புகள் இன்றும் பிரபலமானவை. அவர் வைணவ மற்றும் சைவ கவிதைகளையும் இயற்றியவர்.
அவரது ஆரம்பகாலப் படைப்புகள் பெரும்பாலும் மைதிலி மொழியில் காதல் பாடல்களாகவே இருந்தன. இலக்கியப் படைப்புகளுக்கு மைதிலி மொழி பயன்படுத்தப்பட்டது அதுவே முதல் முறையாகும். அவரது இலக்கிய நடை பிரபலமடைந்து பலராலும் பின்பற்றப்பட்டது. இதுவே 16-ம் நூற்றாண்டில் ப்ராஜ்பௌலி என்கிற ஒரு சிறப்பு இலக்கிய மொழியாக வளர்ச்சி அடைய வழிவகுத்தது. இது வங்காள மொழி போன்று தோற்றமளிக்கும் வகையில், மாற்றியமைக்கப்பட்ட மைதிலி மொழியாகும். பிரஜ்பௌலியில் சுமார் 5000 கவிதைகள் எஞ்சியுள்ளன.
சைதன்ய மகாபிரபு அவரது பாடல்களை மிகவும் விரும்பினார், மேலும் அவை வங்காளத்தில் உயர்ந்த அந்தஸ்தையும் பரவலான புழக்கத்தையும் பெற்றன. உண்மையில், வங்காளிகள் கவி வித்யாபதியை தங்களின் சொந்தக் கவிஞராகவே கருதுகின்றனர். ரவீந்திரநாத் தாகூர் மற்றும் பங்கிம் சந்திர சட்டர்ஜி ஆகியோரும் பிரஜ்பௌலியில் வித்யாபதியின் பாணியைப் பின்பற்றி கவிதைகள் எழுதினர்.
ஆதாரம்: வித்யாபதியின் பாடல்கள், சுபத்ரா ஜா
பட உதவி: விக்கிமீடியா காமன்ஸ்

மிகவும் உயர்ந்தவர் என்று பொருள் தரும் அத்திபடி என்ற பட்டம் வழங்கப்பட்ட 15-ம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் வாழ்ந்த ஜகந்நாத தாஸ், ஒரிசாவின் ஐந்து பெரும் கவிஞர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படுகிறார். ஒரிசாவின் மிக உயரிய இலக்கிய விருதான சாகித்ய அகாடமி அவரது பெயரில் வழங்கப்படுகிறது. ஜகந்நாத தாஸ், பாகவதத்தை ஒடியா மொழியில் மொழிபெயர்த்ததன் மூலம் பெரும் புகழை அடைந்தார்.. இந்த நூல் பல ஒடியா வீடுகளில் இன்றும் வழிபடப்படுகிறது. அத்திபடிஜகந்நாத தாஸ், சைதன்ய மகாபிரபுவின் நண்பராகவும் இருந்தார்.
பட உதவி: விக்கிமீடியா காமன்ஸ்

சங்கரதேவர் (15-ம் நூற்றாண்டு) அஸ்ஸாமின் ஒரு முக்கிய ஆன்மீகத் தலைவராகவும், சமூக சீர்திருத்தவாதியாகவும், பன்முகத் திறனுள்ள தொலைநோக்காளராகவும் விளங்கினார். அவர் ஏக சரண ஹரி நாமம் என்று அழைக்கப்படும் கிருஷ்ணரின் மீதான தூய பக்தியின் தனித்துவமான பள்ளியைத் தொடங்கினார். சங்கரதேவரின் இறையியல் முற்றிலும் பக்தி (தூய பக்தி) தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அவர் பாரம்பரிய வர்ண மற்றும் ஆசிரம முறைகளை நிராகரித்தார். மேலும் அவர் வேதாந்தத்தின் சாரத்தை ஆரம்பகால அசாமி மற்றும் விரஜாவலி போன்ற வட்டார மொழிகளில் மொழிபெயர்த்துச் செறிவூட்டினார், அதே நேரத்தில் பக்தி ரத்னாகரம் போன்ற அதிகாரப்பூர்வமான சமஸ்கிருத நூல்களையும் எழுதினார். அவர் பக்திப் பாடல்களையும் (கீர்த்தனைகள்), பாரம்பரிய ராகங்களில் அமைக்கப்பட்ட பக்திப் பாடல்களையும் (பரகீதாக்கள் – Baragitas), மற்றும் புதிய போக்கை உருவாக்கிய பிரபலமான நாடகங்களையும் (அங்கீய நாடகம்) இயற்றினார். அனைவரும் கூடி பாடுவதற்காக நாம-கராக்களை (விசாலமான சமூகப் பிரார்த்தனை இல்லங்கள்) கட்டுவதிலும் அவர் முன்னோடியாக இருந்தார். இதுவே கையெழுத்துப் பிரதி விளக்கப்படங்கள் மற்றும் ஓவியங்களின் வளர்ச்சிக்குத் தூண்டுகோலாக அமைந்தது. அவர் அசாமில் சத்ராக்கள் என்று அழைக்கப்படும் வைஷ்ணவ மடங்களையும் தொடங்கினார். அஸ்ஸாமில் உள்ள மஜூலி சத்ராவின் ஒரு முக்கிய மையமாகும்.
பட உதவி: விக்கிமீடியா காமன்ஸ்

துஞ்சத்து ராமானுஜன் எழுத்தச்சன் (16-ம் நூற்றாண்டு) சமஸ்கிருத அத்யாத்ம ராமாயணத்தை மலையாளத்தில் மொழிபெயர்த்தார். இதுவே மலையாளத்தில் மிகவும் பிரபலமான மொழிபெயர்ப்பாகும். அவர் ஒரு கிளி கதையைச் சொல்வது போன்ற நடையில் இதை எழுதியதால், இது கிளிப்பாட்டு (கிளிப்பாடல்) வகை என அழைக்கப்படுகிறது.
கேரளாவில், ஜூலை மற்றும் ஆகஸ்ட் மாதங்களில் வரும் பருவமழைக் காலங்களில் ஒரு தனித்துவமான பாரம்பரியம் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது – அதாவது ராமாயண மாதம் (கர்க்கிடகம்) போது, கனமழையால் வயல்வெளிகளில் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடுவதாலும், விவசாயம் முடங்கிப் போவதாலும், குடும்பங்கள் பாரம்பரியமாக அதிக நேரத்தை வீட்டிற்குள்ளேயே செலவிடுகின்றன. முற்காலத்தில், பெரியவர்கள் இந்த நேரத்தைப் பயன்படுத்தி இளைய தலைமுறையினருடன் ராமாயணக் கதையைப் பகிர்ந்துகொள்வார்கள். ராமாயண மாதத்தில் வாசிக்கப்படும் பிரபலமான பதிப்பு எழுத்தச்சனின் ராமாயணமே ஆகும்.
எழுத்தச்சன் நவீன மலையாள மொழியின் தந்தை என்றும் கருதப்படுகிறார். சமஸ்கிருத கிரந்தியிலிருந்து பெறப்பட்ட, இன்று பயன்பாட்டில் உள்ள மலையாள எழுத்துக்களை அவர்தான் தரப்படுத்தினார்.
ஆதாரம்: எழுத்தச்சன் மற்றும் அவரது வயது, செல்நாட்டு அச்யுதமேனன்
பட உதவி: விக்கிமீடியா காமன்ஸ்

பாரதியார் மிகவும் போற்றப்படும் நவீன தமிழ்க் கவிஞர் ஆவார். அவர் 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலும் வாழ்ந்தார். அவர் எளிய தமிழில் எழுதினார். பக்தி, தேசியம், காதல் அல்லது துயரம் என எதுவாக இருந்தாலும், அவரது கவிதைகள் அதன் மையக்கருத்தைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தின. அவரது தேசபக்திக் கவிதைகள் இளைஞர்கள் மீது பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் அவரைக் கைது செய்ததால், பாரதி பிரெஞ்சு பிரதேசமான பாண்டிச்சேரிக்குத் தப்பிச் சென்றார். அவர் வாரணாசியில் சிறிது காலம் கல்வி பயின்றார். பனாரஸ் இந்துப் பல்கலைக்கழகத்தில் உள்ள தமிழ்த் துறைக்கு அவரது பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது.
பட உதவி: விக்கிமீடியா காமன்ஸ்